ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι τρικλοποδιές του νόμου

Θα πρέπει να βρισκόμαστε σε αδιάκοπο παραλήρημα. Από πού να αρχίσεις και πού
να τελειώσεις. Έχτιζαν δεκαετίες τώρα το οικοδόμημα για τη νομοθετική θωράκιση
του περιβάλλοντος. Για να προστατεύσουν τα δάση. Αλμυρίκι να είχε το κτήμα
σου, δάσος σου έλεγε. Ένα σμιλεμένο μάρμαρο να βρισκόταν στον νομό,
αρχαιολογικός χώρος χαρακτηριζόταν. Και να σου νόμοι και απαγορεύσεις. Για να
γίνει δυσκολότερη η ζωή των νομιμοφρονούντων. Γιατί οι επιτήδειοι ανιχνεύουν
αμέσως τα παραθυράκια. Απλώς ανεβαίνει το κόστος ­ και αντίστοιχα το κέρδος ­
ανάλογα με τον βαθμό δυσκολίας. Και τώρα το ίδιο το κράτος εμπλέκεται στον
ιστό του. Όσο πιο δυνατός είναι τόσο δυσκολότερα θα τον διαπεράσει με κόστος
μιας μίζας.

Επί δύο δεκαετίες τώρα οι νόμοι απαγορεύουν, περιορίζουν. Δεν καθορίζουν. Δεν
προβλέπουν. Δεν προνοούν. Δεν ωθούν σε δράση. Αντιθέτως, γεννούν αντίδραση.

Χαίρομαι τους ανθρώπους που επέλεξαν τη Μύκονο για να χτίσουν. Όχι μόνο γιατί
είναι πλούσιοι και ζουν σε έναν κοσμοπολίτικο τόπο, αλλά κυρίως γιατί ούτε
αρχαιολογία είχαν στα πόδια τους ούτε δασαρχεία. Σ’ αυτό το νησί ούτε αλμυρίκι
δεν φυτρώνει. Έτσι γλίτωναν δύο αδηφάγα τέρατα. Λίγο είναι; Από αυτά δεν
γλιτώνει ούτε το κράτος.

Χωματερή σε δάσος θάμνων; Να τα πρόστιμα.

Μετρό σε αρχαιολογικό χώρο; Πώς το είπατε;

Ολυμπιακό Χωριό σε πουρνάρια;

Μελέτες, διαγωνισμοί, προϋποθέσεις, χρόνος;

Αυτά παθαίνει όποιος αντιμετωπίζει τον άλλον καχύποπτα…

Ας αποδείξει τώρα πως δεν είναι ελέφαντας. Εκτός κι αν είναι…