ΜΑΤΙΕΣ Σε άδεια

Ιούλιος ήταν και τότε. Ο ήλιος τηγάνιζε την Πανεπιστημίου, αλλά ο Στρατής
Αναστασέλλης, ο χωρατατζής ταξιτζής από την Αγιάσο, που εξελίχθηκε σε σπουδαίο
λογοτέχνη, μέσα από τις σελίδες του «Τρίβολου», του Παπανικόλα, στεκόταν στη
στάση του τρόλεϊ, ογδόντα χρόνων και βάλε, χωρίς καπέλο, χωρίς τσατίλα, χωρίς
πρεμούρα να πάει στο σπίτι του. Ξάφνου, με πήρε το μάτι του, καθώς κατηφόριζα.
«Πού πας;», μου φώναξε. «Πάμε για ούζο στου Μυτιληνιού;». Βιαζόμουνα. «Δεν
μπορώ, Στρατή. Με περιμένουνε. Πρέπει να ετοιμαστώ κιόλας: αύριο φεύγω με
άδεια για τη Μυτιλήνη…». Ο Στρατής μου ‘σφιξε το μπράτσο. «Για τη Μυτιλήνη
είπες; Να μου τη φιλήσεις σταυρωτά, γιε μου…».

«Τι έγινε; Πότε η άδειά σου με το καλό;», με ρώτησε, προχθές, η Ντόρα
Γιαννακοπούλου, ενώ κουβεντιάζαμε, στο τηλέφωνο, για τον Χριστόδουλο και το
παπαδαριό εν γένει. «Τη Δευτέρα αφήνω τους καύσωνες στο Λεκανοπέδιο, καβαλάω
το δελφίνι του Αρίωνα και γραμμή για το Βόρειο Αιγαίο…». «Πας μεθαύριο στη
Μυτιλήνη; Μόλυβο και λοιπά;». «Φυσικά. Μυτιλήνη και πάλι Μυτιλήνη…». «Να μου
τη φιλήσεις σταυρωτά…».

«Φιλί σταυρωτό» ο μακαρίτης ο Στρατής, «φιλί σταυρωτό» και η Ντόρα, που
διάφορες δουλειές την κρατούν στην Αθήνα, μακριά από το αγαπημένο της Καγιάνι.
«Φιλί σταυρωτό» για τη Μυτιλήνη, που κάνει τον Αχιλλέα τον Θεοφίλου να
ανατριχιάζει από συγκίνηση όταν τη σκέφτεται και όλη την παλιά παρέα, μαζί με
τα καινούργια «μέλη», τον Μιχάλη Κοντονικολάκη, τον Μανώλη Σαριδάκη, τον
Δημήτρη Μπαλή και τον Άγγελο Τσαγκάρη, να θέλει μ’ ένα «απ» να σαλτάρει, και
από την Ερυθραία να βρεθεί στο λιμάνι του Μόλυβου, που αυτό τον καιρό
βρίσκεται στα πιο ωραία του.

Μόλυβος… Μόλις τελείωσα την υπέροχη «Αναζήτηση» του Νίκου Θέμελη, όπου ο
Μόλυβος, με το κάστρο του, τις ελιές του, τις ανηφοριές και τη θάλασσά του,
πάει κι έρχεται στο καλντερίμι, ξεκουράζεται στο σπίτι του Εφταλιώτη και
ύστερα φεύγει για την Εφταλού, όπου, πριν από λίγες μέρες, έπιασε φωτιά το
σπίτι του Βενέζη, αλλά έσπευσε το πυροσβεστικό του Δήμου Πέτρας ­ πόσο
σπουδαίος δήμαρχος είναι ο Στέλιος Παυλής! ­ και το κακό σταμάτησε σε δυο –
τρία δέντρα.

Φωτιά έπιασε και ο Μόλυβος, μαθαίνω. Κάηκαν δύο σπίτια, αλλά το πυροσβεστικό ­
πάλι ­ κι όλο το χωριό, που σηκώθηκε στο πόδι, κατάφεραν να μην πάρει έκταση η
πυρκαγιά που θα κατέστρεφε σίγουρα τα πάντα, αφού όλα τα κτίσματα του Μόλυβου
είναι από πέτρα και ξύλο. (Σ’ αυτό το μέρος ­ και ευτυχώς ­ το τσιμέντο, το
αλουμίνιο, το τούβλο και ο σοβαντισμένος εξωτερικός τοίχος, απαγορεύονται διά
ροπάλου, που λένε, από το 1961…).

Φεύγω με άδεια, λοιπόν. Θα φιλήσω «σταυρωτά» τη Μυτιλήνη, αλλά και το Πλωμάρι
και τη Γέρα και την Καλλονή και την Αγιάσο και το Σίγρι και τον Γαβαθά και το
Καγιάνι και τον Μανταμάδο και τον Πολιχνίτο και, φυσικά, στον Μόλυβο, που θα
εγκατασταθώ, θα τσακωθώ με τον Λιμενάρχη και τους άντρες του, που επιμένουν ν’
αφήνουν το αυτοκίνητο του Λιμεναρχείου στο πιο όμορφο σημείο του λιμανιού:
δίπλα από τα τραπεζάκια των ταβερνείων, που είναι πλημμυρισμένα από κόσμο!
Κόσμο, ο οποίος ενοχλείται και δυσφορεί, φυσικά, από τις μανούβρες, τα
καυσαέρια, αλλά και το άσχημο σουλούπι του αυτοκινήτου, που τραυματίζει το
θαλασσινό τοπίο.