[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Είναι όντως πολύ φιλοσοφημένη η αντίληψη του υπουργείου ΠΕΧΩΔΕ, ότι θα πρέπει
να είμαστε ευγνώμονες που δεν έχουν τοποθετηθεί διόδια και στο επαρχιακό
εθνικό δίκτυο. Ευγνώμονες, διότι μας επιτρέπεται να κάνουμε δωρεάν χρήση
δρόμων που, κατά κανόνα, σε οδηγούν «σε τόπους χλοερούς, τόπους αναψύξεως ένθα
απέδρα κάθε λύπη και στεναγμός»! Και πρέπει να αναγνωρισθεί στον αρμόδιο
υπουργό Κώστα Λαλιώτη ότι διαθέτει πολύ κουράγιο, ώστε να πει στον κάτοικο,
λ.χ., των Ιωαννίνων, ο οποίος είναι υποχρεωμένος να διασχίζει τον
δρόμο-«λαιμητόμο» Αντίρριο – Αγρίνιο – Αμφιλοχία – Άρτα, το «άντε τυχερέ, δεν
θα σου πάρουμε διόδια». Διότι εκείνος γνωρίζει καλύτερα παντός άλλου, του
υπουργού συμπεριλαμβανομένου, ότι ζει από καθαρή τύχη, κάθε φορά που διέρχεται
τον συγκεκριμένο δρόμο. Άρα, γιατί να πληρώνει διόδια, επειδή κατάφερε να
επιβιώσει και αυτήν τη φορά; Το 500άρικο το ανάβει κεριά, και καθαρίζει!..

«Και το κερί πολύ είναι…»

Κερί πήγε να ανάψει και ο Κώστας Σημίτης στη Φιλιππούπολη, αλλά του έπεσε από
το χέρι. Το σημείωσαν οι προληπτικοί, και αν ζούσαμε στο Βυζάντιο σίγουρα οι
«ειδικοί» που περιστοίχιζαν τον αυτοκράτορα θα έσπευδαν να δώσουν δυσοίωνες
προβλέψεις για το μέλλον. Αλλά ζούμε στο 2000, το Βυζάντιο είναι μια μακρινή
ανάμνηση, όπως και τα κεριά τα ανακατεμένα με δάκρυα. Στην πεζή εποχή μας,
όπου τα (συν)αισθήματα παραμερίζονται αδυσώπητα για να δώσουν τη θέση τους σε
καριέρες και σε πολιτικές επιλογές, το κεράκι του Σημίτη απέδειξε απλώς την
έλλειψη προνοητικότητας των ανθρώπων που βρίσκονται δίπλα του. Γνώριζαν ότι θα
μετέβαινε σε μια βυζαντινή εκκλησία. Γνώριζαν επίσης ότι ο ορθόδοξος ναός, των
Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, είναι εν λειτουργία, άρα πολύ πιθανόν να του
προσφερόταν, όπως και έγινε, κερί. Ουδείς όμως σκέφθηκε να του συστήσει να
κάνει και τον σταυρό του, ανάβοντας το κερί. Εικόνα την οποία ήταν έτοιμες να
καταγράψουν οι τηλεοπτικές κάμερες, που βρίσκονταν μέσα στον ναό. Και που θα
έκλεινε διά μιας τα στόματα των Καλλίνικων. Γιατί δεν το σκέφθηκε ο ίδιος;
«Και που άναψε και το κερί, πολύ είναι», σχολίασε ένα μέλος της ακολουθίας…

Ελεύθερος να ανάβει φωτιές!

Ανάβω, ανάβεις, ανάβει, ανάβουμε, ανάβουν. Καίω, καις, καίει, καίμε, καίνε.
Ρήματα συναφή με τις πυρκαγιές, και με τους εμπρηστές ωσαύτως. Που
συνελήφθησαν, όσοι συνελήφθησαν, αλλά το έχουν ρίξει στον παραλογισμό,
ελπίζοντας ότι θα πέσουν σε κανέναν «ευαίσθητο» δικαστή και θα γλιτώσουν. Όπως
ο κύριος που είχε συλληφθεί πριν από τέσσερα χρόνια για εμπρησμό εκ προθέσεως
στην Ακράτα, αλλά κατάφερε να κυκλοφορεί ελεύθερος, ώστε να βάλει φέτος τη
μεγάλη φωτιά που αποτέφρωσε το Κιάτο και τη γύρω περιοχή. Ομολόγησε, δεν χωρεί
αμφιβολία, περί την ενοχή του. Ο δικαστής που τον άφησε ελεύθερο όμως, προ
τετραετίας, δεν πρέπει να υπέχει κάποια ευθύνη για την απόφασή του; Γιατί να
παραμένει γράμμα κενό η ρήση «και οι κρίνοντες, κρίνονται»;

Η Μις Τουρισμός μάς πείραξε

Συνηθίσαμε στις κρίσεις και δεν μας κάνει πλέον τίποτε εντύπωση. Ακόμη και
όταν συμβαίνει κάτι πραγματικά εξοργιστικό συνηθίζουμε να λέμε ένα «έλα μωρέ,
τα παραλένε», και να βολευόμαστε πίσω από το ότι μπορεί, αυτό το πραγματικά
εξοργιστικό, να είναι μία ακόμη υπερβολή. Την ιστορία αυτή την έχουμε ζήσει με
το Κυπριακό. Ζητήματα τα οποία όντως ήταν παραβίαση των κανόνων του Διεθνούς
Δικαίου, που έπλητταν κάθε ιδέα ηθικής, τα εξισώσαμε με τα μικρά και ανόητα.
Ξέσπασε, για παράδειγμα, πρόσφατα ολόκληρος σάλος για τη φωτογράφηση μιας
νεαρής, μοντέλο το επάγγελμα, με τη σημαία του ψευδοκράτους του Ντενκτάς.
Συνεντεύξεις επί συνεντεύξεων στα κανάλια, άρθρα, δημόσια επιτίμια στη νεαρή
για το «έγκλημα» καθοσιώσεως. Την ίδια ώρα, τα στρατεύματα κατοχής έκαναν
εισβολή ­ ναι, περί εισβολής πρόκειται ­ στα Στροβίλια. Και εμείς τι κάναμε;
Την νήσσα. Αφού είχαμε εξαντληθεί να φωνάζουμε για τη μις Τουρισμός; Αλλά και
η κυβέρνησή μας, ε; Λέξη παραπάνω από μια απλή διαμαρτυρία. Είναι ώρα, τώρα,
να δημιουργούμε προβλήματα με την Τουρκία; Να στενοχωρηθούν και οι εταίροι; Να
χαλάσει η διάθεση του Κλίντον;

Με το καλό και το ασφαλιστικό

Αυτή η κυβέρνηση, πάντως, λες και έχει το κοκαλάκι της νυχτερίδας, το οποίο
λειτουργεί περίπου ως αλεξικέραυνο. Άνοιξε τη συζήτηση για το εργασιακό, για
το οποίο όλοι οι ειδικοί προέβλεπαν ότι θα χυθεί αίμα, και δεν ακούστηκε κιχ.
Μόνο για την τιμή των όπλων αντέδρασε η ΓΣΕΕ, και όσο για τις αντιδράσεις του
ΚΚΕ, και ενός Μανώλη συνδικαλιστή της Ν.Δ., αυτές πια και αν δεν είναι για την
τιμή των όπλων (αντιπολίτευση στην ηγεσία της ΓΣΕΕ). Η ουσία είναι όμως ότι
ξεκινάει σύντομα ο διάλογος για ένα θέμα το οποίο μέχρι τώρα εθεωρείτο
«ανέγγιχτο» γιατί έκαιγε. Καίει βέβαια, και πολύ ακόμη, αλλά το πρώτο βήμα
έγινε, και μάλιστα ήταν θετικό. Άντε τώρα, με το καλό και το ασφαλιστικό. Για
το οποίο επίσης οι ειδήμονες διαβλέπουν κοινωνική αναταραχή. Έχει κότσια η
κυβέρνηση να το ανοίξει; Μεταξύ μας, θα το κάνει, αφού καταλαγιάσει ο θόρυβος
με το εργασιακό…

«Όπισθεν ολοταχώς»;

Ο θόρυβος πάντως με τις ταυτότητες φαίνεται να καταλαγιάζει. Αν εξαιρέσει
κανείς τις αψιμαχίες μεταξύ των δύο πλευρών (δηλώσεις Σημίτη, Πάγκαλου αλλά
και Χριστόδουλου, Καλλίνικου, Θεόκλητου), το όλο ζήτημα οδεύει, εκτός
απροόπτου, προς τη λήθη. Οι Ιεράρχες απειλούν βέβαια ότι θα το κάνουν το
δημοψήφισμα, αλλά ό,τι και να γίνει πλέον η νέα ταυτότητα είναι μια
πραγματικότητα. Το ότι θα κυκλοφορήσει περί τα μέσα Οκτωβρίου, περίοδο κατά
την οποία προσδιορίζεται και η έναρξη της συλλογής υπογραφών στο εκκλησιαστικό
δημοψήφισμα, καθόλου δεν αφαιρεί από τη σπουδαιότητα του εγχειρήματος της
κυβέρνησης. Βγήκε στην κόντρα και επιμένει. Της βγάζουμε το καπέλο. Αντιθέτως,
ομολογούμε ότι δεν βρίσκουμε τίποτε το θετικό στο πισωγύρισμα που παρουσίασε
στο θέμα της εκκλησιαστικής περιουσίας. Μόλις 24 ώρες ζωή είχε η εξαγγελία ότι
ανοίγει και πάλι ο φάκελος για την εκκλησιαστική περιουσία. Μετά την παρέλευση
του 24ωρου, η κυβέρνηση έκανε πίσω με ελαφρά πηδηματάκια. Αυτό άραγε είχε
προβλέψει ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος όταν καλούσε σε «όπισθεν ολοταχώς»;

Οι Ολυμπιακοί της… υπονόμευσης

Προβλέψεις ότι δεν θα τα καταφέρουμε με τους Ολυμπιακούς Αγώνες διατυπώνονται
σποραδικά από ορισμένους πολιτικούς. Το ότι σε αυτήν τη θεωρία επιμένουν η
Ντόρα Μπακογιάννη και ο μπαμπάς της πρέπει ασφαλώς να έχει μια εξήγηση, κάτι
περισσότερο από μια αντιπολιτευτική διάθεση ή από πρόθεση να βγουν ένα βήμα
πιο μπροστά από τον Κώστα Καραμανλή. Όμως, το θέμα δεν είναι γιατί ο
Μητσοτάκης ή η Ντόρα επιμένουν ότι θα χάσουμε το τρένο με την Ολυμπιάδα. Είναι
ότι αυτή η ιστορία της Ολυμπιάδας έχει πολύ δρόμο ακόμη. Κυρίως στο εσωτερικό
της κυβέρνησης. Όπου ακόμη να βρεθεί μια λύση σχετικά με τις σχέσεις των
υπουργών με τη Γιάννα Αγγελοπούλου, των υπουργών μεταξύ τους, των υπουργών και
της Γιάννας με την υπόλοιπη Επιτροπή. Αν δεν βρεθεί άκρη με το πρόβλημα αυτό,
φοβόμαστε ότι θα δικαιωθεί η Ντόρα και ο επίτιμος. Διότι αν ο ένας υπονομεύει
τον άλλο, πώς μπορεί να οργανωθεί μια Ολυμπιάδα;