ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ζητούνται εξαρτημένοι της παραλίας Μικρή αγγελία…

Πεύκα και ελιές γύρω. Και δίπλα μου, μια αμυγδαλιά που κάθε τόσο μου χαρίζει
δύο αμύγδαλα.

Λέω καλημέρα και η ανάσα μου μοσχοβολάει θάλασσα και θυμάρι, μέντα και ρίγανη.
Χτενίζω τα μαλλιά μου και πέφτουν φυλλαράκια από τα ρόδινα λουλούδια της
χθεσινοβραδινής πικροδάφνης. Και ό,τι αγγίζω με τα χέρια μου παίρνει τη γεύση
του λεμονιού που έκοψα από το δένδρο.

Μέρες καυτές του Ιουλίου και έτσι όπως κοιτάζω την καταγάλανη θάλασσα
απέναντι, να βγάζει μικρές σπιθίτσες χαράς στο άγγιγμα των πρώτων ηλιαχτίδων,
αφήνω το μυαλό μου να κάνει τρελά άλματα.

Τι είναι η εξάρτηση; Σίγουρα όχι κάτι καλό. Δεν έχω ακούσει ποτέ για κάποιους
που «δέθηκαν» τόσο πολύ με μια όμορφη παραλία ή ένα πυκνό δάσος που να
αποκτήσουν, από αυτό, εξάρτηση ζωής. Τέτοια που να τους κάνει να τσακωθούν
ακόμη και με τους φίλους τους, να έρθουν σε σύγκρουση ακόμη και αντίθετα στα
συμφέροντά τους με όποιον στέκεται εμπόδιο στην απόλαυση των αισθήσεων. Αυτή
που τους δίνει η μυρωδιά του θυμαριού και του πεύκου, το άγγιγμα του καθαρού
θαλασσινού νερού γύρω απ’ το κορμί, η εικόνα των άκαυτων φυλλωμάτων της ελιάς
να λικνίζονται στο αεράκι.

Εγώ έχω συναντήσει μόνο τους… συνήθεις εξαρτημένους: ανθρώπους που είναι
έτοιμοι ν’ απαρνηθούν τους φίλους τους για να μη χάσουν την «τζούρα» του
τσιγάρου κι άλλους που θυσιάζουν ανθρώπους και χαρές της ζωής για τις δικές
τους εξαρτήσεις. Τις φιλοδοξίες τους, την επιτυχία, τον πλούτο, την εξουσία,
τη βολή, το… χωραφάκι.

Γράφω μια αγγελία: «Ζητούνται εξαρτημένοι της παραλίας»…