Ο… τραπεζικός που έγινε ληστής!

Για περισσότερα από τριάντα χρόνια ο Κωνσταντίνος Κοντόπουλος εργάστηκε ως
τραπεζικός υπάλληλος. Οι συνάδελφοί του είχαν μόνο καλές αναμνήσεις από τη
συνεργασία τους. Γι’ αυτό και… έπεσαν από τα σύννεφα όταν εκείνο το μεσημέρι
της 10ης Αυγούστου 1999 τον είδαν να στέκει και πάλι μπροστά στα γκισέ
φωνάζοντας «Ληστεία, δώστε γρήγορα ό,τι χρήματα έχετε στα ταμεία σας».

Ο παλιός, καλός συνάδελφος, ο οποίος είχε βγει στη σύνταξη πριν από λίγο
καιρό, επέστρεψε στα παλιά του λημέρια ως… επίδοξος ληστής. Η απόγνωση τον
έσπρωξε, όπως εκ των υστέρων είπε, να ξεπεράσει τον εαυτό του και να σβήσει το
έντιμο παρελθόν του. Έπρεπε να βρει χρήματα μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα
να πληρώσει το δάνειο για το σπίτι της μητέρας του, το οποίο η Τράπεζα είχε
βγάλει σε πλειστηριασμό. Είχε βρεθεί σε οικονομικό αδιέξοδο και κανείς από
τους φίλους του, που ενδεχομένως μπορούσαν να βοηθήσουν, δεν γνώριζε τίποτα.
Προτίμησε αντί για τη δική τους βοήθεια, αφελώς σκεπτόμενος, να παραβιάσει τον
νόμο και να γίνει… ληστής.

Το σφάλμα του αυτό το πλήρωσε και το πληρώνει με το ακριβότερο τίμημα, τη
στέρηση της προσωπικής του ελευθερίας, ενώ πριν από λίγους μήνες έχασε και τη
μητέρα του, η οποία δεν άντεξε το γεγονός ότι ο γιος της βρέθηκε για χατίρι
της στη φυλακή. Ο Κων. Κοντόπουλος, ο οποίος είναι κρατούμενος από την ημέρα
της σύλληψής του, είχε εναποθέσει τις ελπίδες για επιεική ποινική μεταχείριση
στους δικαστές που θα έκριναν την υπόθεσή του.

Η ενοχή του ήταν και αυταπόδεικτη και ομολογημένη. Η τιμωρία ήταν αναμενόμενη.
Εκείνο που απέμενε και ζήτησε ήταν να μην τον ξαναστείλουν πίσω στη φυλακή,
καθώς αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας και ακολουθεί αντικαταθλιπτική
αγωγή στο ψυχιατρείο των κρατουμένων.

Η καταδίκη

Οι δικαστές, όμως, που είχαν την αρμοδιότητα να αποφασίσουν για την τύχη του
κατηγορουμένου, είχαν διαφορετική άποψη. Τον κήρυξαν ομόφωνα ένοχο
αναγνωρίζοντάς του το ελαφρυντικό του προτέρου εντίμου βίου, παρά το γεγονός
ότι ο εισαγγελέας της έδρας είχε εισηγηθεί να μην του αναγνωρισθεί κανένα
ελαφρυντικό. Η ποινή που του επέβαλαν ήταν κάθειρξη 5 ετών και 3 μηνών. Και
όταν ο συνήγορος υπεράσπισης του κατηγορούμενου τραπεζικού κ. Σωτ.
Γιαννικόπουλος ζήτησε από τους δικαστές να αναστείλουν την εκτέλεση της ποινής
του Κων. Κοντόπουλου, εκείνοι είπαν ομόφωνα όχι. Του έδειξαν έτσι τον δρόμο
για τη φυλακή, παρά το γεγονός ότι και το γράμμα, αλλά κυρίως το πνεύμα του
νόμου τούς έδινε τη δυνατότητα να του προσφέρουν την ελευθερία του, έστω με
περιοριστικούς όρους. Όπως έκαναν πριν από λίγες μέρες κάποιοι άλλοι
συνάδελφοί τους, που ανέστειλαν την εκτέλεση πολυετών ποινών κάθειρξης σε
όσους είχαν κρίνει ενόχους για τη γνωστή υπόθεση των καταπατήσεων στην
Πεντέλη.

Η απολογία

«Λυπάμαι αφάνταστα για ό,τι έκανα. Δεν είμαι ούτε εγκληματίας ούτε ληστής.
Είχα βρεθεί σε αδιέξοδο και ενήργησα χωρίς να συνειδητοποιήσω τι έκανα. Αν
ήμουν κακοποιός, θα είχα καταφέρει να ξεφύγω. Ήταν η κακιά στιγμή», είπε ο
κατηγορούμενος, προσπαθώντας να υπερασπιστεί όχι τον άδικο χαρακτήρα της
πράξης του, αλλά τον εαυτό του που κατέληξε στο εδώλιο.

Τον γνώρισαν

Εξάλλου, ο επίδοξος ληστής δεν είχε φροντίσει να λάβει κανένα μέτρο για να μην
τον αναγνωρίσουν οι παλαιότεροι συνάδελφοί του στο υποκατάστημα της Αγροτικής
Τράπεζας, στην Καλλιθέα, το οποίο αποφάσισε να ληστέψει. Το ποσό που κατάφερε
παράνομα να εισπράξει ήταν περίπου 2.500.000 δραχμές. Αλλά μόλις πήγε να βγει
από την Τράπεζα δέχθηκε ένα μεταλλικό αντικείμενο από τον διευθυντή. Η
απρόβλεπτη αυτή κίνηση προκάλεσε σύγχυση στον δράστη, ο οποίος έχασε την
ισορροπία του και έπεσε στο πάτωμα σκορπίζοντας τα χρήματα που είχε στον σάκο.
Μέσα στα επόμενα λεπτά είχε συλληφθεί. Δεν προέβαλε αντίσταση. Δεν είχε πια
καμία σημασία. Όλα είχαν σκορπιστεί μαζί με τα χαρτονομίσματα…