Άξιζαν κάτι παραπάνω

Η περασμένη Πέμπτη ήταν μία ιδιαίτερη ημέρα για μένα. Ήταν η ίδια ημέρα, 29
Ιουνίου, όταν πέτυχα δύο γκολ για τη Βραζιλία, στον τελικό του Παγκοσμίου
Κυπέλλου του 1958 με αντίπαλο τη Σουηδία, όπου κερδίσαμε 5-2.

Αυτή τη φορά, φυσικά, παρακολουθούσα τον ημιτελικό του ευρωπαϊκού
πρωταθλήματος ανάμεσα στην Ιταλία και την Ολλανδία, στο Άμστερνταμ.

Το ποδόσφαιρο διένυσε μεγάλη απόσταση αυτά τα 42 χρόνια, αλλά ένα πράγμα
παρέμεινε ακριβώς το ίδιο: ο μόνος τρόπος για να κερδίσεις τα παιχνίδια είναι
να βάλεις την μπάλα στα δίχτυα περισσότερες φορές από τον αντίπαλό σου.

Δεν έχει σημασία, μέχρις ενός σημείου, πώς θα το πετύχεις. Η μπάλα μπορεί να
χτυπήσει στο πόδι, στον αγκώνα, στο δέρμα, στο γόνατο, στο στομάχι. Μπορεί να
προέλθει από το σημείο του πέναλτι, όπως έγινε για την Ιταλία την Πέμπτη ή να
προέλθει από το ανοιχτό παιχνίδι, όπως έκανε η Βραζιλία το 1958.

Αλλά μεγάλη μου ελπίδα για τον τελικό του Εύρω 2000 στο Ρότερνταμ ήταν να
σημειωθούν “πραγματικά” γκολ και να κερδίσει ο καλύτερος.

Δραματικά ματς

Πάτρικ Κλάιφερτ και Φρανκ Ντε Μπουρ. Δύο από τους καλύτερους παίκτες του κόσμου ήταν οι μοιραίοι για τους «οράνιε»

Δεν μπορώ να πω πως συνέβη αυτό στους δύο ημιτελικούς. Τα παιχνίδια Γαλλίας –
Πορτογαλίας και Ιταλίας – Ολλανδίας ήταν τεράστια διαφήμιση. Σπουδαίο δράμα.
Για τους τηλεθεατές ήταν καλύτερα ακόμη και από τις σαπουνόπερες. Όμως, μετά
το επιθετικό ποδόσφαιρο που είδαμε στο Εύρω 2000 και τη δεξιοτεχνία τόσων
επιθετικών, ήταν απογοητευτικό που τα πέναλτι ανέδειξαν τελικά νικητές.

Ειλικρινά, πιστεύω πως η Πορτογαλία και η Ολλανδία άξιζαν καλύτερη τύχη για
όσα είχαν προσφέρει στο Εύρω 2000. Ωστόσο πρέπει επίσης να πω πως και οι δύο
ομάδες έδωσαν το ψυχολογικό πλεονέκτημα στους αντιπάλους τους. Στο τέλος,
ηττήθηκαν στις σκέψεις τους πριν ηττηθούν στον αγωνιστικό χώρο.

Η Πορτογαλία άλλαξε το αγωνιστικό της στυλ. Άφησε έξω τον Ζοάο Πίντο και
έπαιξε με έναν επιπλέον μέσο. Έδειξε δηλαδή πως φοβόταν τη Γαλλία, αν και ήταν
ανώτερη τεχνικά.

Όσον αφορά την Ολλανδία, αστοχώντας στα δύο πέναλτι στην κανονική διάρκεια ­
και ένιωσα πολύ άσχημα αφού τα εκτέλεσαν σπουδαίοι παίκτες όπως ο Φρανκ Ντε
Μπουρ και ο Πάτρικ Κλάιφερτ ­ έδωσε στους Ιταλούς αυτοπεποίθηση για να
συνεχίσουν να αμύνονται.

Αν σημείωναν γκολ στο ένα από τα δύο πέναλτι, θα ανάγκαζαν την Ιταλία να
αντεπιτεθεί. Και ίσως αυτό το γεγονός άλλαζε τη ροή του αγώνα.

Ένας από τους λόγους που η Ολλανδία αποκλείστηκε, ήταν το γεγονός ότι οι μέσοι
της δεν έβρισκαν αρκετό ελεύθερο χώρο για να προωθήσουν τις μπαλιές τους στους
επιθετικούς.

Ο Κοστίνια, λίγο μετά τον δραματικό ημιτελικό με τη Γαλλία

Δεν είμαι φίλος του αμυντικού ποδοσφαίρου. Δεν είναι αυτό που αντιπροσωπεύει
το ποδόσφαιρο. Το ποδόσφαιρο είναι η χαρά του γκολ και όχι η απομάκρυνση απ’
αυτό. Αλλά η Ιταλία έκανε πολύ καλή δουλειά.

Πριν από μερικούς μήνες είχα χαμογελάσει. Φίλοι μου έλεγαν πως το ιταλικό
ποδόσφαιρο χάνει από το ισπανικό, το αγγλικό και το γερμανικό, γιατί οι
ιταλικές ομάδες είχαν μία άσχημη περιοδο στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.

Είναι τόσο… κακή η Ιταλία, ώστε έφτασε μέχρι τον τελικό, με παίκτες που
αγωνίζονται μόνο σε ομάδες της Serie Α. Η Γαλλία δεν μπορεί να το πει αυτό.
Ούτε η Πορτογαλία. Ούτε βέβαια η Αγγλία ή η Γερμανία.

Αυτό λέει πολλά πράγματα σε μένα όσον αφορά την υγεία και τη δύναμη που
διαθέτει το ιταλικό ποδόσφαιρο.

*** Ο Πελέ είναι εκπρόσωπος της Eurocard-Mastercard, επίσημου
χορηγού του Εύρω 2000.