Εξομολόγηση ενός ευρω-στοιχηματία

Αχ αυτός ο ΟΠΑΠ! Από τότε που έβγαλε το στοίχημα, άλλαξε ο τρόπος που βλέπω το
ποδόσφαιρο και ειδικά την αγαπημένη μου διοργάνωση, το Κύπελλο Εθνών Ευρώπης
(έτσι το λέω ακόμα, γιατί όπως θα διαπιστώσετε, παραμένω ένας ρομαντικός).
Μέχρι φέτος, περίμενα πώς και τι κάθε τέσσερα χρόνια να δω, σε κοντινές και
συχνά αγαπημένες χώρες, κοντινές και ανάλογα με τη διάθεσή μου αγαπημένες
εθνικές ομάδες: από τη φρενήρη ιταλίτιδα της δεκαετίας του ογδόντα πέρασα στην
καταδικασμένη ισπανίτιδα της δεκαετίας του ενενήντα και τώρα διανύω μια φάση
πρώιμης πορτογαλίτιδας. Απολάμβανα το ποδόσφαιρο ­ και συχνά ήταν υψηλού
επιπέδου ­ κι έτσι έβγαινα πάντα, αν όχι κερδισμένος (όταν κέρδιζε η
Γερμανία), σίγουρα χορτασμένος (μη ρωτήσετε καλύτερα τη γνώμη της γυναίκας
μου). Ε! για να ξεθυμαίνω λιγάκι και τη δίψα μου έβαζα κι έχανα κάθε φορά και
είκοσι λίρες σε κάποιο αουτσάιντερ που μου υποδείκνυε το ξαδερφάκι μου στην
Αγγλία. Αστεία πράγματα δηλαδή, και, κυρίως, ακίνδυνα.

Από φέτος όμως ο κόσμος ήρθε τα πάνω – κάτω. Πού καιρός και διάθεση τώρα για
την απόλαυση των παιχνιδιών, όταν έχω τόση μελέτη να ρίξω για το στοίχημα και
τόσο άγχος για το αποτέλεσμα. Διάβασμα πριν αρχίσει το πρωτάθλημα, για τη
γενική φόρμα των ομάδων, τις εικοσαδυάδες, την παράδοση, τη θέση των άστρων
τον Ιούνιο. Διάβασμα και τη μέρα του κάθε αγώνα, για να ξέρω ποιος παίζει και
ποιος χτύπησε, ποιον άφησε η γυναίκα του και ποιου αφίχθη η αρραβωνιαστικιά
(όχι αναγκαστικά καλό σημάδι), ποιος σκοράρει πάντα με ποια ομάδα και ποιον
λέει ότι φοβάται, άρα δεν υπολογίζει, ο κάθε προπονητής. Μελέτη των ποσοστών,
των αποδόσεων, των συνδυασμών και των στατιστικών πιθανοτήτων. Ύστερα συζήτηση
και ανταλλαγή απόψεων με τους άλλους μύστες, προσπάθεια να αφουγκραστώ τη
σοφία του δρόμου (που θεωρεί όλα τα παιχνίδια στημένα, αλλά εμένα με νοιάζει
να μου πει υπέρ ποιας ομάδας) και μοναχική ενατένιση του απείρου σε αναζήτηση
του σιωπηλού φτερουγίσματος της έμπνευσης.

Στο πρακτορείο

Γαλλία – Πορτογαλία. Όταν η απόλαυση γίνεται άγχος και αγωνία…

Το απόγευμα, αρχικά την ίδια πάντα ώρα, λεπτό και δευτερόλεπτο, ύστερα στις
πιο αλλοπρόσαλλες στιγμές (σας το λέω με την υπευθυνότητα της πείρας μου:
τίποτα δεν πιάνει), προσέλευση στο ίδιο πρακτορείο, συζήτηση με τον κυρ Αντώνη
ενώ περιμένω στην όλο και διογκούμενη ουρά και, τέλος, αποκορύφωμα της κάθε
μέρας η ώρα της κάλπης, που μιλάει ο λαός του ποδοσφαίρου και η δημοκρατία του
τζόγου.

Σ’ αυτό το πρωτάθλημα είχα εξαρχής μια έμπνευση. Όπως λέει κι ένα τραγούδι του
αγαπημένου μου ροκ συγκροτήματος, τότε που προλάβαινα να το ακούω, «νόου
αλάρμς εντ νόου σαρπράιζες», τουτέστιν μεθερμηνευόμενον «σήμανε η ώρα των
φαβορί». Αρκετά ζεματίστηκα με τις δήθεν εκπλήξεις των ξένων πρωταθλημάτων,
ένιωσα πως στα γήπεδα των Κάτω Χωρών τα λεφτά ­ γιατί γι’ αυτά μιλάμε ­ ήταν
στις παραδοσιακές δυνάμεις. Πρόβλημα βέβαια γεννιόταν για το ποιες είναι
σήμερα αυτές οι δυνάμεις. Είναι καταρχήν οι γηπεδούχοι (γι’ αυτό βάλε ένα
στρογγυλό ποσούλι στην πρόκριση του αναγεννημένου Βελγίου) αλλά και όχι και
τόσο εύκολα (γι’ αυτό πόνταρε στην ισοπαλία της Ολλανδίας με τη σχεδόν αήττητη
Τσεχία). Είναι σίγουρα οι εθνικές που τα σωματεία τους πρωταγωνίστησαν όλη τη
χρονιά στα ευρωπαϊκά κύπελλα ­ κι έτσι έβαλα στην τελική νίκη της Ισπανίας το
ποσό που υπολόγιζα για το δώρο του γιου μου, με την ελπίδα τελικά να του πάρω
ποδήλατο. Για τα ημιτελικά θα υπάρχει σίγουρα και κάποια ομάδα που δεν την
πολυπεριμέναμε ­ η Πορτογαλία αποκλείεται, δεν βάζουν γκολ ούτε πάνω στη
γραμμή, γιατί όχι η Αγγλία όπου και ο Κίγκαν δήλωσε αισιόδοξος και επέτειο
έχουν της βασιλομήτορος και το ξαδελφάκι μου λέει ότι κανένας μπούκι δεν την
παίζει, άρα κάποιο λάκκο έχει η φάβα; Η επέτειος του γάμου μου μπορεί να
περιμένει ­ εξάλλου και του χρόνου εδώ ελπίζω να ‘ναι.

Απτόητος

Η Τουρκία ήταν αουτσάιντερ και έδινε μεγάλη απόδοση. Αχ, βρε Σουκούρ… – Η Γερμανία ήταν το… σίγουρο χαρτί. Κάηκε γρήγορα – Την Αγγλία την πίστευα. Ήταν αισιόδοξος ο Κίγκαν, οι μπούκις δεν την έπαιξαν, την έπαιξα εγώ…

Ήταν τόση η βεβαιότητα για τις επιλογές μου, ώστε οι αρχικές ατυχίες δεν
κατάφεραν να με πτοήσουν. Τι κι αν μου τα χάλασε την τελευταία στιγμή ο Κολίνα
ή τα θαλάσσωσε ο Μολίνα, όταν τα φαβορί μου κουτσά – στραβά προχωρούσαν. Ακόμα
κι η Αγγλία θεώρησα πως συμπτωματικά έχασε από τα πρώην παχιά μουστάκια (με
τόση αγωνία, πού μάτια για να δω ποιος παίζει μπάλα) και πως βρισκόταν στο
σωστό δρόμο. Έβγαλα και μερικά λιμά από κάτι Γαλλίες, Βέλγια, Ιταλίες κι
επιβίωνα. Το πρωτο καμπανάκι χτύπησε με την εμφάνιση της Γιουγκοσλαβίας. Ήξερα
για τις ήττες της από τις Ιαπωνίες και τα Χονγκ Κονγκ, είδα στον ύπνο μου και
τον Ζάχοβιτς (σε μια στιγμή μάλιστα μου φαίνεται πως εμφανίστηκε κι ο
Μπιγκόν), μου ‘ρθε η λάμψη να παίξω Σλοβενία. Μόλις άρχισε ο αγώνας έπαψα να
το πιστεύω, αλλά νάσου ξαφνικά ο άσωτος γαύρος, να και το δεύτερο, στο
ημίχρονο πέταγα. Πέταγα μάλιστα τόσο που παράτησα το ματς είκοσι λεπτά πριν
τελειώσει, μέρες με παρακάλαγε η γυναίκα μου για κανένα θερινό, ας της κάνω,
σκέφτηκα, το χατίρι τώρα που γίνομαι εκατομμυριούχος. Πήγα σαν κύριος να
εισπράξω το άλλο πρωί, αλλά τα μούτρα του κυρ Αντώνη δεν μ’ άρεσαν κι όταν
έμαθα ότι κι αυτός είχε παίξει Ζαχοβία… Άργησα λίγο να συνέλθω, για να
ρεφάρω πόνταρα στο σίγουρο χαρτί της Γερμανίας, μ’ έζωσαν τα φίδια, εδώ
χρειαζόταν άλλου είδους μελέτη, τώρα τηλεόραση θα βλέπουμε; Ευτυχώς που έχω
και τον κολλητό μου, τον Ανδρελέοντα, που δεν παίζει και βλέπει τα παιχνίδια
και συνεχίζουν να του αρέσουνε και μου λέει για τον Ζιντάν και τον Φίγκο και
τα πολλά γκολ και ξεχνιέμαι λιγάκι. Να μη σας τα πολυλογώ, τέλειωσε με τα
χίλια ζόρια (και χωρίς πια δυνατότητα να πάω διακοπές) ο πρώτος γύρος, είπα,
τώρα στα νοκ άουτ παιχνίδια θα έρθουν τα πράγματα στη θέση τους. Προκρίθηκε,
όπως προκρίθηκε, η Ισπανία (άλλο ένα δεκαρικάκι χαμένο που δεν ήρθε ισοπαλία
με τη Γιουγκοσλαβία), το θεώρησα σημάδι των ουρανών κι είπα να τα βάλω όλα στο
χι στον προημιτελικό με τους Γάλλους: πρωταθλητές κόσμου οι μεν, πρωταθλητές
μου οι δε, όλο και θα αλληλοεξουδετερώνονταν. Όπως πήγανε το δεύτερο ημίχρονο
τα είχα βάψει μαύρα, όταν κέρδισαν οι κόκκινοι το δεύτερο πέναλτι γνώρισα για
λίγο τι σημαίνει θεός, όταν το εκτέλεσε ο Ραούλ κατάλαβα τι θα πει να σε
καταδικάσουν σε θάνατο. Ματσάρα, αποφάνθηκε ο Ανδρελέων. «Και πού ‘σαι ακόμα»,
είπα μέσα μου, αλλά πια δεν μου ‘μεινε τίποτα για να παίξω ως το τέλος.
Νηστικός πλέον, παρακολουθώ αδιάφορα την πορεία προς την τελική αναμέτρηση των
δύο πραγματικών φαβορί, η χαρά της μπάλας ξεθυμασμένη, αλλά και η απόφαση –
απόφαση. Βάζετε στοίχημα ότι θ’ αντέξω;