Ο μοιραίος Ράστα

* Όταν ανακηρύσσαμε, ήδη από την πρώτη αγωνιστική του Ευρω-2000, τον Αμπέλ
Σαβιέ ως τον πιο καλτ, λόγω εμφάνισης, ποδοσφαιριστή αυτού του πρωταθλήματος,
δεν ήταν δυνατό να φανταστούμε ότι θα αναδεικνυόταν και ως η πιο τραγική μορφή
του. Σε λιγότερο από μισή ώρα είδε να του ξεφεύγει η δόξα του ήρωα, όταν ο
Μπαρτέζ απογειώθηκε κι έδιωξε την κεφαλή του στο τελευταίο λεπτό του κανονικού
αγώνα, και να τον συναντά το στίγμα του μοιραίου για την ομάδα του παίκτη. Ότι
έβαλε το χέρι του στην μπάλα στο 116ο λεπτό είναι αναμφισβήτητο ­ ή
τουλάχιστον έγινε αναμφισβήτητο για όσους έχουν την πολυτέλεια των αμέτρητων
επαναλήψεων της φάσης. Ο διαιτητής δεν την είχε, αλλά τον «βοήθησε» ο επόπτης
­ είναι όμως αυτό ποδοσφαιρική δικαιοσύνη; Ιδίως όταν πρόκειται για πέναλτι
που, αν επιτευχθεί (κι όταν έχεις στην ομάδα σου τον Ζιντάν, όχι μόνο θα
επιτευχθεί αλλά θα καταλήξει και στο γάμα), θα σημαίνει το οριστικό χτύπημα
του ξαφνικού θανάτου;

* Η κατάληξη αυτή ενός παιχνιδιού, στο οποίο ο Γιάννης φοβόταν τόσο το θεριό
και το θεριό τόσο το Γιάννη, που σχεδόν δεν είδαμε ούτε τον ένα ούτε τον άλλο,
ξαναφέρνει στο προσκήνιο τη σκοπιμότητα αυτού του νέου κανονισμού που μέχρι
στιγμής έχει δύο φορές ευνοήσει τη Γαλλία. Στο παιχνίδι με την Παραγουάη, στο
τελευταίο παγκόσμιο κύπελλο, οι τρικολόρ δεν μπορούσαν να μην περάσουν, για το
καλό του αθλήματος. Στο χθεσινό ματς με την Πορτογαλία, αν δεν περνούσαν
κανείς δεν θα το θεωρούσε αδικία ­ εκτός από τους ίδιους, που πιστεύουν εδώ
και δύο χρόνια, ότι ο κόσμος (του ποδοσφαίρου) είναι δικός τους. Με την
απρονοησία του συμπαθούς Ράσταμαν, τον υπερβάλλοντα ζήλο του επόπτη και τον
κανονισμό του κυρίου Μπλάτερ (ο εμπνευστής του, ο Μισέλ Πλατινί, θα νιώθει
άραγε σήμερα δικαιωμένος ή κλονισμένος;), ξεχάστηκε η δύσκολη πρόκριση στα
τελικά και η έλλειψη φλόγας στον χθεσινό ημιτελικό. Το ένα από τα δύο μεγάλα
φαβορί πέρασε στον τελικό ­ και περιμένει το πορτοκαλί άλλο.

* Για τους συνηθισμένους όμως, σε παιχνίδια με πλούσιες συγκινήσεις φιλάθλους
της Ευρώπης, η σύγκρουση των Λατίνων δεν στάθηκε στο επίπεδο των προσδοκιών
τους. Ο Φίγκο και ο Ζιντάν μόνο κατά διαστήματα έπαιξαν σαν τους εαυτούς τους,
ενώ οι καλύτεροι παίκτες του αγώνα, ο Λιζαραζού και ο Κονσεϊσάο, πάλεψαν και
αλληλοεξουδετερώθηκαν. Όπως κι οι ομάδες τους, εξάλλου, που, για πρώτη φορά σ’
αυτή τη διοργάνωση, κοίταξαν πρώτα να χαλάσουν το παιχνίδι του αντιπάλου και
μετά να δημιουργήσουν. Ο Νούνο Γκόμεζ δικαιούται να πονά που το ωραίο γκολ του
δεν στάθηκε αρκετό, αλλά δεν επιτρέπεται να παραφέρεται, όπως έκανε στο τέλος
του αγώνα, για μια απόφαση που, παρότι περίεργα καθυστερημένη, δεν ήταν άδικη.
Δεν αποτελεί παρηγοριά για τους Πορτογάλους, αλλά ίσως για όλους εμάς τους
υπόλοιπους, ότι και οι δύο ημιτελικοί του προηγούμενου πανευρωπαϊκού είχαν
κριθεί στα πέναλτι. Αύριο, όμως, περιμένουμε μεγαλύτερη πρόοδο.