ΔΡΟΜΟΙ

Η θύελλα…

… που πίστευε κανείς πως θα ξεσήκωνε η αποκάλυψη πως ο Αλ Γκορ ήταν
«σκράπας» δεν ήρθε. Όλος ο κόσμος έμαθε πως ο υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ ήταν
κάκιστος φοιτητής, με βαθμό C στο Χάρβαρντ ­ και D στη βιολογία. Όμως κανείς
από τους συνεργάτες του δεν φάνηκε ταραγμένος από την αποκάλυψη. Και τώρα
κάποιοι αναρωτιούνται: μήπως αυτοί έδωσαν επίτηδες στη δημοσιότητα τους κακούς
βαθμούς του αρχηγού τους; Οι ίδιοι το αρνούνται, αλλά είναι ένα παράξενο
αμερικανικό φαινόμενο να διαφημίζουν οι υποψήφιοι τη μετριότητά τους. Έχοντας
απέναντί του τον «περιορισμένης ευθύνης» Τζορτζ Μπους, ο Αλ Γκορ φοβάται μήπως
φανεί στους ψηφοφόρους «εξυπνάκιας». Ούτε είναι τυχαίο που ένας άλλος
ρεπουμπλικανός υποψήφιος, ο Τζον Μακέιν, έλεγε στα πλήθη πως είχε αποφοιτήσει
στον «πάτο» της τάξης του στη Ναυτική Ακαδημία.

Τα παιδιά…

… της «πιάτσας», σαν τον Ρίγκαν και τον Περό, φαίνεται πως «περνούν»
καλύτερα στο κοινό. Υπάρχει μια διάχυτη αίσθηση στην Αμερική, γράφουν οι
«Τάιμς της Νέας Υόρκης», πως οι διανοούμενοι γίνονται κακοί πρόεδροι. Οι
περισσότεροι ιστορικοί συμφωνούν πως ο τελευταίος διανοούμενος πρόεδρος ήταν ο
Γούντροου Ουίλσον και πως ήταν περισσότερο διανοητής παρά πρόεδρος. Οι
ψηφοφόροι εμπιστεύονται εκείνους που τους μοιάζουν ­ αδιάφορο αν αυτοί
καμώνονται πως «κατεβαίνουν» κοντά στον λαό. Ο Τζορτζ Μπους φαίνεται να έχει
πείσει τους Αμερικανούς πως δεν χρειάζεται να διαβάζει κανείς βιβλία για να
γίνει καλός πρόεδρος. Έτσι, ενώ οι περισσότεροι Αμερικανοί πιστεύουν πως ο
Γκορ είναι πιο μορφωμένος, ο Μπους προηγείται στις δημοσκοπήσεις.

Ο γερουσιαστής…

… Ντάνιελ Πάτρικ Μόινιχαν, ένας από τους τελευταίους διανοούμενους του
Κογκρέσου, τα κατάφερε να εκλεγεί, παίζοντας το χαρτί του «αφηρημένου κυρίου
καθηγητή». Ο πρώτος που είχε χαλάσει την πιάτσα, κάνοντας τους Αμερικανούς να
πιστέψουν πως ο πρόεδρός τους δεν χρειάζεται να είναι ένας αριστοκράτης από το
Χάρβαρντ, ήταν ο Άντριου Τζάκσον. «Ένας βάρβαρος που δεν μπορεί να γράψει μια
λέξη σωστή, ούτε καν το όνομά του», έγραφε γι’ αυτόν ο Τζον Κουίνσι Άνταμς.
Αργότερα, ο Χάρι Τρούμαν ήταν ένας από εκείνους τους προέδρους που μπόρεσαν να
συνδυάσουν ιδανικά το ένστικτο με το πνεύμα. «Ήταν ένας από τους λίγους
προέδρους που πήγαιναν στην Όπερα ­ όχι μόνο για να φωτογραφηθεί», γράφει ο
βιογράφος του.

Το ένστικτο…

… του Αντλάι Στίβενσον ήταν λιγότερο οξύ, όμως, μόνο που τον άκουγαν να
μιλάει, οι Αμερικανοί διανοούμενοι λιποθυμούσαν από αγαλλίαση στη σκέψη πως θα
μπορούσε να εγκατασταθεί στο Οβάλ γραφείο. Βέβαια, αυτό δεν έγινε ποτέ, γιατί
του έλειπε το ένστικτο του Τρούμαν. Στην προεκλογική εκστρατεία του 1952, μια
γυναίκα από το ακροατήριο έτρεξε κοντά στον Στίβενσον, μόλις τελείωσε την
ομιλία του. «Κύριε Στίβενσον», του λέει, «σήμερα πήρατε την ψήφο κάθε
σκεπτόμενου Αμερικανού!». Μα εκείνος δεν έδειξε καθόλου ενθουσιασμένος. «Κυρία
μου», της αποκρίνεται, «μην ξεχνάτε πως χρειαζόμαστε την πλειοψηφία!». Όσο και
αν ήταν πικρή, ήταν η καλύτερη διαπίστωση πως η στάση του «Σκεπτόμενου» του
Ροντέν δύσκολα μπορεί να ταιριάσει με τις αμερικανικές ­ και ίσως και με
πολλές άλλες ­ εκλογές.