Δεν θα ισχύει το απόρρητο για τους ξένους αποταμιευτές

Σε άρση του απορρήτου για τις καταθέσεις μονίμων κατοίκων ξένων κρατών
προσανατολίζεται η ηγεσία του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας, ύστερα από τη
συμφωνία στην οποία κατέληξαν την περασμένη Δευτέρα οι ηγέτες των 15
κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στη Φέιρα της Πορτογαλίας.

Η συμφωνία των «15» έλυσε ένα μακροχρόνιο αδιέξοδο, που αφορούσε τη φορολόγηση
των τόκων των καταθέσεων και των αποδόσεων των ομολόγων σε όλα τα κράτη-μέλη,
έτσι ώστε να μη δημιουργούνται φορολογικοί παράδεισοι. Η λογική της πρότασης
ήταν ότι δεν είναι θεμιτό να φεύγουν κεφάλαια από τη Γερμανία, λόγω υψηλών
συντελεστών, και να τοποθετούνται σε τίτλους και σε καταθέσεις στο
Λουξεμβούργο, όπου δεν φορολογούνται καθόλου τα κεφάλαια κατοίκων τρίτων
χωρών.

Με βάση αυτό το σκεπτικό, η Επιτροπή είχε προτείνει ενιαίο συντελεστή
φορολόγησης 20% σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, ώστε να μην υπάρχει κίνητρο
μετακίνησης των κεφαλαίων από τη μία χώρα στην άλλη. Όμως, η πρόταση αυτή
συνάντησε την αντίδραση της Βρετανίας, η οποία φοβήθηκε ότι θα έπληττε την
διεθνή αγορά του Σίτι του Λονδίνου.

Η Βρετανία ήταν αυτή που πρότεινε την εναλλακτική λύση της αμοιβαίας
ενημέρωσης των αρμόδιων αρχών των κρατών-μελών για τις καταθέσεις και τα
ομόλογα που κατέχουν μόνιμοι κάτοικοι ξένων κρατών. Έτσι, η φορολόγηση θα
γίνεται στον τόπο της μόνιμης κατοικίας του επενδυτή, αλλά όχι υποχρεωτικά με
ενιαίο συντελεστή.

Η πρόταση αυτή, η οποία προϋποθέτει φυσικά άρση του απορρήτου για τις
συγκεκριμένες καταθέσεις και τα ομόλογα, αποτέλεσε τελικά τη βάση της λύσης
που δόθηκε στη Φέιρα την περασμένη εβδομάδα.

Σύμφωνα με την απόφαση των 15 ηγετών, τα κράτη-μέλη θα επιλέξουν έως το τέλος
του 2000 αν προτιμούν την αμοιβαία ενημέρωση ή την παρακράτηση με συντελεστή
20%, όπως είχε προτείνει αρχικώς η Επιτροπή. Στη συνέχεια, η Επιτροπή θα
διαμορφώσει Οδηγία, η οποία θα πρέπει να εφαρμοσθεί ύστερα από δύο χρόνια,
δηλαδή από το 2002. Στο διάστημα της διετίας αυτής, η Επιτροπή θα επιχειρήσει
να πείσει και τις τρίτες χώρες να προσχωρήσουν στο σύστημα της ανταλλαγής
πληροφοριών.

Οι τρίτες χώρες, τις οποίες θα καλύψει ο διάλογος, είναι η Ελβετία, η Ανδόρα,
ο Άγιος Μαρίνος, το Λίχτενσταϊν και το Μονακό.

Το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας είναι πάντως αβέβαιο, αν κρίνει κανείς από
το γεγονός ότι η Ελβετία ήδη αντέδρασε με ψυχρότητα στην πρόταση, καθώς
αξιωματούχος της Ένωσης Ελβετικών Τραπεζών δήλωσε ότι «το τραπεζικό απόρρητο
δεν είναι προς συζήτηση».

Μετά την εφαρμογή της Οδηγίας, δηλαδή μετά το 2002, θα υπάρξει μία ακόμη
επταετής μεταβατική περίοδος, κατά τη διάρκεια της οποίας τα κράτη-μέλη θα
εφαρμόσουν είτε τη μία είτε την άλλη λύση.

Το Λουξεμβούργο και η Αυστρία θα εφαρμόσουν το σύστημα της παρακράτησης. Το
Βέλγιο, η Ελλάδα και η Πορτογαλία θα αποφασίσουν τι θα κάνουν έως το τέλος του
χρόνου. Τα υπόλοιπα κράτη θα εφαρμόσουν το σύστημα της αμοιβαίας ενημέρωσης.

Στελέχη του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας προκρίνουν τη λύση της αμοιβαίας
ενημέρωσης και για την Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι τεχνικά είναι πιο απλή η
παρακράτηση. Μάλιστα, οι υπηρεσίες του υπουργείου Οικονομικών προώθησαν τη
λύση της παρακράτησης, αλλά αυτή δεν θα ήταν η σωστή λύση. Η σωστή λύση είναι
να εφαρμόσει κανείς το ταχύτερο δυνατόν το σύστημα που θα ισχύσει οριστικά
στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Κάτι που συνεπάγεται, όμως, άρση του τραπεζικού
απορρήτου, έστω και για μία περιορισμένη κατηγορία καταθετών: τους μόνιμους
κατοίκους ξένων κρατών.