Λουλούδι ιταλικού κήπου

*Οι Ιταλοί ποδοσφαιριστές μοιάζουν σε κάτι με τους Έλληνες
μπασκετμπολίστες: επειδή στα πρωταθλήματά τους αγωνίζονται υπερβολικά πολλοί ­
όχι όμως πάντα πρώτης γραμμής ­ ξένοι, αποτελούν, στις περισσότερες ομάδες,
απλό συμπλήρωμά τους ­ εκτός αν πρόκειται για παίκτες – σύμβολα όπως ο
Μαλντίνι, ή για παίκτες – διαφημιστικά προϊόντα, όπως ο Ντελ Πιέρο. Ακόμα και
οι πραγματικά μεγάλοι Ιταλοί, όπως ο Ρομπέρτο Μπάτζο ή ο Κριστιάν Βιέρι, συχνά
παλεύουν για τη συμμετοχή τους στην ενδεκάδα. Από την άλλη, η Ιταλία είναι,
μαζί με την Ισπανία, οι μόνες χώρες που στην πλήρη σύνθεσή τους για το Εύρω
2000 δεν περιλαμβάνεται ούτε ένας παίκτης που να παίζει σε ομάδα του
εξωτερικού. Τα καλύτερα πρωταθλήματα της Ευρώπης μαγνητίζουν, αλλά και συχνά
αναχαιτίζουν, τα εγχώρια ταλέντα.

*Η Σκουάντρα Ατζούρα, αυτόματο ­ μαζί με τη Γερμανία ­ θεωρητικό φαβορί
κάθε μεγάλης διοργάνωσης, αντικαθρεφτίζει αυτό το φαινόμενο. Κάθε προπονητής,
όσο κι αν διαφέρει σε νοοτροπία και προσωπικότητα από τους προκατόχους του,
κρατά έναν βασικό κορμό προερχόμενο από τον ίδιο σύλλογο (προχθές τη
Γιουβέντους, χθες τη Μίλαν, σήμερα ξανά τη Γιούβε), δεν αλλάζει ποτέ τον
τερματοφύλακά του (ο Τόλντο παίζει στις Κάτω Χώρες γιατί χτύπησε ο Μπουφόν),
πειραματίζεται διαρκώς με τον ένα και μοναδικό καθαρόαιμο επιθετικό του (και
συχνά καταλήγει σε παίκτες μέσου επιπέδου, όπως παλιότερα οι Γκαλντερίζι –
Μασάρο – Καζιράγκι και σήμερα ο Ινζάγκι) και «ανακαλύπτει» έναν ή το πολύ δύο
νέους παίκτες. Ο Στέφανο Φιόρε είναι το χαρακτηριστικό νέο προϊόν της εποχής
Τζοφ.

*Κλασικά Ιταλός (ωραίο θέμα μελέτης στην κοινωνιολογία του ποδοσφαίρου:
πόσες ελπίδες έχει ένας άσχημος άνδρας να παίξει στην εθνική Ιταλίας;) ήταν
και κλασικά άγνωστος μέχρι πριν από έναν χρόνο. Όταν έπαιζε στην Πάρμα, του
έφραζαν μονίμως τον δρόμο οι διάφοροι Βερόν και Μπογκοσιάν, φέτος όμως οδήγησε
μια Ουντινέζε με άσημους αλλά ταχύτατους παίκτες στην καλύτερη χρονιά της. Στα
προκριματικά του ευρωπαϊκού δεν έπαιξε καθόλου, αλλά ο Τζοφ, που έψαχνε για
έναν επιθετικότερο μέσο ανάμεσα στους τόσο αμυντικογενείς, τού έδωσε ευκαιρία
στα φιλικά κι ο Φιόρε εντυπωσίασε στο παιχνίδι με την Πορτογαλία. Με την
Τουρκία δεν πολυφάνηκε, αλλά με το Βέλγιο, πέρα από το καθαρά ιταλικής κοπής
γκολ που πέτυχε, είχε αυτοπεποίθηση και δημιουργικότητα. Η μελλοντική πορεία
του φαίνεται αρκετά προκαθορισμένη: τώρα που απέκτησε αναγνωρίσιμο όνομα, τον
περιμένει μια μεταγραφή σε μεγαλύτερη ομάδα, όπου όμως θα πρέπει ξανά να
παλέψει για να παίζει. Εν τω μεταξύ η Σκουάντρα, είτε έχει προχωρήσει πολύ στο
ευρωπαϊκό είτε όχι (φαίνεται ότι πάλι η συγκυρία θα το κρίνει), θα ετοιμάζει
την επόμενη αργή ανανέωσή της, με τους λίγους χθεσινούς νέους να ελπίζουν ότι
θα προλάβουν να παλιώσουν.