ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Πόλεμοι, θάνατος, μίσος

Πόλεμος στο Μαυροβούνιο; Μα εκεί φοβούνται περισσότερο την ανεργία από τον
Μιλόσεβιτς.

Χαλαρό κλίμα. Δύο κορίτσια παίζουν στην Ποντγκόριτσα μπροστά σ’ έναν τοίχο που γράφει: «Ο Μίλο (Τζουκάνοβιτς) είναι βασιλιάς»

Οι δημοτικές εκλογές που διεξήχθησαν την περασμένη Κυριακή σε δύο πόλεις του
Μαυροβουνίου δεν επέτρεψαν την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων για το μέλλον της
περιοχής. Το βέβαιο είναι ότι οι κάτοικοι ανησυχούν περισσότερο για τη χαμηλή
τουριστική κίνηση παρά για το ενδεχόμενο ενός πολέμου με τη Σερβία. Στον τόπο
αυτόν, λέει ένας ψαράς, μουσουλμάνοι, καθολικοί και ορθόδοξοι συνεννοούνται.
Κανείς δεν κλειδώνει το σπίτι του.

«Με αποκάλεσες μισθοφόρο/ Έναν αισχρό πρεζάκια με δολοφονική μανία.
/ Όλοι ξέρουμε ότι λες ψέματα / Προσπάθησε να κάνεις το σημείο του σταυρού
και σίγουρα θα πεθάνεις».

Οι πολιτικοί μεγαλοποιούν τα πράγματα, λέει στη «Λιμπερασιόν» η Γκορντάνα, που
εργάζεται ως γραμματέας. Ο πρόεδρος Τζουκάνοβιτς είναι σώφρων και δεν θέλει να
προκαλέσει το Βελιγράδι. Δεν πρόκειται να γίνει δημοψήφισμα για την
ανεξαρτησία αν αυτό οδηγήσει σε πόλεμο. Το Μαυροβούνιο είναι άλλωστε ήδη
ανεξάρτητο, αφού έχει δική του αστυνομία, ελέγχει τα σύνορα και εισήγαγε δικό
του νόμισμα, το μάρκο. Το μόνο που λείπει για την ανάκαμψη της οικονομίας
είναι τα ξένα κεφάλαια.

«Είπες ότι είμαι προδότης/ Ένας κατάσκοπος με λογαριασμό στην Ελβετία/ Η
αστυνομία σου αφαίρεσε τα δικαιώματά μου/ Άκου μια στιγμή λοιπόν, έχω
κάτι να πω: / Σώσε τη Σερβία και απόδειξε ότι είσαι άνδρας,
αυτοκτόνα, Σλόμπονταν».

Δύο είναι τα όπλα που χρησιμοποιεί ο Μιλόσεβιτς κατά του Μαυροβουνίου. Το ένα
είναι ο στρατός, που εμφανίζεται όμως διχασμένος ως προς την αναγκαιότητα μιας
σύγκρουσης. Το άλλο είναι οι οικονομικές κυρώσεις, τις οποίες το Μαυροβούνιο
έχει παρακάμψει ανοίγοντας τις αγορές του στη Σλοβενία, την Κροατία και τη
Βοσνία. Άλλωστε, όσο περισσότερο απομακρύνονται οι κάτοικοι από το Βελιγράδι,
τόσο καλύτερα αισθάνονται.

«Για σένα είμαι ένας νεαρός φασίστας/ Ένας βρωμερός κλέφτης, ένας
αναρχικός/ Δεν θα τα βάλω κάτω όμως, θα επιμείνω/ Άκου μια στιγμή
λοιπόν, έχω κάτι να πω: / Σώσε τη Σερβία, αυτοκτόνα,
Σλόμπονταν».

Οι άνεργοι του Μαυροβουνίου έχουν δύο επιλογές: το 7ο τάγμα του
γιουγκοσλαβικού στρατού ή την αστυνομία του Τζουκάνοβιτς. Εξαρτάται από τις
προτιμήσεις τους. Ο Μάρκο Μπουλάτοβιτς, για παράδειγμα, που ζούσε κάποτε από
τη μαύρη αγορά, έχει ξαδέλφια και στις δύο πλευρές. Σκέπτεται όμως ότι μια
μέρα μπορεί να χρειαστεί να πυροβολήσει, και διστάζει.

«Ισχυρίζεσαι ότι μας πληρώνει ο εχθρός/ Ότι πουλάμε πρόθυμα τη χώρα μας/
Δεν υπάρχει μέλλον μ ‘εσένα στην εξουσία/ Πόλεμοι, θάνατος,
μίσος, αιώνια απελπισία. / Η τηλεόρασή σου λέει πως είμαστε
λίγοι/ Χαμένα κορμιά χωρίς τίποτα καλύτερο να κάνουμε/ Ξέρεις πολύ καλά πως
σήμερα εμείς είμαστε οι ήρωες/ Άκου μια στιγμή λοιπόν, έχουμε κάτι να
πούμε: / Σώσε τη Σερβία, αυτοκτόνα, Σλόμπονταν».

Ένα τραγούδι με πολύ ρυθμό και πολύ κέφι που ενώνει σήμερα ολόκληρη τη σερβική
αντιπολίτευση. Όποιος θέλει να το ακούσει μπορεί να επισκεφθεί τη διεύθυνση:
www. freeserbia. org.