ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Σαράντα μία σφαίρες

«Μπορεί να σε σκοτώσουν /

μόνο και μόνο γιατί έχεις λάθος δέρμα»

Μπρους Σπρίνγκστην

Μπρους Σπρίνγκστην. Το τραγούδι του «Αμερικανικό δέρμα» τον κατέστησε ανεπιθύμητο μεταξύ των αστυνομικών της Νέας Υόρκης

Από τότε που ο Ρούντολφ Τζουλιάνι εγκαινίασε το δόγμα «Ανοχή μηδέν», οι
αστυνομικοί της Νέας Υόρκης μπορούσαν να κάνουν ό,τι θέλουν. Να σκοτώνουν με
41 σφαίρες ένα νεαρό Αφρικανό που έβγαζε το πορτοφόλι από την τσέπη του επειδή
θεώρησαν ότι πήγε να τραβήξει όπλο ­ όπως συνέβη τον Φεβρουάριο του 1999 με
τον Αμαντού Ντιαλλό. Να βασανίζουν επί ώρες έναν Αϊτινό μετανάστη μπήγοντας
ρόπαλα στον πρωκτό του ­ όπως έγινε με τον Αμπνέρ Λουίμα. Να συλλαμβάνουν
μαύρους και Λατινοαμερικάνους με μοναδικό επιβαρυντικό στοιχείο το χρώμα του
δέρματός τους: κάθε χρόνο γίνονται στη Νέα Υόρκη 30.000 τέτοιες συλλήψεις. Να
αλλοιώνουν στοιχεία, να κατασκευάζουν αποδείξεις, να εξαφανίζουν φακέλους.
«Ανοχή μηδέν», το ξέρουν όλοι στη Νέα Υόρκη, σημαίνει ρατσισμός, σημαίνει
διαφθορά, σημαίνει αστυνομική τρομοκρατία.

Ώσπου εμφανίστηκε ο Boss με το τραγούδι του «Αμερικάνικο όνειρο». Μια κιθάρα
ήταν αρκετή για να ταράξει τα νερά: «Σαράντα μία σφαίρες. Σαράντα μία σφαίρες.
Σαράντα μία σφαίρες». Ένα τραγούδι κι ένας θρύλος της ροκ ήταν αρκετοί για να
ταρακουνήσουν τις συνειδήσεις που είχαν πέσει σε λήθαργο: «Να ‘ναι όπλο; Να
‘ναι μαχαίρι; Να ‘ναι πορτοφόλι; Αυτή είναι η ζωή σου». Μια κραυγή ήταν αρκετή
για να ξεσπάσει πόλεμος ανάμεσα σε κιθάρες και πιστόλια. Κανείς δεν έχει
αυταπάτες: όταν στη χθεσινή πρώτη από τις δέκα συναυλίες του στο «Γκάρντεν» ο
Μπρους Σπρίνγκστην τραγουδούσε για τον άνθρωπο που έχασε τη ζωή του επειδή
είχε λάθος δέρμα, όλοι ήξεραν ότι τιμά τη μνήμη του Αμαντού Ντιαλλό. Αυτό
ακριβώς φοβόταν η αστυνομία του Μανχάταν, που πέτυχε να απαλλαγούν από κάθε
κατηγορία οι τέσσερις δολοφόνοι και έκανε τα πάντα για να ξεχαστεί το ζήτημα.
Φοβόταν ότι θα έλθει μια μέρα κάποιος και θα ανασύρει τη μνήμη, θα διαταράξει
τη σιωπή των νεκροταφείων και θα ξεσηκώσει τους κατατρεγμένους δείχνοντάς τους
πως δεν είναι μόνοι. Κι όταν αυτός εμφανίστηκε, με μοναδικό του όπλο μια
κιθάρα και τη φωνή του, η αντίδρασή τους ήταν άξια θρασύδειλων νταήδων: το
συνδικάτο αστυνομικών της Νέας Υόρκης κατηγόρησε τον Σπρίνγκστην ότι θέλει να
πλουτίσει εκμεταλλευόμενος τα προβλήματα της πόλης και αρνήθηκε να διασφαλίσει
την τάξη στις συναυλίες του.

Οι ανόητοι! Νομίζουν αλήθεια πως εκμεταλλευόμενοι το ιερό δικαίωμα της
απεργίας θα στείλουν τη νεολαία πίσω στο σπίτι; Δεν το κατάφεραν το 1976, όταν
ο Μπομπ Ντύλαν τραγουδούσε το «Hurricane». Δεν το κατάφεραν το 1980, όταν
στάδια ολόκληρα συνόδευαν τον Πήτερ Γκάμπριελ στο τραγούδι του για τον Στηβ
Μπίκο. Δεν το κατάφεραν το 1983, όταν οι U2 τραγουδούσαν για τη σφαγή της
Ματωμένης Κυριακής, στην Ιρλανδία. Δεν φταίνε βέβαια μόνο αυτοί. Όργανα είναι
των πολιτικών, που τους χρησιμοποιούν για να κτίζουν τις καριέρες τους. Όμως η
καριέρα του Τζουλιάνι τελείωσε, ο δήμαρχος είναι άρρωστος, ποιος θα
προστατεύσει τώρα τους πράκτορές του από την οργή των ανθρώπων με λάθος δέρμα;