Ισχυροί άνδρες, έντονες κόντρες

Ιωαννίδης – Κόκκαλης. Το σίριαλ της σχέσης τους περιλαμβάνει δεκάδες επεισόδια…

Δύο πράγματα λένε οι Άγγλοι πως δεν συγχωρούν οι πρόεδροι των ομάδων στους
προπονητές τους: Να κάνουν τη σύνθεση και να καρπώνονται τις επιτυχίες της
ομάδας. Το περίεργο είναι ότι αυτή η διαπίστωση ισχύει λιγότερο στα αγγλικά
γήπεδα και πολύ περισσότερο σε άλλες χώρες του κόσμου, πιο πολύ, μάλιστα, όσο
κατεβαίνει κανείς νοτιότερα στον χάρτη. Η Ελλάδα έχει μια μακρά ιστορία
αντιπαλότητας προέδρων και τεχνικών, τις περισσότερες φορές, όμως,
αποκαλύπτεται στη τελευταία της πράξη, δηλαδή στην απομάκρυνση του προπονητή,
ιδιαίτερα όταν ο τελευταίος έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου.

Εδώ που τα λέμε δεν είναι εύκολο πράγμα να ξοδεύεις ένα σωρό δισεκατομμύρια
και να μην μπαίνεις στον πειρασμό να εκφράζεις πιεστικά γνώμη για τη σύνθεση ή
να ανέχεσαι να γίνεται ο προπονητής λαϊκός ήρωας, ιδίως όταν αυτός «ξεχνάει»
να αποδώσει στον ιδιοκτήτη δημόσια το μερίδιο του στην επιτυχία. Οι Ιταλοί
λένε ότι ο καλύτερος παράγοντας είναι εκείνος που μένει όσο πιο μακριά γίνεται
από τα αποδυτήρια. Αλλά συμπληρώνουν ότι ο εξυπνότερος προπονητής είναι αυτός
που δίνει στον πρόεδρο την ψευδαίσθηση ότι αποφασίζει για όλα τα θέματα της
ομάδας.

Γράμματα…

Η περίπτωση Κόκκαλη – Ιωαννίδη είναι χαρακτηριστική για την αντιπαλότητα που
μπορεί να κρύβεται πίσω από μία σχέση που όλος ο κόσμος πιστεύει ότι είναι
αρμονική. Ο μεγάλος έρωτας των αρχών της δεκαετίας του ’90 κατέληξε σε ένα
επεισοδιακό διαζύγιο, πριν από μερικά χρόνια (1996) και μάλιστα, αμέσως μετά
την κατάκτηση του τίτλου του πρωταθλητή από την ομάδα μπάσκετ του Ολυμπιακού.
Ήταν μία επιστολή Ιωαννίδη προς Κόκκαλη η αιτία του διαζυγίου ή μήπως ήταν
μόνο η αφορμή; Ο Γιάννης Ιωαννίδης λατρευόταν τότε σαν Θεός στον Πειραιά, αλλά
ο κ. Κόκκαλης, μάλλον, διαφωνούσε με αυτήν την αντιμετώπιση, κυνηγώντας επί
χρόνια έναν ευρωπαϊκό τίτλο στον οποίο ο προπονητής του δεν είχε φτάσει. Αλλά
και αν συμπεράνει κανείς ότι δεν ήταν αγάπη, αλλά μίσος αυτή η σχέση, πάλι
λάθος θα κάνει.

Αν και μεσολάβησε η πολυπόθητη κατάκτηση του τροπαίου της Ευρωλίγκας ο Γιάννης
Ιωαννίδης επέστρεψε στον Ολυμπιακό και ο κ. Κόκκαλης τον υποδέχθηκε θερμά και
τον στήριξε σε μια χρονιά που η ομάδα δεν είχε τις αναμενόμενες επιτυχίες. Ο
νέος χωρισμός ήλθε και πάλι με ανταλλαγή ψυχρών επιστολών. Αυτήν τη φορά ο
πρόεδρος πρόλαβε τον προπονητή και έστειλε πρώτος το γράμμα. Πρόσωπα που
γνωρίζουν καλά και τον Σωκράτη Κόκκαλη και τον Γιάννη Ιωαννίδη καταλήγουν στο
συμπέρασμα ότι η γεμάτη εντάσεις και εναλλαγές συναισθημάτων δεκαετής σχέση
των δύο ανδρών οφείλεται κυρίως στην έντονη προσωπικότητα και των δύο. Και σε
όλες σχεδόν τις αυτές περιπτώσεις, αυτό είναι το κοινό σημείο τους.

Βαρδινογιάννης – Γκμοχ

Ο Γιάτσεκ Γκμοχ την περίοδο 1984-85 κατέκτησε το νταμπλ και οδήγησε τον Παναθηναϊκό στους «4» του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Την επόμενη περίοδο δεν ήταν στον πάγκο της ομάδας…

Ισχυρή προσωπικότητα στον χώρο του ποδοσφαίρου υπήρξε και ο Γιώργος
Βαρδινογιάννης, ο οποίος συχνά είχε απέναντι του προπονητές με άποψη, που δεν
σήκωσαν μύγα στο σπαθί τους. Ο Γιάτσεκ Γκμοχ ήταν ένας από αυτούς. Ο
Ελληνοπολωνός δεν ήταν μόνο αφεντικό στην ομάδα, αλλά του άρεσε και να το
δείχνει. Η κορυφαία πράξη αυτής της επίδειξης ισχύος ήταν η αντικατάσταση της
μεγάλης βεντέτας εκείνης της εποχής, του Βέλιμιρ Ζάετς, σε ένα ντέρμπι με την
ΑΕΚ. Ο Γκμοχ δεν κέρδισε μόνο εκείνο το παιχνίδι και το νταμπλ της
προηγούμενης περιόδου, αλλά και είχε οδηγήσει τον Παναθηναϊκό στους «4» της
Ευρώπης. Η απομάκρυνσή του προφανώς δεν είχε να κάνει με τις επιδόσεις της
ομάδας. Δύο ισχυροί άνδρες δεν χωρούσαν στην ίδια ΠΑΕ.

Ο Μπάγιεβιτς

Η ανάληψη της προεδρίας της ΑΕΚ από τον Μιχάλη Τροχανά σήμανε την αντίστροφη μέτρηση για τη φυγή του Ντούσαν Μπάγιεβιτς από τη Νέα Φιλαδέλφεια

Ο Ντούσαν Μπάγιεβιτς, αυταρχικός και λάτρης της πειθαρχίας, ήταν από τους
ελάχιστους προπονητές στην Ελλάδα που είχαν απαγορεύσει στους προέδρους να
μπαίνουν στα αποδυτήρια! Αυτό δεν άρεσε καθόλου στον Γιάννη Καρρά, αλλά ο
Μπάγιεβιτς ήταν τότε ο Θεός της Νέας Φιλαδέλφειας και ο άνθρωπος των μεγάλων
επιτυχιών της ομάδας. Ο διάδοχος, όμως, των Μελισσανίδη – Καρρά, Μιχάλης
Τροχανάς είχε διαφορετική άποψη και θέλησε να γίνει κυρίαρχος στην ΠΑΕ. Ο
Ντούσαν Μπάγιεβιτς ήταν το μεγαλύτερο εμπόδιο. Ο Μιχάλης Τροχανάς δεν
δυσκολεύθηκε πολύ να εξωθήσει τον προπονητή σε φυγή.

Στον Πειραιά που ήταν ο επόμενος σταθμός του Ντούσαν Μπάγιεβιτς οι τίτλοι
αργούσαν για περίπου μία δεκαετία. Με την έλευση του «Ντούσκο» όλα άλλαξαν και
οι οπαδοί του Ολυμπιακού έδειχναν με κάθε τρόπο τη λατρεία τους στον άνθρωπο
που τους έκανε και πάλι να χαμογελάσουν. Όπως και στην ΑΕΚ ο Μπάγιεβιτς
διάλεξε τη διοίκηση της αυστηρής πειθαρχίας και ο Σωκράτης Κόκκαλης φαινόταν
να το απολαμβάνει.

Η απομάκρυνση του Μπάγιεβιτς στα τέλη του 1999 ήταν μία από τις μεγαλύτερες
εκπλήξεις στο ελληνικό ποδόσφαιρο, κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο έγινε. Η
διοίκηση της ΠΑΕ Ολυμπιακός άφησε να «περάσει» προς τα έξω ότι ο λόγος του
διαζυγίου ήταν πως ο προπονητής δεν μπορούσε να ικανοποιήσει τις ευρωπαϊκές
φιλοδοξίες του Ολυμπιακού. Άνθρωποι που γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα μιλούν
για διαμάχη Κόκκαλη – Μπάγιεβιτς που είχε αρχίσει πολύ καιρό πριν, εξαιτίας
διαφορετικών απόψεων και φιλοδοξιών που είχαν οι δύο άνδρες και προσπαθούσαν
να τις επιβάλουν.

Κατσαβάκης – Μπέος

Ο Αχιλλέας Μπέος στον πάγκο του Πανιωνίου. Η διαφωνία του με τις επιλογές του Μάκη Κατσαβάκη οδήγησε μοιραία στην απομάκρυνση του τελευταίου

Στις περισσότερες περιπτώσεις οι πρόεδροι των ΠΑΕ κρατούν τα προσχήματα και
υποκρίνονται ότι οι σχέσεις τους με τους αγαπημένους προπονητές της εξέδρας
δεν έχουν κανένα σύννεφο. Στην περίπτωση της απόλυσης του Μάκη Κατσαβάκη ο
Αχιλλέας Μπέος δεν έκρυψε τη διαφωνία του με τον προπονητή για τη σύνθεση που
θα κατέβαζε στον αγώνα. Του ζήτησε εξηγήσεις για τη μη χρησιμοποίηση του
Κλάεβιτς και το γυαλί ράγισε όπως ήταν φυσικό. Η καλή πορεία του Πανιωνίου και
η δουλειά του Κατσαβάκη ήταν για τον πρόεδρο θέμα ελάσσονος σημασίας.

Πολλοί προπονητές έφυγαν από τις ομάδες τους μετά την κατάκτηση νταμπλ ή
τίτλων. Σπάνια οι πρόεδροι μπορούν να δεχθούν ότι ο στόχος της ομάδας είναι
δυνατόν να επιτευχθεί από άλλη οδό, από εκείνη που οι ίδιοι έχουν επιλέξει.

Ο προπονητής καλείται να φέρει νίκες, αλλά όχι απαραίτητα με τον τρόπο που
αυτός θεωρεί αποτελεσματικό. Υπάρχουν παίκτες που θα πρέπει να παίζουν ή να
μην παίζουν ­ για κάποιο λόγο. Υπάρχουν μεταγραφές που πρέπει να γίνουν ή δεν
πρέπει να γίνουν. Η πειθαρχία είναι επιθυμητή από όλους, αλλά κάποτε οι
κανόνες δεν πρέπει να ισχύσουν… Είναι αμέτρητοι οι λόγοι που μπορεί να
οδηγήσουν σε κόντρα διοίκηση και προπονητή. Οι φίλαθλοι πιστεύουν ότι ο κοινός
στόχος (οι επιτυχίες) ενώνουν, αλλά η ιστορία δείχνει ότι αυτό δεν συμβαίνει
πάντα. Κάποτε επικρατούν οι «στρατηγικές» και αυτό είναι πια τόσο αυτονόητο,
που οι ίδιοι οι πρόεδροι καλούν στην ομάδα τους προπονητές που έδιωξαν και
εκείνοι επιστρέφουν. Σα να μη συνέβη τίποτε…