Πιστεύω στις ομάδες με παίκτες – ηγέτες

Πάντα διασκεδάζω και απολαμβάνω το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, το ίδιο με κάθε
μεγάλη διοργάνωση στην οποία δεν παίρνει μέρος η Βραζιλία. Η Ευρώπη έχει
μεγάλη δύναμη! Όχι μόνο οικονομικά, αλλά και αγωνιστικά, αφού υπάρχουν
ποδοσφαιριστές και προπονητές που αγαπούν το ποδόσφαιρο και σκέφτονται έξυπνα
με σκοπό να ανεβάσουν το επίπεδο.

Το Εύρω ’96 ήταν δραματικό, όπως εξελίχθηκε με το «χρυσό» γκολ στον τελικό.

Όμως, οφείλω να πω ότι δεν θα ήθελα να τελειώσει και φέτος με τον ίδιο τρόπο.
Επίσης, στο Εύρω ’96 δύο από τους προημιτελικούς, καθώς και οι δύο ημιτελικοί,
κρίθηκαν στα πέναλτι.

Δεν θα ήθελα να συμβεί το ίδιο και στο Εύρω 2000. Θα προτιμούσα να δω
προπονητές να εμψυχώνουν τους παίκτες τους. Το ποδόσφαιρο είναι απλό: για να
αναδειχθείς νικητής πρέπει να πετύχεις περισσότερα γκολ από τον αντίπαλο.
Συνεπώς, όταν παρατηρώ τους ομίλους, οι ομάδες που μου κεντρίζουν το
ενδιαφέρον είναι αυτές που διαθέτουν επιθετικούς-ηγέτες, οι οποίοι κερδίζουν
μόνοι τους αγώνες, αν τους το επιτρέψουν οι προπονητές τους.

1οςΟΜΙΛΟΣ

Στον πρώτο όμιλο, έχω μεγάλο σεβασμό στην Αγγλία. Γνωρίζω ότι δεν έχουν
καταφέρει ποτέ να στεφθούν Πρωταθλητές Ευρώπης, όμως μπορεί εύκολα κάποιος να
διακρίνει την περηφάνια που νιώθουν οι Άγγλοι ποδοσφαιριστές για την παράδοση
και την ιστορία της «μητέρας» του ποδοσφαίρου. Παρατήρησα στο Μουντιάλ της
Γαλλίας το ταλέντο που έκρυβαν οι νεαροί παίκτες της Αγγλίας. Είναι πολύ
θετικό να υπάρχει χώρα η οποία να παράγει ταλέντα όπως τον Μάικλ Όουεν στην
επίθεση και τον Σολ Κάμπελ στην άμυνα. Επίσης, θα ήθελα να αναφέρω κάτι και
για τον Στιβ ΜακΜάναμαν. Πριν από τέσσερα χρόνια όταν δηλαδή η Αγγλία
φιλοξενούσε το Εύρω ’96, ήταν ένας από τους ποδοσφαιριστές που με εντυπωσίασαν
περισσότερο στη διοργάνωση. Διαθέτει υπέροχη τεχνική και πάσα, ενώ δεν
διστάζει να επιτίθεται μόνος τους στις αντίπαλες άμυνες. Μου αρέσει να βλέπω
κάτι τέτοιο σε έναν παίκτη. Δεν γνωρίζω τι συνέβη στον ΜακΜάναμαν τα τελευταία
χρόνια, όμως, έπεσε από το επίπεδο που βρισκόταν. Παρ’ όλα αυτά, τώρα που τον
είδα πρόσφατα έχει επιστρέψει στις καλές εμφανίσεις και είναι αναμφισβήτητα
ένας από τους κορυφαίους παίκτες στην Ευρώπη. Μην ξεχνάμε ότι βοήθησε στο
μέγιστο βαθμό τη Ρεάλ Μαδρίτης να κατακτήσει το Τσάμπιονς Λιγκ. Αυτό είναι
πολύ καλό για την Αγγλία και τους παίκτες, οι οποίοι θα κερδίσουν μεγάλη
αυτοπεποίθηση παίζοντας δίπλα του.

Δεν είμαι το ίδιο πεπεισμένος για τη Γερμανία. Οι μεγάλοι σε ηλικία
παίκτες τους μεγαλώνουν φυσιολογικά και δεν υπάρχουν νεαροί να πλαισιώσουν την
ομάδα. Πριν από τέσσερα χρόνια οι πιο επικίνδυνοι ποδοσφαιριστές των Γερμανών
ήταν ο Κλίνσμαν και ο Ζάμερ, οι οποίοι σταμάτησαν. Αυτήν τη στιγμή υπάρχει ο
Μπίρχοφ στην επιθετική γραμμή, ωστόσο δεν τον θεωρώ καλύτερο από αυτούς. Είναι
ένα πρόβλημα. Αυτά είναι άσχημα νέα για τη Γερμανία, αλλά θετικά για την
Πορτογαλία. Όπως όλοι οι Βραζιλιάνοι, έχω ένα προαίσθημα για την ομάδα
της Πορτογαλίας και γενικώς το πορτογαλικό ποδόσφαιρο. Το μόνο που με
απασχολεί είναι ότι όπως και πριν από τέσσερα χρόνια, έτσι και τώρα, δεν
διαθέτουν κάποιον παίκτη που να μπορεί να σκοράρει με ευκολία. Και αν δεν
σκοράρεις, δεν μπορείς πάντα να ελπίζεις και να ποντάρεις στη διαδικασία των
πέναλτι.

Η Ρουμανία, κατά τη γνώμη μου, μοιάζει με τη Γερμανία. Καλή οργάνωση,
τακτική, εξυπνάδα, όμως, σε κάθε διοργάνωση βλέπουμε τα ίδια ονόματα:
Ποπέσκου, Χάτζι, Ίλιε. Για να νικήσεις μεγάλα παιχνίδια πρέπει να ξαφνιάσεις
και τον αντίπαλο. Δεν βλέπω πώς μπορεί η Ρουμανία να ξαφνιάσει κάποια ομάδα.
Αγωνίζονται με τον ίδιο τρόπο και τους ίδιους παίκτες για δέκα χρόνια.

2ος ΟΜΙΛΟΣ

Λεμέρ, Πιλέρ και Πετί στην προπόνηση της Εθνικής Γαλλίας. Ο Πελέ πιστεύει πως οι «τρικολόρ» έχουν πολλές ελπίδες για να κατακτήσουν το Κύπελλο

Το Βέλγιο μπορεί κάλλιστα να είναι η έκπληξη του δεύτερου ομίλου. Δεν
είχαν ιδιαίτερες επιτυχίες για πολλά χρόνια. Όμως, τώρα έχουν αλλάξει
προπονητή και ο νέος τεχνικός Ρομπέρ Βασέιχε έχει άψογη συνεργασία με τους
παίκτες-κλειδιά, όπως τον Μαρκ Βίλμοτς στη μεσαία γραμμή. Επίσης, είναι μεγάλη
βοήθεια για αυτούς να είναι διοργανωτές. Μην υποτιμήσει κανένας το Βέλγιο.
Μεγάλο ρόλο θα παίξει και ότι ο όμιλός τους δεν είναι ιδιαίτερα ισχυρός.

Η Τουρκία βελτιώνεται από παιχνίδι σε παιχνίδι. Ο κεντρικός επιθετικός
Χακάν Σουκούρ έδειξε στο Ευρώ ’96 ότι έχει μεγάλο ταλέντο, όμως τώρα απέδειξε
με την Γαλατασαράι ότι μπορεί να γίνει μεγάλο «αστέρι». Παρ’ όλα αυτά, οι
Τούρκοι χρειάζεται να πιστέψουν περισσότερο στους εαυτούς τους. Αυτό ήταν και
το πρόβλημα το 1996. Ήταν χαρούμενοι και ενθουσιασμένοι, απλά επειδή είχαν
προκριθεί. Αυτό ήταν αρκετό. Τώρα πρέπει να σκεφτούν τον τρόπο με τον οποίο
μπορούν να προχωρήσουν περισσότερο.

Η Σουηδία θα είναι δύσκολος αντίπαλος. Πάντα ήταν. Έχω μια περίεργη
σχέση με τη Σουηδία, αφού εκεί κατέκτησα το πρώτο μου Παγκόσμιο Κύπελλο.
Πιστεύω ότι το ποδόσφαιρό τους έχει αλλάξει με την πάροδο του χρόνου. Το στυλ
τους παραμένει δυνατό και σκληρό, όμως έχουν δώσει μεγάλη βάση και στην
τεχνική. Θα ήθελα να δω τον Χένρικ Λάρσον να αγωνίζεται. Δίνει μεγάλη διαφορά
στην τεχνική και την επίθεση. Καταλαβαίνω ότι δεν έχει συνέλθει από τον
τραυματισμό του, όμως αν ήμουν προπονητής θα ρίσκαρα τη συμμετοχή του. Όταν
έχεις 22 παίκτες μπορείς να ρισκάρεις με κάποιον, αλλιώς ύστερα από τρία ματς
ίσως είναι αργά. Οι προπονητές χρειάζεται να δείξουν περισσότερο κουράγιο.

Αυτό ήταν πάντα το πρόβλημα της Ιταλίας. Όπως ακριβώς και η Βραζιλία. Η
ομάδα χάνει και όλοι λένε: «Απολύστε τον προπονητή». Ο προπονητής ετοίμασε την
ομάδα του για να μην ηττηθεί. Ύστερα τι συμβαίνει; Υπέροχοι επιθετικοί, όπως ο
Ντελ Πιέρο και ο Ιντζάγκι, δεν θα έχουν τις ευκαιρίες που πρέπει για να
σκοράρουν, με αποτέλεσμα η Ιταλία να έχει όλο και περισσότερες ισοπαλίες, κάτι
που δεν αρέσει καθόλου στους φιλάθλους. Οπότε γιατί να μη ρισκάρουν οι
προπονητές; Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω ότι το ρίσκο είναι εναντίον της νοοτροπίας
τους. Οι μεγαλύτεροι εχθροί τους είναι οι ίδιοι τους οι εαυτοί!

3ος ΟΜΙΛΟΣ

Το πάθος των Άγγλων ποδοσφαιριστών, αλλά και το ταλέντο των νεαρών παικτών είναι για τον Πελέ ικανά στοιχεία για να δώσουν στην Αγγλία το πρώτο της Ευρωπαϊκό Κύπελλο

Στον τρίτο όμιλο, λογικά μπορούμε να διακρίνουμε μόνο την Ισπανία. Η
Σλοβενία είναι μια μικρή νέα χώρα και λαμβάνει μέρος στην παρθενική της
διοργάνωση. Γνωρίζω ότι ο Ζάχοβιτς, ο οποίος αγωνιζόταν στην Πορτογαλία, είναι
παίκτης πρώτης γραμμής. Όμως, πίσω από αυτόν δεν διακρίνω κάποιον άλλον.
Πιστεύω ότι η Νορβηγία (εμείς οι Βραζιλιάνοι έχουμε οδυνηρές αναμνήσεις
από τους Νορβηγούς) μπορεί κάλλιστα να φτάσει στα προημιτελικά, διότι οι
παίκτες της δουλεύουν κυρίως μεταξύ τους. Επίσης, πάντα κάνουμε το λάθος να
υποτιμάμε τον βασικό επιθετικό της, Τόρε Άντρε Φλο. Ο κόσμος πιστεύει ότι
επειδή είναι ψηλός είναι μόνο καλός στις εναέριες μονομαχίες, όμως αυτό δεν
είναι αλήθεια. Έχει υπέροχη τεχνική κατάρτιση, ενώ διαθέτει την ικανότητα να
«κρύβει» την μπάλα από τους αντίπαλους αμυντικούς, καθώς περιμένει βοήθειες.
Μπορεί να σκοράρει, αλλά και να δημιουργήσει.

Η Γιουσκοσλαβία διέθετε πάντα καλούς ποδοσφαιριστές με εξαιρετική
φυσική κατάσταση και τεχνική. Ωστόσο, δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω πώς οι
ανάγκες μιας μεγάλης διοργάνωσης λειτουργούν αρνητικά για αυτούς.
Ποδοσφαιριστές όπως ο Μιάτοβιτς ή ο Μιλόσεβιτς είναι οι συνήθεις ύποπτοι για
σκοράρισμα. Παρ’ όλα αυτά, φαίνεται ότι τα βρίσκουν «σκούρα» στις μεγάλες
διοργανώσεις.

Πιστεύω ότι βασίζονται περισσότερο απ’ ό,τι πρέπει στον Μιχαΐλοβιτς και στις
υπέροχες εκτελέσεις φάουλ που πραγματοποιεί. Δεν μπορεί να σκοράρει πάντα με
φάουλ.

Για αυτό πιστεύω πολύ στην Ισπανία. Με απογοήτευσαν πολύ στο Μουντιάλ
του ’98.

Τόσο μεγάλες ικανότητες, τόσο καλή τεχνική και τόσο κακή ομαδική απόδοση.
Αποκλείστηκαν από τον πρώτο κιόλας γύρο. Τώρα, διαθέτουν καινούργιο προπονητή
τον Καμάτσο, ο οποίος μπορεί να αναδείξει τα μέγιστα από τους επιθετικούς του.
Το ισπανικό ποδόσφαιρο αυτήν τη στιγμή βρίσκεται στην κορυφή της Ευρώπης. Με
τρεις ομάδες στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ και τη Ρεάλ και τη Βαλένθια να
διαθέτουν κυρίως Ισπανούς ποδοσφαιριστές, όπως τον Ραούλ, τον Μοριέντες και
τον Μεντιέτα. Με λίγα χωρίς πολλούς ξένους ποδοσφαιριστές. Αυτό αποδεικνύει το
βάθος και την ποιότητα του ισπανικού ποδοσφαίρου. Και η εθνική ομάδα θα πρέπει
να κερδίσει μεγάλη αυτοπεποίθηση από τις επιτυχίες αυτών των συλλόγων. Πιστεύω
ότι η Ισπανία μπορεί να προχωρήσει πολύ στο Εύρω 2000.

4ος ΟΜΙΛΟΣ

«Δεν είμαι το ίδιο πεπεισμένος για τη Γερμανία. Οι μεγάλοι σε ηλικία παίκτες της μεγαλώνουν και δεν υπάρχουν νεαροί να πλαισιώσουν την ομάδα», τονίζει ο «μάγος» της μπάλας

Ο τέταρτος όμιλος είναι το γκρουπ του θανάτου! Σε κάθε μεγάλη διοργάνωση πάντα
υπάρχει ένας όμιλος, τον οποίο αποκαλούμε με αυτό το όνομα. Και είναι
δικαιολογημένο. Κοιτάξτε. Η Ολλανδία είναι διοργανώτρια χώρα και είχε
φτάσει στα ημιτελικά του Μουντιάλ του 1998. Η Γαλλία είναι η κάτοχος του
Παγκοσμίου Κυπέλλου. Η Τσεχία είναι η φιναλίστ του προηγούμενου Εύρω, ενώ
τέλος η Δανία είναι η κάτοχος του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1992.
Πραγματικά, δεν θα ήθελα να ρισκάρω και να επιλέξω κάποια ομάδα από αυτές.

Η Ολλανδία μού αρέσει και πάντα τη θαύμαζα από τότε που αγωνιζόταν ο
Γιόχαν Κρόιφ. Είναι πολύ σημαντικό για μένα ότι ο προπονητής Φρανκ Ράικαρντ
ήταν μαθητής του Κρόιφ. Αυτό είναι καλό.

Όμως, ο προπονητής δεν είναι αυτός που σκοράρει. Αυτό που με απασχολεί με την
Ολλανδία είναι ότι ακόμα και με τους Ντάβιντς – Ζέεντορφ στο κέντρο και τους
Μπέργκαμπ – Όφερμαρς στην επίθεση, δεν δείχνουν ικανοί να μπορούν να νικήσουν
αγώνες. Έχουν πετύχει ελάχιστες νίκες με τον Ράικαρντ στον πάγκο. Αυτό είναι
κακό για το πνεύμα της ομάδας και όλοι γνωρίζουμε από το παρελθόν ότι οι
Ολλανδοί πολλές φορές δεν είναι και οι καλύτεροι συμπαίκτες.

Ο καθένας έχει τις δικές του ιδέες για τον τρόπο παιχνιδιού, για τις τακτικές,
ακόμα και για το ποιοι παίκτες πρέπει να παίζουν στην ομάδα. Αυτό είναι
επικίνδυνο ιδιαίτερα αν η Ολλανδία πραγματοποιήσει κακή αρχή.

Αν τυχόν χρειαστεί στο τελευταίο ματς του ομίλου να νικήσουν τη Γαλλία για να
προκριθούν, τότε θα ανησυχήσω για αυτούς…

Η Γαλλία διαθέτει όλους τους παίκτες με τους οποίους κατέκτησε το
Παγκόσμιο Κύπελλο. Αυτό μπορεί να αποτελέσει ρίσκο, αφού τα πόδια των παικτών
είναι δύο χρόνια μεγαλύτερα.

Πάντως, αυτό δεν λειτούργησε αρνητικά για τη Βραζιλία, η οποία κατέκτησε το
Παγκόσμιο Κύπελλο τόσο του ’58 όσο και του ’62.

Η γαλλική ομάδα διαθέτει ακόμα τον Ζιντάν, όμως έχει επίσης παίκτες όπως ο
Ανρί και ο Ανελκά, οι οποίοι έχουν εξελιχθεί σε μεγάλους σκόρερ. Μου αρέσει η
Γαλλία.

Τη Δανία και την Τσεχία θα τις αναφέρω μαζί. Είναι και οι δύο
πολύ «ευρωπαϊκές» ομάδες. Με πειθαρχία, καλή τεχνική, εξυπνάδα και εξαιρετικό
ομαδικό πνεύμα.

Όμως, χρειάζεται κάτι περισσότερο για να διακριθείς σε τέτοιο επίπεδο
διοργάνωσης. Πρέπει οπωσδήποτε να υπάρχει κάποιος παίκτες που να προσφέρει
έστω ένα λεπτό «μαγείας». Φοβάμαι ότι οι δύο αυτές ομάδες έχουν έλλειψη από
τέτοιο παίκτη. Ωστόσο, πιστεύω ακράδαντα ότι τουλάχιστον μία ομάδα από τα
αουτσάιντερ θα μας εκπλήξει και μία υπερδύναμη θα μας απογοητεύσει. Αυτό
είναι, άλλωστε, και το γεγονός που κάνει το ποδόσφαιρο τόσο συναρπαστικό
άθλημα!

* Ο Πελέ είναι εκπρόσωπος της Mastercard – Eurocard επίσημου χορηγού του
Εύρω 2000