Οι εκατό ημέρες της ζωής του

Τις εκατό πιο κρίσιμες ημέρες της ζωής του διανύει ο εξάχρονος Ανδρέας
Βασιλείου από την Κύπρο, ο οποίος πάσχει από λευχαιμία και έγινε αφορμή για
μια πρωτοφανή εκστρατεία ανθρωπιάς και αλληλεγγύης για τη σωτηρία του, τόσο
στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα, πριν από δυόμισι μήνες.

Ο μικρός Ανδρέας βγήκε πριν από δύο ημέρες από την κλινική όπου νοσηλευόταν τις τελευταίες πέντε εβδομάδες, στο Χιούστον των Ηνωμένων Πολιτειών, αφού δέχθηκε μόσχευμα μυελού των οστών από ομφάλιο λώρο

Ο μικρός Ανδρέας βγήκε πριν από δύο μέρες από την κλινική όπου νοσηλευόταν τις
τελευταίες πέντε εβδομάδες στο Χιούστον των Ηνωμένων Πολιτειών, αφού δέχτηκε
μόσχευμα μυελού των οστών από ομφάλιο λώρο.

Μέχρι στιγμής η εξέλιξη της κατάστασης του εξάχρονου αγοριού θεωρείται
ικανοποιητική από τους γιατρούς που τον παρακολουθούν. Πάντως, η κατάσταση
εξακολουθεί να είναι κρίσιμη και οι γιατροί δεν μπορούν ακόμη να έχουν ένα
τελικό συμπέρασμα για την επιτυχία της επέμβασης και συνιστούν
επιφυλακτικότητα. Πρέπει να περάσουν ακόμη εκατό μέρες ώστε να μπορέσουν να
πουν με σιγουριά ότι ο μικρός Ανδρέας σώθηκε. Έτσι, ο εξάχρονος θα πρέπει τώρα
να επισκέπτεται καθημερινά την κλινική για να παρακολουθείται από τους
γιατρούς.

“Δοξάζουμε τον Θεό και ελπίζουμε σε Αυτόν για τη ζωή του μωρού μας” είπε
συγκινημένος στα «ΝΕΑ» ο πατέρας του Ανδρέα κ. Βασίλης Βασιλείου, από το
Χιούστον όπου βρίσκεται με τη σύζυγό του, στο πλευρό του παιδιού τους. Η
αγωνία έχει γίνει τον τελευταίον καιρό μόνιμος σύντροφος τόσο για τους γονείς
όσο και για την υπόλοιπη οικογένεια του Ανδρέα, η οποία βρίσκεται στην Κύπρο.
Όμως η οικογένεια Βασιλείου δεν απογοητεύεται. “Πρέπει να περιμένουμε και να
είμαστε αισιόδοξοι. Και ξέρουμε ότι μαζί με εμάς ελπίζουν και χιλιάδες άλλοι
άνθρωποι που από την πρώτη στιγμή θέλησαν να μας βοηθήσουν δίνοντας αίμα για
να βρεθεί ο κατάλληλος δότης”, λέει ο κ. Βασιλείου που πιστεύει πως “ένα απλό
ευχαριστώ δεν φτάνει, αν και είναι πραγματικά μέσα από την καρδιά μας. Η σκέψη
και η ευαισθησία όλων αυτών των ανθρώπων μάς δίνει και κουράγιο όλο αυτό το
διάστημα αλλά και για τη συνέχεια”.

Όσο για τον ίδιο τον Ανδρέα είναι πολύ χαρούμενος που “ύστερα από πέντε
ολόκληρες εβδομάδες άνοιξε η πόρτα του δωματίου και βγήκε έξω. Και τώρα
εξακολουθεί να είναι απομονωμένος, όμως σίγουρα αισθάνεται πιο ελεύθερος”.
Πάντως, αυτό που του λείπει περισσότερο είναι η Κύπρος. “Ανυπομονεί να γυρίσει
πίσω και να παίξει με τα αγαπημένα του παιχνίδια και τους καλούς του φίλους
που έχει να τους δει τόσον καιρό”.

Χιλιάδες ήταν οι άνθρωποι, Κύπριοι, Έλληνες αλλά και Τουρκοκύπριοι, που
αποκρίθηκαν στην έκκληση του εξάχρονου που ζητούσε να ζήσει. Συνεχώς έσπευδαν
πριν από δύο μήνες στα κοντινά τους νοσοκομεία για να δώσουν αίμα και να
βοηθήσουν τον μικρό Ανδρέα. Και η εκστρατεία για τη σωτηρία του μικρού δεν
άργησε να πάρει μεγάλες διαστάσεις. Στόχος ήταν να βρεθεί ο συμβατός δότης,
ύστερα από ειδική εξέταση ιστικής συμβατότητας του αίματος που θα έσωζε τη ζωή
του εξάχρονου προσφέροντας μόσχευμα μυελού των οστών. Ακόμη μια φορά, η
ελληνοτουρκική διπλωματία κινητοποιήθηκε με κίνητρο την αλληλεγγύη. Ύστερα από
συνομιλία με τον υπουργό Εξωτερικών κ. Γιώργο Παπανδρέου ο Τούρκος ομόλογός
του Ισμαήλ Τζεμ απευθύνθηκε στην τουρκική τράπεζα μυελού των οστών, ενώ ήδη
πολλοί Τουρκοκύπριοι είχαν προσφερθεί εθελοντικά να βοηθήσουν. Τελικά, δεν
βρέθηκε δότης 100% συμβατός και η μεταμόσχευση έγινε με μόσχευμα από ομφάλιο λώρο.