[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Όταν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές μιας χώρας, εκτός από τις συνδικαλιστικές
τους διεκδικήσεις, επιμένουν ότι το Κυπριακό δεν μπορεί μονίμως να είναι ένα
θέμα στο ράφι, το… φαινόμενο δεν είναι απλά συγκινητικό.

Άλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που η ΟΛΜΕ, η ΔΟΕ, η ΟΙΕΛΕ, το σωματείο
Συμπαράσταση Αγώνα Κύπρου (ΣΑΚ) και η Πανελλήνια Επιτροπή Γονέων και Συγγενών
Αδήλωτων Αιχμαλώτων της Κυπριακής Τραγωδίας εκπέμπουν ένα διαφορετικό μήνυμα
στην κοινωνία, διοργανώνοντας μία εκδήλωση, σαν την αποψινή στην Αθήνα.

Η προηγούμενη, μ’ εκείνο το γυναικείο προεδρείο στην Ένωση Ανταποκριτών Ξένου
Τύπου, που μίλησε πριν από τις εκλογές για το Κυπριακό και «την εξαφάνισή του
από την προεκλογική κονίστρα», άγγιξε πολλούς που την παρακολούθησαν.

Το «πείραμα» επαναλαμβάνεται σήμερα, αυτή τη φορά με «διαφορετικό» θέμα:
«Κυπριακό. Ποια λύση;». Άλλωστε, το θέμα είναι επίκαιρο, αφού ο τρίτος γύρος
των συνομιλιών που αναβλήθηκε προσωρινά, λόγω της υγείας του προέδρου Γλαύκου
Κληρίδη, ετοιμάζεται για τον προσεχή Ιούλιο.

Ίσως, ορισμένοι τα νομίζουν ότι ξεμπερδεύουν εύκολα με μια χιλιοειπωμένη
φράση, π.χ. «αμάν αυτό το Κυπριακό, πολύ μας κούρασε». Ωστόσο, το ζήτημα δεν
είναι τόσο απλό. Το είπαν κι άλλοι από τη δεκαετία του ’50, χτυπώντας μάλιστα
το χέρι τους στο τραπέζι του Υπουργικού Συμβουλίου, χωρίς όμως ποτέ να
μπορέσουν να δώσουν λύση…

Τελικώς, το Κυπριακό δεν είναι ένα θέμα που απλά χρήζει μια πατριωτική ή όχι
λύση, μια ηθική ή όχι δικαίωση για εκείνη τη βάρβαρη εισβολή του ’74 και τη
συνεχιζόμενη με τις υπερατλαντικές ευλογίες τουρκική στρατιωτική κατοχή.

Το ζήτημα είναι πως καθημερινά αποδεικνύεται ότι είναι αλληλένδετο με την
πορεία των εθνικών θεμάτων μας.

Βεβαίως, ορισμένοι, που βλέπουν πλέον ως δευτερεύον θέμα το Κυπριακό, οι ίδιοι
οι οποίοι υποτίμησαν και το Παλαιστινιακό, χωρίς να κάνουν τον κόπο να ρίξουν
έστω μια ματιά στον χάρτη, νομίζουν ότι όλα ξεχνιούνται!

Αλλά δεν πρόκειται απλά για ένα πελώριο ηθικό ζήτημα για την Ελλάδα αλλά και
τη διεθνή κοινότητα. Είναι θέμα και δικής μας εθνικής επιβίωσης, κάτι που
ευτυχώς αγγίζουν με ευαισθησία οι σύγχρονοι δάσκαλοι…