Οι επτά πληγές του «ξανθού»

«Με τον Γιάννη στο τιμόνι η ομάδα θα ξανακάνει απόρθητο το ΣΕΦ, ενώ μαζί του
πιστεύω να αρχίσει και πάλι μία διαδοχική σειρά πρωταθλημάτων για τον
Ολυμπιακό και εύχομαι μαζί του να κατακτήσουμε στη Θεσσαλονίκη το Κύπελλο
Πρωταθλητριών».

Σωκράτης Κόκκαλης – 2 Ιουνίου 1999.

«Θα ξαναδώσουμε στον Ολυμπιακό την αίγλη που του αξίζει και ο στόχος είναι η
ομάδα να επιστρέψει και πάλι στην κορυφή».

Γιάννης Ιωαννίδης – 2 Ιουνίου 1999.

Ντε Μιγκέλ, Τάρλατς, Φασούλας, Μόρις. Μερικά μόνο κομμάτια που συνθέτουν τη θλιβερή εικόνα του Ολυμπιακού

Στην πρώτη δημόσια συνάντηση των δύο αντρών, τον περασμένο Ιούνιο τα χαμόγελα
ήταν διάπλατα, όπως ήταν και λίγο αργότερα στις αρχές του Σεπτεμβρίου, στην
τελευταία συνέντευξη Τύπου παραμονή του αγώνα Κυπέλλου με την ΑΕΚ στο ΣΕΦ.

Όμως, είναι σίγουρο πως την επόμενη φορά που θα βρεθούν, πλέον, από κοντά, ο
προβληματισμός θα έχει δώσει τη θέση στα χαμόγελα, τα οποία είναι αλήθεια
κόπηκαν πολύ νωρίς από το πρώτο κιόλας παιχνίδι της περιόδου με τον αποκλεισμό
από το Κύπελλο.

Από τότε, όμως, ώς την Κυριακή ο Ολυμπιακός έχασε πολλά περισσότερα από ένα
Κύπελλο, το οποίο σε τελική ανάλυση δεν ήταν και το ζητούμενο της επιστροφής
του «ξανθού» στο λιμάνι.

Ο Ολυμπιακός πριν καλά καλά συνειδητοποιήσει τι έγινε, κινδυνεύει άμεσα και με
οικονομική καταστροφή αν μείνει εκτός Σούπρολιγκας. Κάτι που μπορεί να γίνει
είτε απόψε (αν ο Παναθηναϊκός δεν μπορέσει να ξεπεράσει το εμπόδιο της ΑΕΚ)
είτε αργότερα, αν οι «ερυθρόλευκοι» δεν πετύχουν τρεις νίκες εις βάρος της
«Ένωσης».

ΛΑΘΗ

Όλα αυτά, φυσικά, δεν έγιναν μέσα σε ένα λεπτό, αλλά χρειάστηκε να περάσει
σχεδόν μία ολόκληρη χρονιά (εννέα μήνες για την ακρίβεια), στην οποία οι
«ερυθρόλευκοι» πλήρωσαν τα λάθη του σχεδιασμού που έκανε ο Γιάννης Ιωαννίδης,
ουσιαστικά ο βασικός υπεύθυνος της πιο αποτυχημένης χρονιάς των «ερυθρολεύκων»
την τελευταία δεκαετία (πρώτη φορά που δεν έφτασαν στην τελική φάση κάποιας
διοργάνωσης).

Είναι η πρώτη φορά που ο πρόεδρος της πειραϊκής ΚΑΕ, Σωκράτης Κόκκαλης, έκανε
μεγάλο άνοιγμα στο τμήμα του μπάσκετ και ουσιαστικά εκπλήρωσε κάθε επιθυμία
του «ξανθού» δαπανώντας πολλά χρήματα για το κτίσιμο του νέου Ολυμπιακού.

Συνεπώς, όταν ο αρχιτέκτονας έχει τα εφόδια να αγοράσει τα καλύτερα υλικά,
λογικά έχει και την υποχρέωση να κτίσει το πιο γερό οικοδόμημα, το οποίο θα
είναι παντός καιρού και θα μπορεί να αντέξει τη δύσκολη χρονιά.

ΑΠΕΤΥΧΕ

Ο Γιάννης Ιωαννίδης πέρα από τις επιπτώσεις που μπορεί να είχε η απώλεια του
Σον Ρίσπερτ (κάτι, όμως, που νομικά έπρεπε να το έχουν ψάξει καλύτερα οι
«ερυθρόλευκοι»), δεν δικαιώθηκε για τις επιλογές του και καλύτερα θα λέγαμε
πως δεν του βγήκε σχεδόν καμία, αφού και ο Τζέιμς Ρόμπινσον ήταν με τις ημέρες
του και πάντα υπάρχει το γνωστό πρόβλημα με τους Αμερικανούς, που θα πρέπει να
βρεις την περίπτωση και το κυριότερο να τον φέρεις στα νερά σου, με στόχο να
έχει μία σταθερή απόδοση. Απέτυχε παταγωδώς και γέμισε πίκρα τους απανταχού
φίλους του, αλλά και τους οπαδούς των Πειραιωτών.

Ας δούμε, όμως, τα βασικότερα λάθη του Γιάννη Ιωαννίδη που αποδείχθηκαν
καθοριστικά κάνοντας σε ορισμένες στιγμές (τρίτο ματς με την Ολύμπια, δεύτερο
με τον ΠΑΟΚ κ.λπ.) τον Ολυμπιακό να είναι ένα αξιολύπητο συγκρότημα.

Ο Γιάννης Ιωαννίδης είχε ό,τι χρειαζόταν για να κτίσει μία μεγάλη ομάδα, αλλά τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά. Η ευθύνη, στο μεγαλύτερο τουλάχιστον ποσοστό, βαρύνει τον ίδιο

1 Ενώ από την αρχή ήταν σαφής για την παραμονή του Ντράγκαν Τάρλατς
(και σωστά, αφού ο «Τάκι» έκανε μία από τις καλύτερες χρονιές του στον
Ολυμπιακό) δεν φρόντισε να τον θωρακίσει και να του δώσει μία αξιόπιστη
δεύτερη λύση, είτε για λίγα λεπτά, που θα χρειαζόταν ξεκούραση, είτε σε
περίπτωση τραυματισμού είτε σε τελική ανάλυση για να μπορεί αν θέλει να παίζει
σε κάποια παιχνίδια με ισχυρό δίδυμο ψηλών (όπως π.χ. ο ΠΑΟΚ με Αλεξάντερ,
Γιαννούλη).

2 Δεν κράτησε τον Παναγιώτη Φασούλα (ο «ψηλός» θα ψήφιζε σίγουρα
παραμονή του στο… παρκέ αντί στη Βουλή αν του το ζητούσαν), ενώ δεν
προχώρησε ποτέ σε ουσιαστική συζήτηση και τελικά σε συμφωνία με τον Ντίνο
Ράτζα. Ουσιαστικά την «πάτησε» περιμένοντας τον Αργεντινό Φαμπρίτσιο Ομπέρτο,
έναν κακομαθημένο νεαρό που είχε δείξει με τα τερτίπια του (στυλ Ζάχοβιτς σε
πιο λάιτ έκδοση) πως στον Ολυμπιακό μόνο δεμένος θα επέστρεφε και γενικά πως
δεν θα είχε καμία όρεξη να παίξει για τους «ερυθρόλευκους».

3 Επένδυσε μισό δισ. δραχμές σε έναν παίκτη (τον Ινιάκι Ντε Μιγκέλ) που
αποδείχθηκε «φούσκα». Δεν αντιλέγουμε πως ο Ισπανός μπορεί να είναι από τους,
πλέον, ταλαντούχους και ίσως στο μέλλον αποτελέσει την «αποκάλυψη» του
σύγχρονου φόργουορντ. Όμως, επί του παρόντος δεν μπόρεσε ούτε σε ένα μεγάλο
παιχνίδι να «λάμψει» με την απόδοσή του και να κάνει τη διαφορά, ενώ όποτε
μπήκε για να βοηθήσει τον Ντράγκαν Τάρλατς, μάλλον πονοκέφαλο προκάλεσε στον
σέντερ του Ολυμπιακού.

4 Προτίμησε να αφήσει να φύγει ένας παίκτης με σταθερή αξία, όπως ήταν
ο Τζόνι Ρότζερς, για να τον αντικαταστήσει με έναν (Τζόσουα Γκραντ) που μόνο
στα στατιστικά ήταν καλύτερος. Επίσης, μην ξεχνάμε πως ο Ρότζερς είχε ήδη ­
έπειτα από δύο χρόνια ­ προσαρμοστεί απόλυτα στην ελληνική πραγματικότητα,
κάτι ιδιαίτερα σημαντικό για έναν ξένο παίκτη. Ο Γκραντ χωρίς να είναι βαρύς,
πολλές φορές έδωσε λύσεις από την περιφέρεια, αλλά ουσιαστικά και πάλι ο
Ολυμπιακός ήταν «γυμνός» κάτω από τα καλάθια.

5 Αν και είναι πολέμιος των συνεχόμενων σουτ και ιδιαίτερα των
τριπόντων, επέμεινε φέτος (ελέω Αμερικανών) να παίζει πολλά συστήματα με
τρίποντα. Καμία αντίρρηση ώς εδώ και μάλιστα, του έδωσαν σημαντικές νίκες στα
ντέρμπι με ΑΕΚ και Παναθηναϊκό. Όταν, όμως, βλέπεις πως δεν μπαίνουν και αυτό
το όπλο μετατρέπεται σε μπούμερανγκ (όπως στον αγώνα με τον ΠΑΟΚ), θα πρέπει
να έχεις τη δυνατότητα να αλλάζεις λίγο και να μην αναλώνεσαι εκεί.

6 Επέμεινε και πάλι στους Αμερικανούς. Πλήρωσε πέντε (δεν υπολογίζουμε
τον Γκραντ) και έμεινε με τους δύο, αφού τόσο ο Ρίσπερτ όσο και ο Μπράουν
σχεδόν δεν πρόλαβαν να ιδρώσουν τη φανέλα (ο πρώτος έπαιξε μόνο με την ΑΕΚ στο
Κύπελλο), ενώ ο Κρις Μόρις ήρθε για το συνταξιοδοτικό του. Οι δύο που έμειναν
ήταν ανάλογα με την ημέρα τους (ιδιαίτερα ο Ρόμπινσον που πολλές φορές έδειχνε
εκτός τόπου και χρόνου).

7 Μία ομάδα για να αντεπεξέλθει σε μία τόσο επίπονη χρονιά θα πρέπει να
έχει τουλάχιστον βάθος πάγκου, που σημαίνει τουλάχιστον 10 ετοιμοπόλεμους
παίκτες. Οι Σούλης και Ζεβροσένκο δεν παραχωρήθηκαν, αλλά δεν αποτέλεσαν ούτε
καν αλλαγή ουσίας για κάποιους συναδέλφους τους μην μπορώντας (αφού δεν
έπαιζαν) να δώσουν λύσεις ουσίας. Το ίδιο συνέβη και με τους Ντούσαν
Βούκσεβιτς και Αρσέν Αντέ Μενσά και λιγότερο με τον Δημήτρη Παπανικολάου, ο
οποίος είχε αναγκαστικά και τον πολύ δύσκολο ρόλο να είναι ουσιαστικά ο
μοναδικός εκπρόσωπος των Ελλήνων παικτών. Έτσι, οι εναλλακτικές λύσεις σχεδόν
εκμηδενίστηκαν κάνοντας σαφώς πιο δύσκολο το έργο των παικτών και κατά
συνέπεια της ομάδας.

Τελειώνοντας είναι απαραίτητη μία επισήμανση. Είναι εύκολο να κτυπάς κάποιον
που βρίσκεται πεσμένος στο καναβάτσο και μάλιστα, είναι και αντιδεοντολογικό.
Όμως, στο συγκεκριμένο άρθρο δεν επιχειρούμε κάτι τέτοιο.

Απλά παρουσιάζουμε συγκεντρωμένα κάποια στοιχεία, τα οποία είχαν επισημανθεί
στη διάρκεια της περιόδου όταν αυτά εμφανίζονταν.