ΑΠΟΨΗ Δεν δανείζονταν οι χώρες, αλλά οι εγκάθετοι των ΗΠΑ

Λένε πως οι χώρες που δανείστηκαν από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την
Παγκόσμια Τράπεζα δεν έχουν το δικαίωμα να ζητούν τώρα την παραγραφή των χρεών
τους. Όμως, το αντεπιχείρημα σε αυτή την αντίρρηση είναι πολύ απλό, γιατί δεν
δανείστηκαν οι χώρες, αλλά οι εγκάθετοι που είχαν τοποθετήσει σε αυτές οι ΗΠΑ.
Το χρέος, ας πούμε της Ινδονησίας, που είναι τεράστιο, δεν αφορά παραπάνω από
200 ανθρώπους, την οικογένεια του δικτάτορα Σουχάρτο και τους ευνοούμενούς
τους. Τα πλούτη τους, που τα περισσότερα από αυτά βρίσκονται σε δυτικές
τράπεζες, είναι αρκετά για να καλύψουν το χρέος της χώρας ­ και με το
παραπάνω.

Όμως, οι Δυτικοί καπιταλιστές θεωρούν αδιανόητο να τους τα ζητήσουν. Προτιμούν
να μεταφέρουν το ρίσκο και το κόστος στην κοινωνία: το ρίσκο στους
φορολογούμενους των αναπτυγμένων χωρών (που χρηματοδοτούν το ΔΝΤ) και το
κόστος στους φτωχούς αγρότες των χωρών του Τρίτου Κόσμου, που έτσι κι αλλιώς
δεν δανείστηκαν τίποτα.

Η κρίση του χρέους ανάγεται στις πολιτικές του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας
Τράπεζας, που στη δεκαετία του 1970 ενθάρρυναν τον δανεισμό για να
ανακυκλώσουν τα πετροδολάρια. Αυτό συνεχίστηκε μέχρι τη μεξικανική κρίση του
1982. Όταν το σύστημα απειλήθηκε με κατάρρευση, αυτοί οι οργανισμοί μετέφεραν
το ρίσκο και το κόστος στην κοινωνία. Άλλος ένας παράγοντας της κρίσης ήταν η
πολιτική υψηλών επιτοκίων που ακολούθησαν οι κυβερνήσεις Κάρτερ και Ρίγκαν, η
οποία επιβάρυνε τις οφειλέτριες χώρες του Τρίτου Κόσμου.

Link: www. zmag. org