ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το κοινωνικό πρόσωπο που δεν υπάρχει..

Την ώρα που τα έξιτ πολ αποφάσιζαν θορυβωδώς αντί για μας, ένας νέος άνθρωπος
έπαιρνε, τελείως αθόρυβα, τη δική του απόφαση εξόδου από τη ζωή. Είκοσι δύο
χρονών, Χρήστος Λυμπέρης το όνομά του.

Το θυμάστε; Ήταν εκείνο το αγόρι που παρακαλούσε να του συγχωρεθεί το αδίκημα
που είχε κάνει, όταν ακόμη ήταν πιτσιρικάς και εξαρτημένος από τα ναρκωτικά.
Ένα ασήμαντο αδίκημα ­ είχε κλέψει το μπουφάν ενός συμμαθητή του στο σχολείο.
Παρακαλούσε ­ και μαζί μ’ αυτόν η οικογένειά του, οι φίλοι του, κόσμος πολύς ­
να μη διακοπεί ο αγώνας που έδινε να απεξαρτηθεί από τα ναρκωτικά.

Αλλά είπαμε: η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα δεν είναι μόνο τυφλή, είναι και κουφή.
Και η κοινωνία μας, εμείς δηλαδή, είναι απασχολημένη με τις δικές της
εξαρτήσεις. Κανείς δεν είχε τη μεγαλοψυχία να τον συγχωρήσει. Κανείς δεν είχε
την προνοητικότητα να σταματήσει το πέσιμο του νέου παιδιού στην άβυσσο από
την οποία προσπαθούσε να βγει.

Σε μια κοινωνία που αλλάζει συνεχώς μπουφάν για να ανταποκριθεί πλήρως στην
καταναλωτική αποστολή της, ένα μπουφάν (των 5.000 δρχ.) ανάγεται σε υπέρτατο
αγαθό ­ πάνω και από την ανθρώπινη ζωή.

Μεσημέρι Τρίτης, ο Χρήστος έφυγε. Από υπερβολική χρήση.

Αλλά ήμασταν όλοι τόσο απασχολημένοι με το κόμμα που θα εκπροσωπήσει τα
συμφέροντά μας στην εξουσία που ούτε καν το προσέξαμε.

«Η αδικία που έγινε εις βάρος του ήταν κάτι που δεν μπόρεσε να το ξεπεράσει»
είπε ένας φίλος του στην κηδεία.

Α, θα πρέπει να προσέξουμε πολύ. Το «κοινωνικό πρόσωπο» σπάνια είναι εκεί όπου
φωτίζουν οι προβολείς.