[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

«Αλίμονο στον πολιτικό που αγνοεί και υποτιμά τη δύναμη του αθλητισμού». Φράση
του αείμνηστου Προέδρου της Ιταλικής Δημοκρατίας Σάντρο Περτίνι, αμέσως μετά
την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου από την Εθνική Ομάδα της χώρας του, στην
Ισπανία.

Ο Περτίνι ήταν ένας από τους ένθερμους υποστηρικτές του αθλητισμού. Ποτέ δεν
βγήκε χαμένος με τη συμπεριφορά του αυτή. Όπως δεν έχασαν κι άλλοι επώνυμοι:
Πρωθυπουργοί, Πρόεδροι της Δημοκρατίας και γενικότερα αρχηγοί κρατών. Άλλωστε,
η εκλογή προσωπικοτήτων του αθλητικού χώρου ή υποστηρικτών του αθλητισμού,
στην πρόσφατη εκλογική αναμέτρηση, επιβεβαίωσε με τον πιο σαφή τρόπο τη
δυναμική του χώρου.

Κι όμως, όπως διαπιστώθηκε, ουδείς από τους αρχηγούς των κομμάτων δεν
αναφέρθηκε στον αθλητισμό κατά την προεκλογική περίοδο. Ιδιαίτερα για τους
Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας του 2004. Μια μικρή αναφορά έγινε ­ για να
είμαστε δίκαιοι ­ από τον Πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη στη Θεσσαλονίκη και από τον
Κώστα Καραμανλή στο Ολυμπιακό Στάδιο. Από εκεί και πέρα… Τώρα, που το
εκλογικό αποτέλεσμα είναι γνωστό, η εθνική αυτή υπόθεση επιβάλλεται να
ξαναβγεί από το «συρτάρι». Ο Πρωθυπουργός να φέρει στην επιφάνεια το θέμα
«Ολυμπιακοί Αγώνες». Όσο κι αν καταβάλλονται προσπάθειες να καλυφθούν οι
αδυναμίες στην πορεία των έργων και γενικότερα της διοργάνωσης των Αγώνων, η
πραγματικότητα είναι αυτή που καταδεικνύεται από το «πορτοκαλί» χρώμα που
είναι σημαδεμένο στα κύρια ερωτήματα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.

Τον Μάιο, στην Αθήνα, η ΔΟΕ θα «μιλήσει» πλέον ανοικτά και χωρίς μισόλογα. Οι
εκλογές και το γενικότερο κλίμα, έγιναν σεβαστές από τα στελέχη της. Ο χρόνος
έτρεξε. Τα περιθώρια στένεψαν. Πέραν της ταχύτητας και των ρυθμών, χρειάζεται
επαναπροσαρμογή και επαναπροσδιορισμός σε όλα! Στην ευθύνη των ολυμπιακών
έργων, στο αγωνιστικό, στην επικοινωνία, στα ραδιοτηλεοπτικά, στις εθνικές και
διεθνείς ομοσπονδίες, στα Μέσα Επικοινωνίας, στις διεθνείς σχέσεις, στον
εθελοντισμό, στο μάρκετινγκ, κ.ά.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι μεγάλη υπόθεση. Υπόθεση όλων μας. Και ευθύνη
εκείνων που κρατούν τις τύχες της διοργάνωσης στα χέρια τους.