Δεύτερο σχόλιο

* Είπανε τις εκλογές «ντέρμπι». Ρωτήσανε το ντέρμπι αν του αρέσει να το
παρομοιάζουνε με κάτι που καμία σχέση δεν έχει με τον αθλητισμό; Οι εκλογές
κρίνονται από τα λόγια και την ιστορία (τουλάχιστον μιας τετραετίας), από την
αίσθηση του κόσμου για το ποιος είναι μη χείρων και όχι ο βέλτιστος. Στον
αθλητισμό, μετράει η πράξη και η στιγμή, ενώ οι φίλαθλοι ζουν με την ελπίδα
πως θα κερδίσει ο καλύτερος και όχι ο λιγότερο κακός.

* Στο ποδόσφαιρό μας δεν υπάρχει μια καλύτερη Ελλάδα, την οποία απλώς
θέλουμε, αφού ισχύει ο κανόνας ότι, αν θέλουμε καλύτερο ποδόσφαιρο, πρέπει να
το κατακτήσουμε. Η μεγάλη αμαρτία αυτών που (χωρίς να έχουν εκλεγεί από το
φίλαθλο σώμα) διοικούν το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι ότι συνεχίζουν να
παρουσιάζουν την κακοδαιμονία του ως νομοτέλεια αντί να σκεφθούν πώς μπορούν
να βοηθήσουν ώστε να ξεπερασθεί.

* Ο τρόπος είναι απλός ­ γιατί και οι δυνατότητες και τα παραδείγματα
υπάρχουν. Η αθλητική πρόοδος χρειάζεται απλώς μεγάλη προσπάθεια και στοιχειώδη
εξυπνάδα. Στοιχειώδης εξυπνάδα είναι, για παράδειγμα, να προσπαθείς να
φτιάξεις ένα σύνολο με άτομα για τα οποία σημασία δεν έχει πώς λέγονται ή από
πού έρχονται ή πόσο στοίχισαν, αλλά πώς παίζουν και κυρίως πώς μπολιάζονται
στο σύνολο.

* Ας πάρουμε το παράδειγμα της Ιταλίας (όπου κι εκεί σύντομα ψηφίζουν
για να αποφασίσουν αν θα ξαναβγάλουν ή όχι πρωθυπουργό τον πρόεδρο της Μίλαν).
Η μεγάλη διαφορά στο επίπεδο του πρωταθλήματός της, σε σχέση με το δικό μας,
δεν φαίνεται τόσο στις θεωρούμενες μεγάλες ομάδες (ακόμα και ο Ολυμπιακός του
Μπιγκόν κέρδισε τη Γιουβέντους) όσο στις «μικρομεσαίες». Έβλεπα το Σάββατο το
βράδυ την Ουντινέζε να σκορπίζει την πολυδιαφημισμένη Ίντερ και πιο πολύ απ’
όλα με εντυπωσίασε το πόσο φυσιολογικό φαινόταν.

* Οι υπεύθυνοι της ομάδας δεν δίστασαν να φέρουν ξένους σαν τον
Γιόργκενσεν, τον Μπίσγκααρντ και τον Καμαρά (ούτε καν τον Τιτί, που τον
πρόλαβε η Λίβερπουλ), όλους από την περιφέρεια του ποδοσφαιρικού καπιταλισμού
(για να θυμηθούμε κάποιον που ήξερε να κάνει το κόμμα του να ξεχωρίζει). Έως
πότε θα περιμένουμε άραγε στην Ελλάδα να δούμε ξένους παίκτες που να
αποδεικνύονται καλύτεροι στο γήπεδο απ’ ό,τι στα δελτία Τύπου; (Απάντηση:
Ώσπου να φέρει ο πρόεδρος τον επόμενο Βαζέχα).

* Το πιο εύκολο θα ήταν οι ιδέες να αλλάξουν από την Εθνική. Το
πρόβλημα εκεί είναι ότι, αν ορισμένοι πολιτικοί ισχυρίζονται πως το μέλλον
ξεκίνησε, ο προπονητής της επιμένει να βρίσκεται, μόνος του, πολλά χρόνια
μπροστά. Έτσι όμως κινδυνεύουμε να χάσουμε, για μια ακόμα φορά, το παρόν. Το
ποδόσφαιρό μας δεν χρειάζεται, όπως η χώρα, πρωθυπουργό, αλλά ακηδεμόνευτη
φαντασία.