ΔΡΟΜΟΙ

Το τείχος…

… έπεσε, ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία τελείωσε, κανείς δεν χρειάζεται πια τα
«παιδιά του πολέμου». Περίπου 5.000 άνθρωποι είχαν ζητήσει άσυλο στη Βρετανία
λίγο πριν από την πτώση του τείχους του Βερολίνου, το 1989. Μόνο πέρυσι,
70.000 άνθρωποι υπέβαλαν αίτηση για άσυλο και άλλοι 100.000 πρόσφυγες
περιμένουν ακόμη να εγκριθεί η αίτησή τους. Οι Βρετανοί δεν ήταν ποτέ οι
καλύτεροι φίλοι των ξένων ­ άλλωστε, το έχουν αποδείξει στις πρώην αποικίες
τους. Η βρετανική κυβέρνηση αποφάσισε να κάνει ακόμη σκληρότερο τον δρακόντειο
νόμο που διέπει τη χορήγηση ασύλου: αντί για χρηματικό επίδομα, οι ξένοι
πρόσφυγες θα παίρνουν κουπόνια και αντί να επιλέγουν τον τόπο διαμονής τους,
θα ζουν σε δεκατρία «γκέτο» εγκατεσπαρμένα σε διάφορες περιοχές της χώρας,
έτσι ώστε να είναι απομονωμένοι από τα δίκτυα υποστήριξης προσφύγων. Η απόφαση
για κάθε αίτηση θα λαμβάνεται με συνοπτική διαδικασία ­ οι πρόσφυγες που οι
αιτήσεις τους θα απορρίπτονται, θα απελαύνονται αμέσως.

Στη Βρετανία…

… όπως και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, κυριαρχεί η ίδια αποστροφή για τους
πρόσφυγες και τους μετανάστες που έφερε στην εξουσία το ακροδεξιό κόμμα του
Χάιντερ στην Αυστρία ­ αιτία για την οποία η χώρα «οστρακίστηκε» από την
Ευρωπαϊκή Ένωση. Στο μεγαλύτερο μέρος του, ο βρετανικός Τύπος δημιουργεί κλίμα
κατά των προσφύγων, τους οποίους κατηγορούν και τα δύο μεγάλα κόμματα για
κατάχρηση της βρετανικής γενναιοδωρίας. Τελευταίο θύμα της βρετανικής
κυβέρνησης είναι οι Τσιγγάνοι: τους μαζεύει από τους λονδρέζικους δρόμους για
να τους διώξει από τη χώρα το συντομότερο.

Ο νέος νόμος…

… για τη μετανάστευση και το άσυλο φράζει τον δρόμο για τους
πρόσφυγες ­ κάτι που έχει ήδη γίνει για τους μετανάστες. Με ένα τέτοιο νόμο,
οι Γερμανοί περιόρισαν τις αιτήσεις ασύλου, από 166.000 το 1995, σε 90.000 το
1999. Τέτοιους δρακόντειους νόμους υιοθετούν η μια μετά την άλλη και άλλες
χώρες, όπως η Ελβετία, η Ιταλία και η Ολλανδία. Όσες χώρες έχουν υπογράψει τη
Σύμβαση του ΟΗΕ για το Καθεστώς των Προσφύγων, το 1951, είναι υποχρεωμένες να
παρέχουν άσυλο σε πρόσφυγες οι οποίοι διώκονται στην πατρίδα τους. Η Ευρωπαϊκή
Ένωση έχει υποσχεθεί να επεξεργαστεί μια κοινή πολιτική για τους πρόσφυγες που
να συμβιβάζεται με τις ανθρωπιστικές αρχές της σύμβασης. Τέτοια πολιτική δεν
υπάρχει ακόμη.

Υπάρχουν πρόσφυγες…

… οι περισσότεροι από αυτούς από την Ανατολική Ευρώπη, τη Βοσνία και
το Κοσσυφοπέδιο, που πλημμυρίζουν την Ευρώπη. Οι αριθμοί τους αυξάνουν
συνεχώς, μα άλλο τόσο αυξάνουν και οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων,
οι πολιτικές διώξεις και οι εσωτερικές ταραχές στις χώρες προέλευσής τους. Ο
Νικ Χάρντγουικ, πρόεδρος του Συμβουλίου Προσφύγων, μιας οργάνωσης που εδρεύει
στο Λονδίνο, υπενθυμίζει στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» τι έλεγαν πέρυσι οι
«πονόψυχοι» για τους Κοσοβάρους πρόσφυγες «ενός ευρωπαϊκού πολέμου που είναι η
μεγαλύτερη ανθρωπιστική καταστροφή από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο σύμφωνα με
τα λόγια του ΝΑΤΟϊκού εκπροσώπου Τζέιμι Σέι». Σήμερα είναι ολοφάνερο πως οι
Δυτικοί πονούν λιγότερο γι’ αυτούς. Δεν τους χρειάζεται πια ούτε ο Τόνι Μπλερ
για να βγάλει μαζί τους φωτογραφίες.