Γκολ και καπρίτσια πάνε μαζί

Τόσο ο Μίμης Δομάζος όσο και ο Θωμάς Μαύρος συγκρούστηκαν κάποιες φορές (και… κυριολεκτικά) με τους προπονητές τους. Όσο για τον Ντούσαν Μπάγιεβιτς είναι γνωστό ότι η φιλοσοφία του σε θέματα πειθαρχίας έχει οδηγήσει σε αρκετές αντιπαραθέσεις με παίκτες του

Οι βεντέτες υπάρχουν στο ποδόσφαιρο από τότε που υπάρχει και η… μπάλα. Ο
Ζλάτκο Ζάχοβιτς είναι χαρακτηριστικός τύπος τέτοιου χαρακτήρα. Θεωρεί ότι το
φυσικό χάρισμά του να χειρίζεται την μπάλα καλύτερα από άλλους συμπαίκτες του,
του δίνει το δικαίωμα να παίζει 90′ σε όλους τους αγώνες, να μην υπακούει στις
εντολές του προπονητή του και να εκφράζει άποψη για την τακτική της ομάδας
του. Δεν ανακάλυψε, όμως, ο Ζάχοβιτς αυτήν τη συμπεριφορά και ούτε είναι
φαινόμενο μόνο των ελληνικών γηπέδων. Οι βεντέτες είναι ένα κεφάλαιο του
παγκοσμίου ποδοσφαίρου και πολλοί πιστεύουν ότι θα είναι για πάντα, όσο
υπάρχουν σολίστες της μπάλας και διαφορετικοί χαρακτήρες μέσα στα γήπεδα.

Στην Ελλάδα οι μεγάλες κόντρες παικτών-προπονητών έχουν ιστορία τόσο μακριά
όσο και το ίδιο το πρωτάθλημα. Το σκηνικό είναι πάντα το ίδιο και μόνο τα
πρόσωπα αλλάζουν. Χρειάζεται μόνο ένας παίκτης που να… θαυμάζει τον εαυτό
του και ένας προπονητής με ισχυρή προσωπικότητα ή δύο παίκτες με τέτοια
στοιχεία στην ίδια ομάδα για να ανάψει ο καβγάς.

Ποιος έχει δίκιο;

Η πείρα λέει ότι σε αυτές τις κόντρες οι προπονητές μόνο περιστασιακά μπορεί
να αναδειχθούν νικητές. Ακόμη και όταν ο ποδοσφαιριστής τιμωρείται η
απομακρύνεται από την ομάδα, θα βαραίνει πάντα τον προπονητή η κατηγορία ότι
δεν κατάφερε να χωρέσει στην ομάδα έναν παίκτη μεγάλης αξίας, για τον οποίο
μάλιστα ­ και εκεί είναι το μυστικό ­ ο ιδιοκτήτης πλήρωσε πολύ περισσότερα
από όσα ξόδεψε για να προσλάβει τον προπονητή. Πολύ περισσότερο στη χώρα μας
που η πλειοψηφία των φιλάθλων σπάνια παίρνει το μέρος του προπονητή,
πιστεύοντας ότι τη διαφορά σε μια ομάδα την κάνουν οι μεγάλοι παίκτες.

Στο εξωτερικό τα πράγματα είναι διαφορετικά εκεί, η αναπτυγμένη αθλητική
παιδεία των οπαδών τους κάνει να πείθονται ότι ιδιαίτερα στο σύγχρονο
ποδόσφαιρο η πειθαρχία σε μια ομάδα είναι το άλφα και το ωμέγα. Πολλές
δεκαετίες πίσω ο Μπράιαν Κλαφ λατρευόταν από τους οπαδούς της ομάδας του, όχι
τόσο για τις επιτυχίες που της χάριζε, αλλά για τον τρόπο που κρατούσε τις
ισορροπίες στα αποδυτήρια.

Συχνά ο Κλαφ έβαζε τις βεντέτες να σερβίρουν το τσάι στους συμπαίκτες τους ή
τους άφηνε στον πάγκο των αναπληρωματικών έτσι, χωρίς λόγο. Ακόμη και αν τον
είπαν εκκεντρικό, όλοι ζήλευαν τον απόλυτο έλεγχο που είχε στο ποδοσφαιρικό
τμήμα.

Το δις εξαμαρτείν

Στη περίπτωση του Ζάχοβιτς ο Αλμπέρτο Μπιγκόν έχει ένα σπάνιο αβαντάζ. Ο ίδιος
παίκτης, στην ίδια ομάδα, στην ίδια ποδοσφαιρική περίοδο, είχε δημιουργήσει
πρόσφατα ανάλογο επεισόδιο με τον πρώην προπονητή του Ολυμπιακού, Ντούσαν
Μπάγιεβιτς, και όπως λέει ο λαός όταν κάποιος μαλώνει με όλους τους άλλους δεν
μπορεί να φταίνε όλοι οι άλλοι. Στις περισσότερες περιπτώσεις, όμως, η κόντρα
είναι μία και μοναδική και το ποιος έχει δίκιο ή άδικο καλείται να το βρει η
ιστορία, καθώς στο φυσικό χρόνο των επεισοδίων αυτών πολλές σημαντικές
λεπτομέρειες παραμένουν άγνωστες.

Για παράδειγμα στη δεκαετία του ’70 ο δυστυχής Αϊμόρε Μορέιρα, προπονητής τότε
του Παναθηναϊκού, έδωσε εντολή να γίνει μία αλλαγή, αλλά ο Μίμης Δομάζος, με
τον οποίο ο Βραζιλιάνος βρισκότανε σε διαρκή κόντρα, όταν μπήκε στο γήπεδο
μετέφερε την επιθυμία του προπονητή να βγει άλλος παίκτης από εκείνον που είχε
υποδείξει ο Μορέιρα. Κατά σύμπτωση ο παίκτης που έγινε αλλαγή ήταν ο Θέμις
Βάγγης, ο καλύτερος παίκτης εκείνου του αγώνα. Ο Μορέιρα αποδοκιμάστηκε και
μετά λίγο καιρό ο Δομάζος είχε απαλλαγεί από τον αυταρχικό προπονητή.

Από τον Δομάζο…

Ο Μίμης Δομάζος πρωταγωνίστησε και σε μία κόντρα με τον τότε προπονητή της
Εθνικής ομάδας, Νταν Γεωργιάδη, καθώς οι μεγάλες κόντρες παικτών-προπονητών
δεν είναι μόνο συλλογικό φαινόμενο. Μεγάλο αστέρι της εποχής ο Δομάζος
περιφερόταν στο λόμπι του ξενοδοχείου, όπου είχε καταλύσει η Εθνική για τον
αγώνα με τη Ρουμανία στο Βουκουρέστι, χωρίς να φοράει το πάνω μέρος της φόρμας
του.

Ο Νταν Γεωργιάδης του έκανε παρατήρηση και ο Δομάζος απάντησε ότι δεν έβρισκε
τον φροντιστή. Ο ομοσπονδιακός προπονητής απέκλεισε από την Εθνική τον φυσικό
αρχηγό της και το όνειρο της πρόκρισης στο Μουντιάλ του ’70 έμεινε
απραγματοποίητο.

Ήταν μία σπάνια περίπτωση που η κόντρα παίκτη-προπονητή δεν έχει να κάνει με
τον χρόνο συμμετοχής του ποδοσφαιριστή στο ματς.

Γιατί, συνήθως, αυτός είναι ο λόγος του καβγά και έτσι ακριβώς άναψε η φωτιά
στις σχέσεις του Βέλιμιρ Ζάετς με τον Γιάτσεκ Γκμοχ. Την περίοδο 1984-85 ο
Παναθηναϊκός έχανε στο ημίχρονο 2-1 από την ΑΕΚ. Τότε ο Γκμοχ έβγαλε από το
παιχνίδι τον Ζάετς, μεγάλη βεντέτα της εποχής, για την οποία είχε δαπανηθεί
ποσό 100 εκατ. δραχμών και ο Παναθηναϊκός νίκησε τελικά με 3-2. Ο Γκμοχ
δικαιώθηκε μόνο προσωρινά. Μερικούς μήνες αργότερα δεν ανανεώθηκε το συμβόλαιό
του, ενώ ο Ζάετς συνέχισε να αγωνίζεται.

… Στον Ντέταρι

Από τους μεγαλύτερους παίκτες που έπαιξαν στα ελληνικά γήπεδα, ο Λάγιος Ντέταρι ήταν η αιτία της απόλυσης του Γιάτσεκ Γκμοχ από τον Ολυμπιακό

Ο Γιάτσεκ Γκμοχ ήθελε πάντα να έχει τον έλεγχο, αλλά και σε μια επόμενη ομάδα
του, τον Ολυμπιακό, έπεσε σε ένα δύσκολο χαρακτήρα, τον Λάγιος Ντέταρι, τον
πιο ακριβοπληρωμένο παίκτη εκείνης της εποχής στην Ελλάδα. Οι καβγάδες των δύο
ανδρών γινόντουσαν όλο και πιο έντονοι, με αποτέλεσμα η διοίκηση όχι μόνο να
απολύσει τον Γκμοχ, αλλά και να τον αντικαταστήσει με τον πεθερό του παίκτη
Ίμρε Κόμορα.

Ο καβγάς Αλέφαντου – Μαύρου το 1986 έχει δύο σημαντικές πρωτοτυπίες. Πρώτον ο
παίκτης είχε εισηγηθεί την πρόσληψη του προπονητή και δεύτερον είναι μία από
τις σπάνιες περιπτώσεις που έφυγε ο παίκτης και έμεινε ο προπονητής.

Στον αγώνα με την Καλαμαριά στο ΟΑΚΑ ο Αλέφαντος βγάζει στο 82′ τον Θωμά
Μαύρο, καλύτερο παίκτη και σημαία εκείνης της ΑΕΚ και αφήνει στον αγώνα
Πατίκα, που ήταν τραυματίας και είχε ζητήσει αλλαγή. Ο κόσμος αποθεώνει τον
Θωμά Μαύρο και αποδοκιμάζει τον Αλέφαντο, αλλά ο τότε πρόεδρος Α.
Ζαφειρόπουλος έχει άλλη γνώμη. Όταν την επόμενη ημέρα προπονητής και παίκτης
έρχονται στα χέρια ο κ. Ζαφειρόπουλος δέχεται την εισήγηση του Αλέφαντου και
διώχνει τον Μαύρο.

Οι μεγάλες κόντρες εμφανίζονται συνήθως στις μεγάλες ομάδες, ακριβώς γιατί
αυτές έχουν την πολυτέλεια να διαθέτουν παίκτες-βεντέτες.

Στον Παναθηναϊκό του 1987 ο Βασίλης Δανιήλ απολύθηκε εξαιτίας του παροπλισμού
του τερματοφύλακα Νίκου Σαργκάνη, κορυφαίου εκείνης της δεκαετίας. Ο Ντούσαν
Μπάγιεβιτς και ο Στέλιος Μανωλάς είχαν ιδιότυπες σχέσεις κατά τη συνύπαρξη
τους στην ΑΕΚ, που θα μπορούσαν να γίνουν θέμα τηλεοπτικού σίριαλ.

Ο Βασίλης Τσάρτας είχε δηλώσει ότι δεν ξαναπαίζει στην Εθνική όταν ήλθε σε
ρήξη με τον Κώστα Πολυχρονίου, αλλά προφανώς εννοούσε ότι δεν ξαναπαίζει με
αυτόν τον ομοσπονδιακό προπονητή. Ο Ντούσαν Μπάγιεβιτς αντιμετώπισε και στον
Ολυμπιακό τα προβλήματα που φέρνει μια βεντέτα, στο πρόσωπο του Ίλια Ίβιτς. Θα
μπορούσε να φαντασθεί κανείς ότι ο Μπάγιεβιτς δεν θα ήθελε να ξαναβρεί μπροστά
του μεγάλο όνομα ποδοσφαιριστή. Και όμως, λίγο καιρό αργότερα εισηγήθηκε την
απόκτηση του Ζλάτκο Ζάχοβιτς, για τον οποίο ο Τύπος τότε προειδοποιούσε ότι
είναι προβληματικός χαρακτήρας.

Ο Μπάγιεβιτς έχασε τη δουλειά του στο Πειραιά με αφορμή το επεισόδιο που είχε
με τον ευνοούμενό του, τον οποίο είχε πιστέψει ότι θα μπορούσε να αλλάξει…