ΔΡΟΜΟΙ

Στο Δουβλίνο…

… «χτύπησε» αυτή τη φορά ο ­ αλίμονο ­ ύπατος εκπρόσωπος της Κοινής
Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης Χαβιέρ
Σολάνα. Επισκεπτόμενος την ιρλανδική πρωτεύουσα, ξαναθυμήθηκε τις
«ανθρωπιστικές επεμβάσεις» και είπε πως το δικαίωμα της στρατιωτικής επέμβασης
αποτελεί την πεμπτουσία της ευρωπαϊκής αμυντικής (;) πολιτικής. Ξαναθυμήθηκε
και τη «βεντέτα» του με την Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, τον οποίο αισθάνθηκε την
ανάγκη να προειδοποιήσει «να μην παίζει με το Μαυροβούνιο». Αυτά για όσα
μπόρεσε να θυμηθεί ο Σολάνα. Όσα ξέχασε ή δεν θέλησε να θυμάται, ανέλαβε να
του τα υπενθυμίσει η εφημερίδα «Άιρις Τάιμς»: Πως στην εποχή του Φράνκο ήταν
μέλος της παράνομης οργάνωσης της σοσιαλιστικής νεολαίας, πως το 1981 ο
«χαμογελαστός σοσιαλιστής» ήταν αντίθετος στην ένταξη της Ισπανίας στο ΝΑΤΟ
και πως, μόλις πέντε χρόνια αργότερα, κοπτόταν υπέρ της συμμετοχής της χώρας
του στη Συμμαχία.

Στις Βρυξέλλες…

… ως αρχηγός πια του ΝΑΤΟ, το 1995, ο Σολάνα επέδειξε ιδιαίτερο ζήλο και
θαυμαστή αφοσίωση στα υπερατλαντικά αφεντικά του, όπως συμβαίνει συνήθως με
τους νεοπροσήλυτους. Έγινε ο αρχιτέκτονας της λεγόμενης «Συνεργασίας για την
Ειρήνη» στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη και ο στρατηλάτης του ΝΑΤΟ σε δύο
στρατιωτικές επεμβάσεις, στη Βοσνία και το Κοσσυφοπέδιο.

Στα Βαλκάνια…

… αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της χθεσινής ομιλίας του στο Ινστιτούτο
Ευρωπαϊκών Υποθέσεων ο Χαβιέρ Σολάνα. «Η Σερβία είναι μια μαύρη τρύπα στην
περιοχή», είπε ­ σίγουρα πολύ πιο βαθιά και πιο μαύρη μετά τους βομβαρδισμούς
του ΝΑΤΟ. Το παράδοξο είναι ότι γύρω από τη μαύρη τρύπα, ο Σολάνα βλέπει
πρόοδο στις γειτονικές χώρες. Η Ρουμανία και η Βουλγαρία είναι, λέει,
υποψήφιες για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η Κροατία προχωράει στη σωστή
κατεύθυνση και η πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας είναι σταθερή
(το Δουβλίνο είναι πολύ μακριά από τα Σκόπια). Ο Σολάνα γνωρίζει πολύ καλά την
Ιρλανδία, γράφουν οι «Άιρις Τάιμς». Ευτυχώς δεν χρειάστηκε να ασχοληθεί με το
Βορειοϊρλανδικό.

Στην Αθήνα…

… δεν ήρθε ο Τζέιμι Σέι (φωτό). Θα αισθανόταν απελπιστικά μόνος πλάι στον
Ρόμπερτ Φισκ, τον Πέτερ Χάντκε, τον Φίλιπ Νάιτλι, τον Τζον Πίλτζερ και την
Ηβ-Αν Πρέντις που μίλησαν τις προάλλες για το Γιουγκοσλαβικό. Ο «πολεμικός
εκπρόσωπος» του ΝΑΤΟ πήγε όμως προχθές στην Ελβετία, για να διηγηθεί στους
ντόπιους μεγαλόσχημους της πολιτικής και των επιχειρήσεων πώς κέρδισε τον
πόλεμο. Τίτλος της ομιλίας του: «Πώς πλασάρεται μια σύγκρουση: η υπέρτατη
πρόκληση των δημοσίων σχέσεων». Αποκάλυψε λοιπόν πρόθυμα τα «μικρά μυστικά»
της δουλειάς του ­ και τα κατέγραψε όλα η εφημερίδα «Νόιε Τσίρχερ Τσάιτουνγκ».
Αν δεν υπάρχει θέμα, είπε ο Σέι, το φτιάχνεις μόνος σου. Όπως το έφτιαξε ο
ίδιος, όταν κάλεσε τη Σέρι Μπλερ και τη Χίλαρι Κλίντον να επισκεφθούν έναν
καταυλισμό προσφύγων μπροστά στις κάμερες του CNN. Στο κοινό, λέει, αρέσουν οι
σαπουνόπερες, γι΄αυτό ένας πόλεμος πρέπει να έχει πάντα πρωταγωνιστές ­ όπως
ας πούμε τον ίδιο. Γι’ αυτόν τον εγωκεντρικό εκπρόσωπο, ο πόλεμος δεν ήταν
παρά μια «άσκηση δημοσίων σχέσεων». Τώρα που ο πόλεμος τελείωσε, ποιος άραγε
τον θυμάται; αναρωτιέται η ελβετική εφημερίδα. Ποιον; Μα αυτόν τον Τζίμι Σέι ή
Τζέιμι Σι ή κάπως έτσι τέλος πάντων.