ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Περίσσευμα υποκρισίας

Τέσσερις μήνες τον πήγαιναν και τον έφερναν, αθώο πιόνι σ’ ένα απροκάλυπτο
πολιτικό παιχνίδι. Κι όταν η περιπέτειά του κοντεύει στο τέλος της, τον κάνουν
θέαμα στην τηλεόραση.

«Good Morning America». Η Νταϊάν Σώγιερ και ο μικρός Ελιάν Γκονζάλες ζωγραφίζουν βάρκες και δελφίνια

Αφού εξάντλησαν χωρίς αποτέλεσμα όλα τα νομικά και πολιτικά μέσα για να τον
κρατήσουν στο Μαϊάμι, οι συγγενείς του μικρού Ελιάν Γκονσάλες χρησιμοποίησαν
το τελευταίο τους χαρτί: την τηλεόραση. Το κανάλι ABC άρχισε έτσι να μεταδίδει
από προχθές μια συνέντευξη του εξάχρονου Κουβανού σε τρία μέρη, σε μια εμφανή
προσπάθεια να συγκινηθεί η αμερικανική κοινή γνώμη και να απαιτήσει την
παραμονή του παιδιού στην Αμερική, μακριά από τον πατέρα του. Προκειμένου να
επιτευχθεί αυτός ο στόχος, το κανάλι δεν δίστασε να παραβεί κάθε κανόνα.
Κανόνα νομικό: για να γίνει η συνέντευξη ζητήθηκε η εξουσιοδότηση του θείου
στο Μαϊάμι, και όχι του πατέρα στην Αβάνα, που αναγνωρίζεται από την
αμερικανική κυβέρνηση ως μοναδικός νόμιμος εκπρόσωπος του παιδιού. Κανόνα
παιδαγωγικό: το παιδί ρωτήθηκε ευθέως αν θέλει να ζήσει στην Αμερική ή την
Κούβα. Λες και πρόκειται για ώριμο άτομο που μπορεί να παίρνει τέτοιες
αποφάσεις. Λες και ο πατέρας του, που τον αγαπά και τον θέλει κοντά του, δεν
έχει δικαίωμα να τον μεγαλώσει όπως νομίζει εκείνος.

Ποια ήταν η απάντηση του Ελιάν; Το ABC αποφάσισε, λέει, να μην τη μεταδώσει
λόγω της οξύτητας του κλίματος που έχει δημιουργηθεί. Η δημοσιογράφος Νταϊάν
Σώγιερ όμως, που έμεινε με το παιδί για δύο 24ωρα και κινηματογράφησε τη ζωή
του, μας βεβαιώνει ότι το παιδί θέλει να μείνει στο Μαϊάμι. Θα προτιμούσε,
μάλιστα, να έλθει και ο πατέρας του εκεί. Αν είναι δυνατόν, και η μητέρα του.
Γιατί σύμφωνα με μια άλλη δήλωση του Ελιάν, που η οξύτητα του κλίματος δεν
εμπόδισε το κανάλι να τη μεταδώσει, η μητέρα του δεν πέθανε όταν βυθίστηκε η
βάρκα που τους μετέφερε στο Μαϊάμι, δεν βρίσκεται στον ουρανό, κάποιος την
περισυνέλεξε όπως και τον ίδιο, ένα δελφίνι ίσως, αλλά η καημένη έχει πάθει
αμνησία και δεν ξέρει ότι ο γιος της βρίσκεται στο Μαϊάμι.

Τι νόημα έχουν όλα αυτά; Πόσοι συγγενείς, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, δικηγόροι,
δικαστές, να περιμένουν άραγε ακόμη στην ουρά για να κατασπαράξουν αυτό το
εξάχρονο παιδί; Τι εντύπωση να έχει αποκομίσει ο Ελιάν Γκονσάλες από τον κόσμο
των ενηλίκων, που δεν δίστασε να τον βάλει στη μέση μιας ιδεολογικο-πολιτικής
διαμάχης; Τι τραύμα θα του αφήσει όλη αυτή η περιπέτεια στη μετέπειτα ζωή του;

Άτοπα ερωτήματα, άνευ σημασίας. Η ιστορία του Ελιάν Γκονσάλες αφήνει πίσω της
συντρίμμια. Και άφθονη υποκρισία απ’ όλες τις μεριές. Συμπεριλαμβανομένου του
ίδιου του Φιντέλ Κάστρο, που κόπτεται για τα δικαιώματα του πατέρα του
παιδιού, αλλά εξακολουθεί να αρνείται τόσο στον ίδιο όσο και σ’ ολόκληρο τον
λαό του το δικαίωμα να αποφασίζουν οι ίδιοι ποιος θέλουν να τους κυβερνά.