ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μια πανοπλία ­ για μένα μόνο…

Η βουτιά ­ μια ατελείωτη βουτιά, όχι σε θάλασσα, αλλά σε ένα απροσδιόριστο,
στερούμενο χρωμάτων, κενό, πνίγομαι και σπεύδω να το ονομάσω «πολιτική
πραγματικότητα», έχω πάψει να προσπαθώ να βρω τον ήχο της φωνής μου και
περιμένω απλώς πότε θα ακουμπήσω κάτι που να νιώθεται στην παλάμη, χώμα ή νερό
ή το ανακάτεμα των δύο ­ τη ζωή. Αραιά και πού νιώθω το βλέμμα σου, «κομμάτι
αυτής της πραγματικότητας είσαι, κορίτσι μου ­ και πνίγεσαι μόνο από τον εαυτό
σου, την άλλη πραγματικότητα, αυτή που είναι μονάχα δική σου, την ξέρω μονάχα
εγώ, γιατί εγώ τη φτιάχνω για σένα», απόπειρες να με παρηγορήσεις ή να
συνεχίσεις να απορροφάς και τα τελευταία χρώματα που έχουν μείνει στις άκρες
των δακτύλων μου, δεν ξέρω, ως συνήθως εσύ έχεις δίκιο…

Κι έπειτα, κρυφά και χωρίς τυμπανοκρουσίες κι ανακοινώσεις, ανάμεσα στα
ατελείωτα χαρτιά σου, μαζεύεις τα μαγικά σου υλικά και φτιάχνεις ­ για μένα,
μόνο για μένα ­ μια πανοπλία στα μέτρα μου, από μουσικές που είναι των άλλων
αλλά έκανες δικές σου, μου τις φόρεσες απαλά – απαλά, χωρίς να αγγίξεις τη
σάρκα μου, και προστάτευσες τη μοναχικότητά μου ξέροντας ότι κι αυτή για να
σου ανήκει πρέπει πρώτα από όλα να υπάρχει, είναι λίγο σαν τις ψυχούλες, των
αερικών και των άλλων. Κι ύστερα, έτσι ντυμένη και στολισμένη, με έσπρωξες
αλαφρά και γω νόμισα πως ήταν χάδι, «πήγαινε, κορίτσι μου», είπες, «και γέμισε
με λέξεις το κενό σου, δεν πειράζει που δεν έχεις ήχο, εγώ ξέρω να ακούω και
τη σιωπή σου και το φόβο σου γιατί εγώ σε έχω δημιουργήσει ­ και γω μπορώ να
σε κάνω να χαμογελάς».

Κοίταξα την πλάτη σου όπως χανόταν στην ομίχλη που είχε αλωθεί απροειδοποίητα
­ και συνέχισα τη βουτιά με το βλέμμα σου δεμένο γύρω από το λαιμό μου,
βραχνάς και σωτηρία αποκλειστικής χρήσης. Κι έπαψα να φοβάμαι όπως μονάχα οι
άνθρωποι με τους παράδοξους έρωτες κρυμμένους στους καρπούς των χεριών
ξέρουν…