ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ Καταξιώθηκα στην περιφέρεια

Ο πατήρ Βαμβίνης μάζεψε τα παιδιά του κατηχητικού στην Αγία Τριάδα στη
Θεσσαλονίκη και προσπάθησε να τους φέρει κοντά στον αθλητισμό, προσδοκώντας
ότι θα ακολουθήσουν και άλλα. Απώτερος σκοπός ήταν να φέρει σιγά σιγά και άλλα
παιδιά κοντά στην Εκκλησία για να ακούσουν τον Λόγο του Θεού.

Ένα από αυτά ήταν ο Βαγγέλης Αλεξανδρής, νυν προπονητής του Αμαρουσίου, που
είχε την πρώτη του επαφή με το μπάσκετ στην Αναγέννηση, ομάδα που ίδρυσε
ύστερα από λίγο καιρό ο Αρχιμανδρίτης πατήρ Βαμβίνης.

«Έφτιαξε γήπεδα μπάσκετ και ποδοσφαίρου και τα παιδιά έγιναν 500! Πέτυχε τον
σκοπό του και μας βοήθησε να γνωρίσουμε τον αθλητισμό. Δεν τον ξεχνώ ποτέ ­
είχε προοδευτικές ιδέες».

Με την προολυμπιακή ομάδα σε προάστιο του Μονάχου το 1972

Μετά την Αναγέννηση ήρθε η κλήση στην Εθνική ομάδα, ενώ συνέχισε ως παίκτης
στις τρεις ομάδες της Θεσσαλονίκης, τον Άρη, τον ΠΑΟΚ και τον Ηρακλή.

Το 1977 έκανε το προπονητικό του ξεκίνημα στον Μελιτέα, ενώ κοουτσάρισε ακόμη
τις ΜΕΝΤ, εφηβικό Άρη, Πέρα, Δημόκριτο, ΠΑΟΔ, Λάρισα, ΠΑΟΚ, Απόλλωνα Πατρών,
Ηράκλειο και εφέτος, μια αθηναϊκή το Μαρούσι.

Ήταν μεγάλο το βήμα για έναν προπονητή της… περιφέρειας, όμως, οι επιτυχίες
του (νίκες στο ΟΑΚΑ κόντρα σε Παναθηναϊκό, ΑΕΚ και στο Αλεξάνδρειο κόντρα σε
ΠΑΟΚ, Άρη), τον έφεραν ­ δικαίως ­ στην επιφάνεια:

«Άργησα»

«Έπρεπε να είχα κάνει αυτό το βήμα πιο νωρίς. Έμεινα πολλά χρόνια στην
περιφέρεια και πιστεύω ότι άργησα να έρθω στην Αθήνα. Τόσο ως παίκτης όσο και
ως προπονητής. Δεν ξεχνώ ότι στις ομάδες της περιφέρειας καταξιώθηκα ως
προπονητής και φυσικά δεν το έβλεπα ως εξορία. Έκανα πολλούς και καλούς
φίλους, με τους οποίους συνομιλώ ακόμη και σήμερα ­ σχεδόν καθημερινά ­ και
βοήθησα όσο μπορούσα τα νέα παιδιά. Είναι λάθος, πάντως, όσοι νομίζουν ότι
στην περιφέρεια δεν υπάρχει άγχος: ο ανταγωνισμός είναι σκληρός και έχεις μια
πόλη πάνω από το κεφάλι σου. Πρέπει, όμως, πάντα να αποφορτίζεσαι και να μη
μεταφέρεις τα προβλήματά σου, τόσο στην οικογένειά σου όσο και στους αθλητές.
Και αυτό είναι θέμα εμπειρίας. Όταν ήμουν πιο νέος τα πράγματα ήταν
διαφορετικά».

Το Μαρούσι

Υπάρχει, όμως, μυστικό για τις επιτυχίες, μιας «νεοφώτιστης» ομάδας;

«Η σκληρή δουλειά και το γεγονός ότι υπάρχει καλό κλίμα στο Μαρούσι. Προσπαθώ
να τους κάνω μαχητές και είναι καλοί δέκτες. Στόχος ακόμη και όταν χάνουμε με
είκοσι πόντους είναι να μειώσουμε. Πάνω από όλα, προσπαθώ να είμαι παιδαγωγός
για να αποκομίσουν όλα τα νέα παιδιά θετικά στοιχεία για το μπάσκετ και γενικά
για τη ζωή. Όλα άρχισαν από τη φιλική νίκη επί του ΠΑΟΚ. “Αφού νικήσαμε στο
φιλικό, γιατί να μη νικήσουμε και στα επίσημα;”, τους είπα και οι νίκες δεν
άργησαν να έρθουν. Μετά μας άνοιξε η όρεξη».

Το Κύπελλο

Κανείς δεν αμφέβαλε για τις ικανότητες και την προπονητική του αξία, αλλά η δουλειά και οι μεγάλες νίκες του Αμαρουσίου σε ΟΑΚΑ και Αλεξάνδρειο ήταν η μεγαλύτερη επιβράβευση για τον Βαγγέλη Αλεξανδρή

Την Πρωταπριλιά το Μαρούσι θα αγωνιστεί στο φάιναλ φορ Κυπέλλου κόντρα στην
ΑΕΚ και για τον Βαγγέλη Αλεξανδρή θα είναι η τρίτη συμμετοχή:

«Δεν ξέρω αν θα είναι τρίτη και… φαρμακερή. Μακάρι. Μέχρι τώρα στα δύο
προηγούμενα φάιναλ φορ που συμμετείχα με τον Απόλλωνα Πατρών, νικήσαμε τον
Παναθηναϊκό και την ΑΕΚ, αλλά τίτλο δεν πήραμε. Το κακό με τη νίκη επί της ΑΕΚ
στο πρωτάθλημα είναι ότι χάσαμε το πλεονέκτημα του… αιφνιδιασμού και το καλό
ότι έχουμε ανεβασμένη ψυχολογία και θα είμαστε ξεκούραστοι. Θεωρούμαστε η…
σταχτοπούτα στο Κύπελλο, επειδή είμαστε η πιο αδύναμη ομάδα, αλλά αυτό ας μας
πεισμώσει και ας αποδείξουμε το αντίθετο».

Ωστόσο, παρά τις επιτυχίες (διεκδίκησε την πρόκριση στις «4» του Κόρατς,
κόντρα στη Μάλαγα), θεωρεί πως το Μαρούσι δεν έγινε ακόμη μεγάλη ομάδα. Τι
χρειάζεται;

«Βάθος στον πάγκο. Αν εφέτος είχαμε περισσότερους παίκτες, μπορούσαμε να
ήμασταν στην πέμπτη θέση! Έχουμε άψογη συνεργασία τόσο με τον δήμαρχο
Αμαρουσίου, κ. Τζανίκο, όσο και με τον κ. Βωβό και πιστεύω ότι η ομάδα του
χρόνου θα φτάσει πιο ψηλά. Ήδη, υπάρχουν υποσχέσεις για μεγαλύτερο μπάτζετ.
Άλλωστε, πάλι θα αγωνιζόμαστε στην Ευρώπη».

«Νιώθουμε μοναξιά»

Ο 49χρονος προπονητής μένει με την οικογένειά του, τη σύζυγό του Ξένια και τα
δύο παιδιά του (24χρονη Μαρία και τον 20χρονο Γιώργο) στην Πεύκη και έχει
δημιουργήσει τα δικά του στέκια στο Μαρούσι:

«Σε κάθε μέρος που πήγαινα δημιουργούσα τα στέκια μου. Και εδώ δεν έχει
αλλάξει τίποτα. Συχνάζω σε μέρη που μαζεύεται ο κόσμος του Αμαρουσίου και
προσπαθώ να τους φέρω στο γήπεδο. Μιλάμε, λέμε τα προβλήματά μας και προσπαθώ
να επικοινωνώ μαζί τους».

Ποιο είναι το παράπονό του;

«Το Μαρούσι είναι μεγάλος δήμος, όμως, δεν καταφέρνει να γεμίζει ένα γήπεδο
2.000 θέσεων. Πρέπει να βρεθεί τρόπος, ώστε ο κόσμος να έρχεται στο γήπεδο.
Ακόμη και μετά μεγάλες νίκες νιώθουμε μοναξιά αβάσταχτη… Στη Θεσσαλονίκη μού
έλεγε γνωστός: τι να πάω να κάνω στο γήπεδο, αφού δεν παίζουν Έλληνες. Εμείς,
όμως, δεν έχουμε ούτε έναν κοινοτικό στην ομάδα!

Τα Ελληνόπουλα χρειάζονται συμπαράσταση».

Ελεύθερος χρόνος δεν υπάρχει, αλλά η συλλογή… συλλογή. Πρόκειται για συλλογή
φωτογραφιών, που ενίοτε αποτελούσε το χόμπι του Βαγγέλη Αλεξανδρή. Από 19
χρόνων μαζεύει φωτογραφίες (διάφορες, όχι μόνο αθλητικές) και έχει στο σπίτι
του προσωπική συλλογή σε συγκεκριμένο χώρο.

«Δεν ασχολούμαι επαγγελματικά με τη φωτογραφία, απλώς αποτελεί το χόμπι μου.
Κάνω αυτό που με ευχαριστεί και με ηρεμεί».

ΤΟ ΠΡΟΣΩΝΥΜΙΟ

Ο «τίγρης» είναι… μαύρος

Πρωτάθλημα με τον Άρη το 1979. Ο Βαγγέλης Αλεξανδρής (στη μέση κάτω) και προπονητής ο Γιάννης Ιωαννίδης

Πόσοι γνωρίζουν πώς βγήκε το παρατσούκλι «τίγρης» στον Βαγγέλη Αλεξανδρή; Το
πραγματικό όμως είναι «black tiger» (μαύρος τίγρης). Νονός ο Βασίλης Γκούμας
το 1973, σε αγώνα της Εθνικής Ενόπλων σε τουρνουά στις Βρυξέλες. Είχε γίνει
καβγάς με τους Ιταλούς και ο «σκληρός» Βαγγέλης Αλεξανδρής τα έβαλε… σχεδόν
με όλη την αντίπαλη ομάδα, κάνοντας τον Βασίλη Γκούμα να πει: «Τους έφαγες
όλους μπλακ τάιγκερ».

«Ήταν αξέχαστες στιγμές. Με φώναξε έτσι, επειδή δεν φοβόμουν και λόγω του ότι
είμαι μελαψός. Με την πάροδο των ετών έμεινε σκέτο το “τίγρης”».

ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΩΑΝΝΙΔΗ

Με πικραίνει η σκόπιμη αναφορά στην κουμπαριά

Η «διάσημη» κουμπαριά. Στιγμιότυπο από τη βάφτιση της κόρης του Αλεξανδρή, Μαρίας (την κρατάει η μητέρα της Ξένια) από τον Γιάννη Ιωαννίδη. Ιούνιος του 1976

Μια… κουμπαριά τον Ιούνιο του 1976 με τον Γιάννη Ιωαννίδη κυνηγάει μια
ολόκληρη ζωή τον Βαγγέλη Αλεξανδρή. Ο προπονητής του Αμαρουσίου ξεσπαθώνει,
δεν φοβάται να μιλήσει για τη σχέση του με τον προπονητή του Ολυμπιακού και
για όσα τον κατηγορούν («δεν έχει κάνει ποτέ νίκη με αντίπαλο τον “ξανθό”»).

Ήταν διαιτητής

Το παράπονο ξεχειλίζει:

«Όταν ο Γιάννης βάφτισε την κόρη μου Μαρία ήμασταν πολλά χρόνια φίλοι και
συμπαίκτες στον Άρη. Κάναμε παρέα και βάφτισε την κόρη μου ­ τι πιο
ανθρώπινο… Ούτε πονηροί λόγοι υπήρχαν ούτε προπονητής ήμουν ούτε τίποτα.
Θυμάμαι ότι τον γνώρισα όταν ήμουν 22 ετών σε ένα παιχνίδι της Αναγέννησης,
που είχαμε νικήσει 47-7! Στο παιχνίδι εκείνο ο Γιάννης ήταν… διαιτητής. Μαζί
κατακτήσαμε το πρώτο (με προπονητή τον “ξανθό”) πρωτάθλημα του Άρη την περίοδο
1978-79».

­ Και πότε θα τον… νικήσεις;

«Σύντομα! Θέλω να τον κερδίσω, αλλά μέχρι τώρα ήμουν άτυχος. Μία φορά με την
Πάτρα ο Βούκσεβιτς έχασε τις βολές. Πάντα έχει πιο δυνατή ομάδα και το έργο
μου είναι πολύ δύσκολο. Να ξέρετε όμως κάτι: όταν έχω στόχο κάτι, το
πετυχαίνω».

Κουτσομπολιό

Τι είναι αυτό που τον ενοχλεί περισσότερο;

«Το γεγονός ότι πολλές φορές η αναφορά στην κουμπαριά μας γίνεται σκόπιμα και
τεχνηέντως, για να δικαιολογήσουν κάποιοι ήττες ή διάφορες καταστάσεις. Ο
καθένας ακολουθεί την πορεία του και τα αποτελέσματα φαίνονται. Το
κουτσομπολιό αυτό γενικά μάς έχει απομακρύνει στις σχέσεις μας.

Πλέον συναντιόμαστε μόνο σε γιορτές και στη Σίβηρη, όπου παραθερίζουμε το
καλοκαίρι. Μια φορά εφέτος έχουμε μιλήσει στο τηλέφωνο, μετά τη νίκη επί του
Παναθηναϊκού και ο λόγος ήταν ότι ήθελε να μου πει να βγω να μιλήσω για να μη
μείνω στην αφάνεια. Υπάρχει αλληλοσεβασμός μεταξύ μας και πολύχρονη φιλία».

Ο Βαγγέλης Αλεξανδρής στη Σίβηρη το καλοκαίρι δεν συναντάει μόνο τον Γιάννη
Ιωαννίδη, αλλά και τον Ντούσαν Ίβκοβιτς που έχει εξοχικό:

«Τα σπίτια του Ιωαννίδη με τον Ίβκοβιτς είναι το ένα πάνω από το άλλο.
Συναντιόμαστε πολλές φορές στην παραλία ή σε κάποιο εστιατόριο και τα λέμε.
Και μη νομίζετε ότι συζητάμε συνεχώς για το μπάσκετ».