ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Οργάνωση αφελών

Μα ποιος τους είπε, ποιος μας είπε, ότι ο πόλεμος κατά του AIDS τελείωσε;
Δύο δεκαετίες με την αρρώστια δεν έμαθαν λοιπόν τίποτα στους ομοφυλόφιλους;

Ροζ οβελίσκος. Ένα από τα εντυπωσιακότερα χάπενινγκ της οργάνωσης Act Up

Στην αρχή επικρατούσαν αισθήματα απογοήτευσης, ενοχής και αδυναμίας. Κι
έπειτα, μια μέρα του 1989, δημιουργήθηκε η οργάνωση «Act Up». Σαν μια
συλλογική κραυγή εξέγερσης. Μια οργισμένη αντίδραση στο πεπρωμένο, που θέλησε
να τιμωρήσει με τόσο σκληρό τρόπο την ηδονή. Μια βίαιη αμφισβήτηση της
ιατρικής εξουσίας, που φερόταν στους αρρώστους σαν να ήταν λεπροί, τους
φοβόταν ασφαλώς, και δικαιολογημένα, αλλά ταυτόχρονα τους περιφρονούσε. Τα
θύματα του AIDS βγήκαν στον δρόμο για να απαιτήσουν σεβασμό και προσοχή. Για
να δηλώσουν ότι είναι ζωντανοί, έχουν πρόσωπο, ταυτότητα, τα χαρακτηριστικά
τους είναι ανθρώπινα. Για να φωνάξουν, να εκτονωθούν, να πάρουν θάρρος ο ένας
από τον άλλο. Ακόμη και να διασκεδάσουν.

Είναι απελπιστικό στα 20 και στα 30 σου χρόνια να πρέπει να πολεμάς διαρκώς
την αρρώστια και τον θάνατο, λέει στον «Νουβέλ Ομπζερβατέρ» ο 42χρονος Ντιντιέ
Λεστράντ, πρώτος πρόεδρος της Act Up, φορέας ο ίδιος, και συγγραφέας του
βιβλίου «Η ιστορία της Act Up» που μόλις κυκλοφόρησε στη Γαλλία από τις
εκδόσεις Denoel. Όταν έχεις προσβληθεί από AIDS, δεν έχεις χρόνο, κάθε
εβδομάδα της ζωής σου είναι μετρημένη. Δεν έχεις έτσι κανένα λόγο να είσαι
ευγενικός με την εξουσία. Η Act Up είχε από την αρχή ριζοσπαστικό χαρακτήρα.
Τα μέλη της κατήγγελλαν, απαιτούσαν, δεν δίσταζαν και να τρομοκρατήσουν.
Χρησιμοποιούσαν κάθε τρόπο για να κάνουν την παρουσία τους αισθητή: η εικόνα
του γιγαντιαίου ροζ προφυλακτικού με το οποίο σκέπασαν την 1η Δεκεμβρίου του
1993 τον Οβελίσκο της place de la Concorde έκανε τον γύρο του κόσμου. Οι
εκδηλώσεις αυτές λειτουργούσαν ως συλλογική θεραπεία. Κι έδιναν ζωή.

Ένα λάθος έκαναν τα μαχητικά μέλη της Act Up: πίστεψαν ότι φωνάζοντας θα
αλλάξουν τα πράγματα και τους ανθρώπους. «Από μια άποψη είμαστε μια οργάνωση
αφελών», λέει ο Λεστράντ. Η κυβέρνηση δεν τους στήριξε όσο έπρεπε. Ο κόσμος
κάποια στιγμή κουράστηκε από τα χάπενινγκ. Τα μέσα ενημέρωσης τους
εγκατέλειψαν. Τα πρωτότυπα συνθήματα στέρεψαν. Οι εκδηλώσεις του 1996 με τον
τίτλο «Sidaction» κατέληξαν σε αποτυχία. Το χειρότερο απ’ όλα, όμως, είναι ότι
στην κοινότητα των ομοφυλοφίλων άρχισε να χάνει έδαφος η ιδέα του ασφαλούς
σεξ. Ο Λεστράντ γίνεται έξαλλος με αυτά που γίνονται στα σεπαρέ του Παρισιού
και της επαρχίας. Λες κι οι ομοφυλόφιλοι ηδονίζονται με το να μην
προστατεύονται, με το να μολύνουν τους άλλους και τον εαυτό τους. Η ιδέα «μετά
από εμένα, το χάος» είναι πάντα ισχυρή ανάμεσά τους. Πρόκειται για καθαρή
τρέλα. Για έγκλημα και για αυτοκτονία.

Δεν έχουμε μόνο δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις, υπενθυμίζει η Act Up. Αν όμως
στα χρόνια της απελπισίας είχε απήχηση και κύρος, τώρα που η ελπίδα επιστρέφει
όλο και λιγότεροι ακούνε τη φωνή της.