Το ιδανικό … «Ιdeal»

Τι θα πείτε αυτήν τη φορά για την περιπετειώδη εστιατοροκριτικό σας, η
οποία από τη μία δεν διστάζει να τα πει χύμα για τη φάρσα που είναι τα
περισσότερα εστιατόρια της πρωτεύουσας, αλλά από την άλλη πλέκει το εγκώμιο
για μαγαζιά που πολλοί τα θεωρούν ντεμοντέ; Πρέπει να υπερασπίζω τη θέση μου,
ίσως. Είμαι κλασικίστρια, κατά βάθος, και σίγουρα σέβομαι τα εστιατόρια τα
οποία καταφέρνουν εδώ και χρόνια, δεκαετίες μάλιστα (το συγκεκριμένο από το
1924), να είναι σταθερά, καλά και ευχάριστα.

Έτσι βρέθηκα πρόσφατα στο «Ideal». Είχα χρόνια να πάω. Κάποτε, όπως για
πολλούς, ψιλοήταν και στέκι, κάτι μεσημέρια πεινασμένη στην Αθήνα ή μετά το
σινεμά το επισκεπτόμουν συχνά. Το ξεχνούσα, όμως, και εγώ, τόσο καιρό, fashion
victim, στο συνεχές κυνήγι για τα καυτά καινούργια μαγαζιά.

Το «Ideal» έχει αλλάξει μορφή μετά τη φωτιά που το κατέστρεψε πριν από 10-15
χρόνια. Παλιά μού θύμιζε αμυδρά τα κλασικά και επί το πλείστον
ελληνοκρατούμενα diners της πατρίδας μου, της Αμερικής. Το μεγάλο μενού, τα
καθίσματα-μπανκέτες, το γενικό ντιζάιν τότε ήταν σαφής απομίμηση diner.
Σήμερα, η πατίνα του χρόνου δεν φαίνεται τόσο στο ντιζάιν όσο στο όλο κλίμα
και είναι ωραίο, οικείο, ζεστό και άνετο, σαν να ξανασυναντάς έναν παλιό φίλο
με τον οποίο χαθήκατε χρόνια πριν.

Ήταν ­ και είναι πάντα ­ φίσκα το μεσημέρι. Δόξα τω Θεώ, δεν κλείνεις τραπέζι
εδώ, κάτι που από μόνο του αποπνέει μια φρεσκάδα στην όλη εμπειρία, μια που
πια στην Αθήνα, ακόμα και στο τελευταίο σουβλατζίδικο να πας, πρέπει να έχεις
φροντίσει για την κράτηση. Οι σερβιτόροι, είτε καινούργιοι ή παλιές καραβάνες,
συμπεριφέρονται σωστά, με σεβασμό αλλά και χιούμορ, κάνοντας τον πελάτη να
νιώθει άνετα και ιδιαίτερα. Πάντα μου άρεσε η τυπικότητα του μέρους αυτού και
μου ήταν ευχάριστο το ότι δεν την έχουν χάσει.

Σαν ντιζάιν, ε… Ο χώρος, παρ’ όλες τις art nouveau αποχρώσεις, ανήκει σε
αυτή την κατηγορία εστιατορίων όπου οι λεπτομέρειες του περιβάλλοντος
εξαφανίζονται από τη μνήμη σου διότι απλά και μόνο δεν ήταν ποτέ σκοπός των
ιδιοκτητών να σε κερδίσουν με τον διάκοσμο. Είναι βέβαια ευχάριστος ο χώρος,
ανοιχτόχρωμος, μεγάλος. Στη μέση της σάλας το κύριο στοιχείο βρίσκεται στο
ταβάνι, το οποίο είναι διακοσμημένο με βιτρό. Παρόλο το καθημερινό πλήθος, δεν
νιώθεις ποτέ στριμωγμένος. Αυτό που μένει στη μνήμη, όμως, είναι πολύ πιο
σημαντικό. Είναι η εικόνα της σταθερότητας, των παλιών καλών τρόπων, της
αξιοπρεπέστατης κουζίνας.

Το μενού είναι, ως γνωστόν, γιγαντιαίο και επί το πλείστον παραδοσιακό. Δεν
λείπουν, βέβαια, τα πρόσφατα πολυεθνικά classics, όπως μανιτάρια πλευρότους
στη σχάρα, σπρινγκ ρολς και πουγγιά με τυριά και άνηθο (όλα καλά). Οι σαλάτες
είναι νόστιμες. Μας άρεσε πολύ αυτή με μαρούλι, αβοκάντο, ρέβες και ρόδι. Οι
σαλάτες-ντιπ, π.χ. η μελιτζανοσαλάτα, δεν είναι από τις καλύτερες της Αθήνας.
Τεστάραμε την επιδεξιότητα του σεφ παραγγέλνοντας μια ομελέτα (Μεξικέν, με
πιπεριές, ντομάτα και λουκάνικο), η οποία ήταν παράδειγμα του καθωσπρεπισμού
μιας ομελέτας! Όπως ακριβώς πρέπει να είναι, δηλαδή. Τα σουτζουκάκια
σμυρναίικα ήταν νοστιμότατα. Με τόσα λίγα πιάτα, αφήσαμε πολλά αδοκίμαστα,
αλλά ίσως για καλύτερο. Έτσι έχω αφορμή να μην αφήσω 10 χρόνια να περάσουν
πριν ξαναγυρίσω στο ιδανικό… «Ideal».

«Ideal», Πανεπιστημίου 44, τηλ. 3303.000.