«Νόμιζα ότι ήμουν κλεισμένη σε φέρετρο»

Έξι μήνες μετά τον σεισμό της 7ης Σεπτεμβρίου, η Εύη Σοφίλου, η γυναίκα που
έμεινε 46 ώρες θαμμένη κάτω από τα ερείπια του εργοστασίου της Ρικομέξ, μιλάει
πρώτη φορά, στον αυριανό «Ταχυδρόμο», που κυκλοφορεί μαζί με «ΤΑ ΝΕΑ –
Σαββατοκύριακο». Πριν από τέσσερις μέρες έγινε το μνημόσυνο των 43 θυμάτων και
η Εύη ξαναζεί το ταξίδι στην κόλαση, τον φόβο του θανάτου, την αγωνία και την
ελπίδα της διάσωσης. «Βρέθηκα σ’ ένα άγνωστο περιβάλλον, όπως βλέπουμε στα
όνειρά μας. Στην αρχή πίστεψα ότι ήμουν κλεισμένη μέσα σε φέρετρο.
Μουδιασμένη, ακίνητη, έστρεψα το βλέμμα όσο μπορούσα. Δεν είδα ούτε λουλούδια
ούτε μαξιλαράκι. Ένιωσα μιαν απίστευτη χαρά. Ζούσα. Μόνο αν βρεθεί κανείς στη
θέση μου θα καταλάβει πόσο αλλόκοτα δουλεύει το μυαλό τέτοιες ώρες. Νόμιζα ότι
βρισκόμουν αγκαλιά με τον φίλο και συνάδελφο Ανδρέα Μιλαήτη. Ρωτούσα: “Ανδρέα,
είσαι καλά;”. Και μετά αναρωτιόμουν: “Τώρα τι σχέση έχει ο Ανδρέας;”. Αργότερα
έμαθα ότι ήταν νεκρός. Βρισκόταν λίγο πιο πέρα από μένα. Έτσι να έκανα το χέρι
μου θα τον άγγιζα. Ήταν αδύνατο να κουνηθώ. Λίγα εκατοστά πάνω από το πρόσωπό
μου βρίσκονταν τέσσερις πλάκες μπετόν, σαν σάντουιτς. Δεν το ήξερα τότε. Με τα
δάχτυλα του ενός χεριού προσπάθησα να σκάψω.

Μετά μου είπαν ότι αυτό ήταν πολύ επικίνδυνο… Δεν είχα καμία αίσθηση του
τόπου και του χρόνου. Έλεγα: “Τώρα, Εύη, πρέπει να κοιμηθείς”. Και κοιμόμουν
σαν να είχα πατήσει κουμπί. Είναι απίστευτοι οι μηχανισμοί προστασίας του
οργανισμού… … Ξεχειλίζει μέσα μου η αναλγησία του κράτους. Πήγα στον ΟΑΕΔ
Μενιδίου να πάρω ένα επίδομα σεισμοπάθειας και ο υπεύθυνος μου είπε: Δεν
ξέρουμε αν πράγματι ήσασταν καταπλακωμένη, πρέπει να φέρετε χαρτί από την
εταιρεία. Ο συνάδελφος Ανδρέας Μάρκου, που ακρωτηριάστηκε από το γόνατο και
κάτω, πηγαίνει στο ΙΚΑ και του ανανεώνουν την άδεια κάθε 15 μέρες, λες και το
πόδι του θα ξαναφυτρώσει. Όλες οι διαδικασίες τιμωρίας των ενόχων πάγωσαν.
Μισό χρόνο μετά τον σεισμό και τίποτα δεν κινείται».