Η αντεπίθεση των βιοτεχνολόγων

«Ι have a dream, έχω ένα όνειρο», έλεγε στα μέσα του περασμένου αιώνα ο
Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. «Ι have a gene, έχω ένα γονίδιο», πρόσθεσε στις αρχές του
21ου αιώνα ένας επιστήμονας της βιοτεχνολογίας από τη Νότια Αφρική.

Θέλησε με αυτό το λογοπαίγνιο να προσδιορίσει τη σημασία και το ρόλο που θα
παίξει στα επόμενα χρόνια η επιστήμη της βιοτεχνολογίας. Την ίδια άποψη με
αυτόν διατύπωσαν και άλλοι επιστήμονες από την Ευρώπη και την Αμερική, σε ένα
διήμερο συνέδριο που ολοκληρώθηκε πριν από λίγες ημέρες στη Χάγη της
Ολλανδίας. Το συνέδριο αυτό έγινε με πρωτοβουλία της Αμερικανίδας πρέσβειρας
στην Ολλανδία κ. Σίνθιας Σναϊντερ, με σκοπό, όπως είπε η ίδια, να ακουστούν
απόψεις και από τα δύο στρατόπεδα, από εκείνους δηλαδή που θεωρούν την πρόοδο
της βιοτεχνολογίας ως πανάκεια στα προβλήματα της ανθρωπότητας (μελλοντικός
υποσιτισμός, πρόληψη -θεραπεία ασθενειών) και από εκείνους που βλέπουν με
αρκετό σκεπτικισμό την απρόσκοπτη εφαρμογή της συγκεκριμένης επιστήμης σε ένα
ευρύ πεδίο των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων.

Το μέλλον είναι συνυφασμένο με τη βιοτεχνολογία. Ο σκεπτικισμός που υπάρχει από πολλούς επιστήμονες έγκειται στο «πόσο μακριά» μπορεί η επιστήμη αυτή να φθάσει

Τόσο οι ομιλητές που εξέθεσαν τις απόψεις τους από το βήμα του συνεδρίου, όσο
και οι προσκεκλημένοι που αποτελούσαν το ακροατήριο, είχαν πάντα στο μυαλό
τους ότι το συνέδριο γινόταν στη σκιά της «διαμάχης» που υπάρχει για το θέμα
της βιοτεχνολογίας μεταξύ της Αμερικής και της Ευρώπης από τη μια πλευρά, αλλά
και από την πρόθεση του ανεπτυγμένου κόσμου να επισπεύσει τις συνθήκες ζωής
(πάντα μέσω της βιοτεχνολογίας) από την άλλη.

Έτσι λοιπόν ένα από τα επιχειρήματα που ακούστηκαν ήταν ότι οι ανάγκες σίτισης
της ανθρωπότητας τις επόμενες δεκαετίες, αλλά και η έλλειψη θρεπτικών
συστατικών από την διατροφή των ανθρώπων του αναπτυσσόμενου κόσμου, μπορούν να
βρουν τη λύση τους μέσα από την εφαρμογή της βιοτεχνολογίας και των συναφών
της επιστημών, όπως η γενετική μηχανική. Ειπώθηκε ότι τα επόμενα 25 χρόνια οι
ποσότητες φαγητού που θα καταναλώσει η ανθρωπότητα θα είναι ίσες με τις
αντίστοιχες ποσότητες που είχε καταναλώσει εδώ και 10.000 χρόνια. Ενώ στον
Τρίτο Κόσμο από το 1993 μέχρι το 2013, οι ανάγκες σε κρέας θα αυξηθούν κατά
15% και σε γάλα κατά 7%.

Ακούστηκε επίσης ότι, σε παγκόσμιο επίπεδο, 400 εκατομμύρια άνθρωποι δεν
λαμβάνουν βιταμίνη Α, 5 εκατομμύρια χάνουν την όρασή τους από την έλλειψη της
συγκεκριμένης βιταμίνης και πως 800 εκατομμύρια άνθρωποι υποφέρουν από έλλειψη
σιδήρου. Προς αυτή την κατεύθυνση υποστηρίχθηκε ότι η βιοτεχνολογία όχι μόνο
μπορεί να παράξει τρόφιμα χωρίς την ανάγκη εξεύρεσης νέων καλλιεργήσιμων
εκτάσεων αλλά μπορεί να προσφέρει μια σειρά καινούργιων τροφίμων που θα
εμπεριέχουν όλα αυτά τα θρεπτικά συστατικά, τα οποία δεν μπορούν να αποκτήσουν
όλοι «αν αναλογιστεί κανείς ότι ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι ζουν σήμερα με ένα
δολάριο την ημέρα».

Ειπώθηκε ακόμη ότι και το γάλα της αγελάδας θα μπορούσε να είναι πιο θρεπτικό
με την προσθήκη αμινοξέων και άλλων ενζύμων, ότι ο καρκίνος και η νόσος
Αλτσχάιμερ θα είναι παρελθόν σε δέκα χρόνια με την εφαρμογή της γονιδιακής
θεραπείας, ότι οι επιδημίες που σκοτώνουν στην Αφρική και τη νότια Ασία δύο
ζώα κάθε λεπτό θα μπορούσαν να εξαλειφθούν με την «καλλιέργεια καινούργιων
ζώων», και άλλα πολλά ακόμη. Στον αντίποδα όλων αυτών, ένας Μεξικανός
επιστήμονας έκλεισε την παρουσίασή του λέγοντας πως η ανθρωπότητα σήμερα, και
ειδικότερα οι επιστήμονες, έχουν ελάχιστη γνώση για το πώς μπορεί να
αντιδράσει η φύση σε τέτοιες παρεμβάσεις.

«Οι γενικεύσεις είναι επικίνδυνες και κάθε περίπτωση χρειάζεται ξεχωριστή και
πολύχρονη παρακολούθηση. Σε πρώτη φάση πρέπει να αναγνωρίσουμε στον καθένα μας
το δικαίωμα της επιλογής».