Μια Τrattoria που κλέβει καρδιές

Ένα βράδυ μεσοβδόμαδα οι γευστικές μου αναζητήσεις με έφεραν στα πολύ βόρεια
προάστια, όπου βρίσκεται η καινούργια, κομψότατη «Trattoria».

Η μικρή, γλυκιά «Trattoria» στεγάζεται σε μια βιλίτσα από τις τελευταίες που
έχουν μείνει. Ο χώρος είναι πολύ ζεστός, με τζάκι στη γωνία, με τα χρώματα σε
τόνους της γης, με πλεξίδες από σκόρδα και άλλα που κάνουν το περιβάλλον ακόμα
πιο σπιτικό.

Το σέρβις λειτουργεί ως εξής: Ουσιαστικά, δεν έχει μενού από το οποίο
παραγγέλνεις, αλλά έχει ένα στάνταρτ αριθμό πιάτων, περίπου 12, που σου
φέρνουν. Εάν έχω κάτι «αρνητικό» να πω γι’ αυτό το θερμό, ευχάριστο μαγαζάκι,
ένα μάλιστα από τα καλύτερα καινούργια, είναι ότι τα φαγητά είναι πάρα πολλά.
Basta παιδιά!

Ας δούμε, λοιπόν, το ρεπερτόριο. Το ψωμί είναι σπιτικό και καλό. Το δείπνο
αρχίζει με διάφορες σαλάτες. Αυτή με ραντίσιο, αντίβ και μανιτάρια είναι
δροσιστική και όμορφη. Θα μας άρεσε πολύ περισσότερο το καρπάτσιο με julienne
σπανάκι, παρμεζάνα και σος σολομού εάν δεν είχε τη σάλτσα η οποία ήταν περιττή
και σκέπαζε αδίκως την καλή ποιότητα του κρέατος. Η σαλάτα με ψιλοκομμένο
μοσχαρίσιο κρέας και μπρόκολο ήταν μέτσα-μέτσα. Μας ενθουσίασαν οι ψημένες
φέτες ψωμιού (buschetta) με ψημένα στο γκριλ λαχανικά, όπως επίσης η πρωτότυπη
αγκινάρα με τηγανητό προσιούτο και μωρά καρότα. Ο συνδυασμός ήταν καλός και οι
διαφορετικές υφές ελκυστικές στο στόμα. Η μοτσαρέλα με σοταρισμένο σπανάκι,
παρμεζάνα και τομάτα ήθελε, κατά τη γνώμη μου, λίγο ψάξιμο ακόμα. Ήταν λίγο
άβολο ­ το τυρί μια μπάλα ολόκληρη καλυμμένη από το σπανάκι και η παρμεζάνα
παρούσα χωρίς να είναι απαραίτητη. Νόστιμη ιδέα, αλλά λίγο δύσκολο και στο
κάψιμο και στο πιρούνι. Το φιλέτο στρουθοκαμήλου με παρμεζάνα, χόρτα και ξίδι
μπαλσάμικο ήταν μια χαρά, παρ’ ότι δεν θα περίμενα τέτοιο πιάτο σε μια απλή
τρατορία. Ήταν λίγο εκτός χώρου. Το ρυζότο (με μπιζέλια και κρεμμύδια) έρχεται
σερβιρισμένο σε ένα αχρησιμοποίητο αλουμινένιο τηγάνι, έτσι για εμφάνιση. Ήταν
αξιοπρεπές χωρίς να είναι τίποτε το συναρπαστικό. Μου άρεσε πολύ η νόστιμη
σάλτσα, από τομάτες, βασιλικό φρέσκο και μανιτάρια, που συνόδευε τα πράσινα
ταλιατέλι, παρ’ όλο που το ίδιο το ζυμαρικό ήθελε λίγο βράσιμο ακόμα. Τα
δεύτερα ζυμαρικά, με σπανάκι, πολλή κρέμα και κομματάκι από αστακό και άλλα
όστρακα ήταν όμορφα, αλλά όταν φθάσαμε εκεί είχαμε ήδη σκάσει και έτσι δεν
μπορούσαμε να τα απολαύσουμε.

Ύστερα από αυτό το γευστικό όργιο θα νόμιζε κανείς ότι ένας φυσιολογικός
άνθρωπος αδυνατεί να σκεφθεί για επιδόρπιο. Έτσι νομίζαμε και εμείς μέχρι να
μας τα φέρουν! Το ένα ήταν καλύτερο από το άλλο. Η πανακότα, με σάλτσα
καραμέλας, κερδίζει ένα βραβείο της απλότητας και της καλής εκτέλεσης μιας
κλασικής συνταγής. Το κάτι σαν ναπολεόν με δύο κρέμες (βανίλια και σοκολάτα),
μήλα και κεράσια μεθυσμένα, δημιούργησε μικρό πόλεμο μεταξύ μας για το ποιος
θα φάει το πιο πολύ. Ξέρω ότι μας έφεραν και ένα τρίτο, ένα θεϊκό σοκολατένιο
φαντασμαγορικό πράγμα, αλλά ομολογώ ότι μέσα στη φαγητονάρκη μου, οι αισθήσεις
μου ήταν αδύνατο να λειτουργήσουν σωστά και δεν το θυμάμαι παρά σαν όνειρο.

Η μικρή και όμορφη «Trattoria» είναι σίγουρα ένα εστιατόριο που θα κερδίσει
τις καρδιές όχι μόνο των βορειοπραστιατών, αλλά και των κοινών θνητών του
υπόλοιπου Λεκανοπεδίου. Και αυτό, επειδή είναι καλό παράδειγμα ενός
εστιατορίου, όπου η σχέση τιμής και ποιότητας είναι σίγουρα εξαιρετική. Τρως
πολύ, πάρα πολύ εδώ (κάτι που κάνουμε, ούτως ή άλλως, εμείς οι Έλληνες στα
εστιατόρια), πίνεις καλό χύμα κρασί, τη γλιτώνεις με μια στάνταρτ τιμή γύρω
στις 8.500 δρχ. Να μια εμπειρία που μου αρέσει!

«Trattoria». Αναξαγόρα 19, Νέα Ερυθραία. Τηλ. 6253.633.