Τρεις λαλούν και δυο χoρεύουν

Μεσοβδόμαδα, Παγκράτι. Έλεγα να ξεκινήσω μία εκστρατεία σε περιοχές που δεν
καλύπτω συχνά, να κάνω μία προσπάθεια να αποφύγω την τρέλα να τρέχω σε κάθε
καινούργιο μαγαζί στου Ψυρρή, για να γνωρίσω από κοντά τα κουζινολογικά
απωθημένα τού κάθε φιλόδοξου κατσαρολά. Έτσι, λοιπόν, φρέσκια από το γρήγορο
ταξιδάκι μου στο κέντρο χάρη στο Αττικό Μετρό (μένω κοντά σε μία από τις
στάσεις), την «έκανα» για το Παγκράτι με μία φίλη μου.

Δική της ιδέα ήταν. Εδώ και έναν χρόνο περνάει από το γωνιακό «INXS» σχεδόν
καθημερινά και είχε εντυπωσιαστεί από το γεγονός ότι είναι όμορφα
διακοσμημένο, κυρίως σε σχέση με τα λίγο λαϊκότερα μαγαζιά της περιοχής.
Βρίσκεται στους πρόποδες της Καισαριανής, γωνία Υμηττού και Εθνικής
Αντιστάσεως, και είναι ένας μεγάλος, σπηλαιώδης χώρος, βαμμένος θαμπό
χρυσοκίτρινο. Ο χώρος είναι κλασικός, χωρίς ιδιαίτερο «ντιζάιν», χωρίς
ιδιαίτερο χαρακτήρα. Γιγαντιαίοι επιχρυσωμένοι καθρέφτες στολίζουν τους
τοίχους. Κάτι κόκκινα δερμάτινα καθίσματα σε αγκαλιάζουν αναπαυτικά. Το όνομά
του το πήρε από ένα αυστραλέζικο συγκρότημα ροκ, και προφέρεται «Ιν Εξ Ες»
(δηλαδή, υπερβολή).

Ήταν Τρίτη βράδυ όταν πήγαμε και το μαγαζί ήταν ολίγον άδειο (άλλη μία παρέα
καθόταν στη γωνία). Το προσωπικό, βραδυκίνητο, συγκεντρωνόταν σε μία άκρη του
μπαρ, σαν να περίμεναν κάτι (δουλειά, πελάτες, κίνηση, κ.λπ.).

Το μενού, ένα ποτ πουρί από περιγραφές λαχταριστές, υποσχόταν ευχάριστες
εκπλήξεις: σαλάτα «Σαϊγκόν», σπανακοσαλάτα με κρουτόν από σκόρδο και μανούρι,
θαλασσινά με μάνγκο, ντομάτες γεμιστές με κους κους, ρόκα με φιλέτα σβησμένα
με γλυκό κρασί «Βισάντο», παπαρδέλες με σπαράγγια και λεμονόκρεμα και πάει
λέγοντας.

Ξεκινήσαμε με τη σαλάτα «Σαϊγκόν», ένα μείγμα από λάχανο και φύτρες φασολιών,
η οποία είχε από πάνω ένα κομματάκι μοσχάρι μαριναρισμένο σε σάλτσα σόγιας.
Καλούτσικη η σαλάτα, αν και ήταν λίγο πνιγμένη στη σόγια. Το ρυζότο με χταπόδι
και καραμελωμένα κρεμμύδια δεν ήταν καθόλου αυτό που περιμέναμε: έμοιαζε με τα
κυριακάτικα ρύζια μιας χαρακτηριστικής Ελληνίδας μαμάς ­ ένα στεφάνι, δηλαδή,
από ρύζι (λίγο κολλώδες, χωρίς τη φινέτσα που έχει ένα σωστό ρυζότο), με το
χταπόδι (κοκκινιστό) στη μέση. Τα καραμελωμένα κοκκάρια ήταν τοποθετημένα γύρω
γύρω, ως μεταγενέστερη σκέψη, χωρίς καμία γευστική σχέση με τα υπόλοιπα. Ίσως
ο μάγειρας να είχε στον νου του κάποιο ακατόρθωτο πλέγμα
χταποδοστιφάδου-ρυζότου, αλλά δεν το πέτυχε. Το κοτόπουλο με ταλιατέλες από
πράσα ήταν επίσης εξαιρετικά μπανάλ, το πράσο ανύπαρκτο και το κρέας μέτριο.
Ούτε μας ενθουσίασε το χοιρινό (ψαρονέφρι) με κόλιανδρο, μπίρα, χυμό λεμονιού
και σπετζλ (ένα γερμανικό ζυμαρικό της ώρας). Ενώ το κρέας ήταν καλής
ποιότητας και αρκετά τρυφερό, το πιάτο ήταν μία αισθητική απογοήτευση: τα
σπετζλ έμοιαζαν με βρεγμένο ποπ κορν και η σάλτσα δεν είχε καμία
ιδιαιτερότητα. Τα γλυκά που δοκιμάσαμε, ανήκαν στην ίδια άγευστη κατηγορία.
Μια κρεμ μπριλέ κρύα και κάτι σαν μους σοκολάτας με μορφή κέικ, στο οποίο είχε
προστεθεί γεύση πορτοκαλιού.

Έτσι, λοιπόν, η επίσκεψή μας στο «INXS» τελείωσε σε χλιαρή νότα. Θέλω πάντα να
δείχνω κατανόηση για τους ανθρώπους που όντως προσπαθούν, αλλά συνειδητοποιώ
όλο και πιο συχνά ότι υπάρχει μία μυστήρια κατάσταση στην πρωτεύουσά μας, ότι
οι περισσότεροι που έχουν εστιατόρια δεν γνωρίζουν τι κάνουν.