«Σκονάκια» στο Ίντερνετ

Τον διπλό ρόλο του κλέφτη και αστυνόμου παίζει το Ίντερνετ στα αμερικανικά
πανεπιστήμια. Λόγω της εξάπλωσής του, η αντιγραφή φοιτητικών εργασιών έχει
γίνει πολύ εύκολη και τα κρούσματα έχουν αυξηθεί σημαντικά τα τελευταία
χρόνια. Τώρα, όμως, καθηγητές και φοιτητές χρησιμοποιούν το ίδιο το δίκτυο για
να πιάσουν στα πράσα τους παραβάτες.

Η αντιγραφή και κλοπή κειμένων θεωρείται ένα από τα σοβαρότερα αδικήματα στα
πανεπιστήμια των ΗΠΑ και οι φοιτητές που αποδεικνύεται πως αντιγράφουν
αποβάλλονται συνήθως με το πρώτο παράπτωμα. Σπάνια τούς δίνεται η ευκαιρία να
συνεχίσουν τις σπουδές τους στο ίδιο ίδρυμα. Γι’ αυτό και οι καθηγητές είναι
ιδιαίτερα ευαίσθητοι σε αυτό το θέμα. Μετά την εμφάνιση του Ίντερνετ, η
αντιγραφή ολόκληρων ή αποσπασμάτων από παλιότερες εργασίες, βιβλία και
εργασίες άλλων έγινε πολύ εύκολη υπόθεση. Ακόμα και ειδικά site
δημιουργήθηκαν, τα οποία με ένα μικρό αντίτιμο προμήθευαν τον φοιτητή με την
εργασία που ζητούσε. Οι καθηγητές όμως, ακόμα και αν υποπτεύονταν κάποιο
φοιτητή τους, ήταν αδύνατο να εντοπίσουν την πηγή της αντιγραφής στο αχανές
δίκτυο.

Αυτό το πρόβλημα μπορούν να λύσουν τρία καινούργια site, που αναζητούν σε
ολόκληρο το Ίντερνετ ίχνη αντεγραμμένων εργασιών. Οι ενδιαφερόμενοι καθηγητές
μπορούν να γραφούν συνδρομητές και να στείλουν μέσω του web τις εργασίες των
φοιτητών τους. Η μηχανή αναζήτησης των site αυτών χτενίζει τις εργασίες και
ταυτόχρονα ψάχνει σε εκατομμύρια σελίδες του δικτύου και τα αρχεία δεκάδων
site που προσφέρουν φοιτητικές εργασίες παλιότερων εξαμήνων δωρεάν. Όλες αυτές
οι εργασίες προστίθενται με τη σειρά τους στις σχετικές βάσεις δεδομένων. Τα
μόνα αρχεία στα οποία δεν έχουν πρόσβαση είναι αυτά που χρεώνουν τους φοιτητές
για την χρήση μιας εργασίας.

Ο Ντέιβιντ Πρέστι, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ έπιασε 45 από τους
320 φοιτητές του να αντιγράφουν εργασίες από το Ίντερνετ την περασμένη άνοιξη,
χρησιμοποιώντας την τεχνολογία του site Plagiarism. org.

Αυτή συγκρίνει τις φοιτητικές εργασίες με το υλικό του δικτύου, ψάχνοντας για
όμοιες φράσεις και όταν βρει ύποπτες ομοιότητες ειδοποιεί τον καθηγητή με
email μέσα σε 24 ώρες. Αυτός με τη σειρά του, πρέπει να αποφασίσει αν οι
ομοιότητες είναι συμπτωματικές, αν αναφέρεται η πηγή τους ή αν πράγματι ο
φοιτητής έχει αντιγράψει από το Ίντερνετ.

Υπηρεσίες σαν αυτή χρησιμοποιούν ήδη δεκάδες πανεπιστήμια στην Αμερική, τα
οποία πληρώνουν περίπου 20 δολάρια το χρόνο για τάξεις των 30 ατόμων.
Δημιουργός του Plagiarism. org είναι ο Τζον Μπάρι, που κάνει το διδακτορικό
του στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ στην Καλιφόρνια. Το site ψάχνει μέσα σε
δευτερόλεπτα, με τη βοήθεια των 20 μεγαλύτερων μηχανών αναζήτησης του
Ίντερνετ, εκατομμύρια σελίδες, από εγκυκλοπαίδειες online μέχρι τις
ηλεκτρονικές εκδόσεις εφημερίδων, αλλά και ειδικά site, που περιέχουν βάσεις
δεδομένων με χιλιάδες φοιτητικές εργασίες. Όταν εντοπίσει μία φράση ακόμα και
οκτώ λέξεων ίδια με αυτή που έχει χρησιμοποιήσει ο φοιτητής, ή έστω και λίγο
αλλαγμένη, ”χτυπά συναγερμός”.

Η χρήση του συστήματος αυτού όμως δεν περιορίζεται μόνο στα πανεπιστήμια,
εντοπίζοντας φοιτητές-παραβάτες. Την ίδια δουλειά μπορεί να κάνει εξίσου
αποτελεσματικά και για αναγνωρισμένους επιστήμονες. Γιατί ακόμα και αυτοί
κλέβουν τη δουλειά συναδέλφων τους. Μία τέτοια περίπτωση αποκαλύφθηκε πρόσφατα
σε μία ιατρική μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό “Journal of
the Royal College of Surgeons of Edinburgh”. Ένας Γερμανός καθηγητής στο
Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης διάβασε τη δημοσίευση του συναδέλφου του και
αναγνώρισε φράσεις που του θύμιζαν μία δική του παλιότερη μελέτη. Με τη
βοήθεια του Plagiarism. org, οι υποψίες του επιβεβαιώθηκαν και το άρθρο
ανακλήθηκε από το περιοδικό.

Οι υπηρεσίες που εντοπίζουν κλεμμένα κείμενα λειτουργούν στις ακόλουθες
διευθύνσεις:

http://www.plagiarism.org

http://www.plagiarism.com

http://www.canexus.com