ΔΡΟΜΟΙ

Ο Κρίστοφερ Ριβ…

… πήγε στο Μιλένιουμ Ντομ. Πήγε και ο Πίτερ Μάνσελ, καθόλου διάσημος
αυτός, αλλά με την ίδια αναπηρία (στη σπονδυλική στήλη, αλλά όχι από άλογο).
Και διηγείται τις εντυπώσεις του στην εφημερίδα «Γκάρντιαν». Τα παιδιά του
ενθουσιάστηκαν. Η πρόσβαση ήταν εύκολη, προσεγμένη. Όμως, τι θα γινόταν, ας
πούμε, αν ο Ριβ ήθελε να δει ένα ματς της Άρσεναλ (όχι βέβαια ως πρώην
Σούπερμαν); Θα περίμενε στο ακουστικό του τουλάχιστον δύο μήνες και αν ήταν
αρκετά τυχερός θα κατάφερνε να πάρει ένα από τα 36 εισιτήρια που διατίθενται
για τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Όμως δεν θα τον άφηναν να πάρει μαζί του τα
παιδιά του. Φυσικά, όλοι αυτοί οι κανονισμοί καταρρέουν όταν πρόκειται για
διασημότητες. Γι’ αυτό ακριβώς, λέει ο Μάνσελ, οι άνθρωποι σαν τον Ριβ δεν
μπορούν να δουν όλα τα προβλήματα.

Στο θέατρο…

… θα τον πέταγαν έξω λόγω των κανονισμών πυροπροστασίας. Στον σταθμό
των ταξί, μάταια θα περίμενε στην αναπηρική καρέκλα του κάποιον φιλότιμο
ταξιτζή. Στην πρόνοια, δεν θα μπορούσε να βρει δουλειά ­ οι περισσότεροι
άνθρωποι με κινητικά προβλήματα είναι άνεργοι. Αυτά είναι τα προβλήματα με
νόημα, πιστεύει ο Μάνσελ. Μα αντί γι’ αυτά, μετά τον ρόλο του στο σινεμά, ο
Κρίστοφερ Ριβ ασχολείται με τον νέο ρόλο του θύματος: από Σούπερμαν,
Σούπερ-ανάπηρος. Τίποτα από όσα έχει κάνει δεν έχει βοηθήσει τους αναπήρους,
που θέλουν μια καλύτερη ζωή «εδώ και τώρα» και όχι σε πέντε χρόνια.

Η φήμη…

… του Κρίστοφερ Ριβ δίνει στα λόγια του μεγάλη βαρύτητα. Οι υποσχέσεις
του για θεραπεία αφήνουν να εννοηθεί πως αυτό που πρέπει να αλλάξει είναι οι
ανάπηροι και όχι η κοινωνία. Ζώντας κανείς μονάχα με την ελπίδα, ξεχνάει να
ζει. «Όταν ξύπνησα στο κρεβάτι μου, ύστερα από το ατύχημα, το 1978, σκέφτηκα
πως όλα είχαν τελειώσει», λέει ο Μάνσελ. «Το έριξα στα Βάλιουμ, στην τηλεόραση
και ένιωθα αξιολύπητος. Έμεινα παραπάνω από ένα χρόνο στο νοσοκομείο. Ώσπου
σκέφτηκα πως δεν είχα παρά τρεις επιλογές: να τινάξω τα μυαλά μου στον αέρα,
να περάσω αξιοθρήνητα την υπόλοιπη ζωή μου καταστρέφοντας τους ανθρώπους γύρω
μου ή να κάνω κάτι. Έτσι έκανα κάτι. Μολονότι ήμουν ανειδίκευτος εργάτης,
γράφτηκα στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο και τώρα είμαι σύμβουλος σε θέματα φτώχειας
και κοινωνικής πολιτικής». (Τον άλλο μήνα, ο Πίτερ Μάνσελ θα αναλάβει την
ηγεσία της βρετανικής ένωσης αναπήρων RADAR).

Το Ίδρυμα Ριβ…

… δεν έχει κανένα ενδιαφέρον για τον Μάνσελ. Τραβάει την προσοχή
μακριά από τα πραγματικά ζητήματα της ποιότητας ζωής των ατόμων με ειδικές
ανάγκες: την απασχόληση, τη μετακίνηση και τη στέγαση. Μπορεί να είναι και
επικίνδυνο να λέει ο Ριβ πως σε πέντε χρόνια θα έχει βρει τη θεραπεία για
όσους έχουν αναπηρία από τραύματα στη σπονδυλική στήλη. Η έρευνα είναι έρευνα.
Μπορεί να ακολουθεί τον δρόμο της και η ζωή τον δικό της. Δεν ωφελεί να βάζει
κανείς σε αυτά τα πράγματα καταληκτική ημερομηνία. Είναι επικίνδυνες οι
ψεύτικες ελπίδες.