ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Σόφρι και Χάιντερ

Ωραία εποχή αυτή που ζούμε, δίκαιη: να βλέπεις τον Αντριάνο Σόφρι στη
φυλακή και τον Γκεργκ Χάιντερ στην κυβέρνηση.

Όλο χαμόγελα. Ο ακροδεξιός Γκεργκ Χάιντερ και ο συντηρητικός Βόλφγκανγκ Σύσελ σφραγίζουν τη συνεργασία τους

«Ενσάρκωση του βιβλικού κακού»: έτσι χαρακτήρισε το δικαστήριο της Βενετίας
τον πρώην αρχηγό της «Λόττα Κοντίνουα», επικυρώνοντας την καταδίκη του σε
κάθειρξη 22 ετών για τον φόνο ενός αστυνομικού. Μοναδικό αποδεικτικό στοιχείο
ήταν η κατάθεση ενός «μετανιωμένου». Η διαδικασία ολόκληρη που ακολούθησε το
Εφετείο της Βενετίας, παρατηρεί ο συγγραφέας Αντόνιο Ταμπούκι, θύμιζε
περισσότερο Καμπούλ ή Τεχεράνη παρά Ευρώπη. Η ιταλική δικαιοσύνη αρνείται να
αναγνωρίσει τα λάθη της. Η Ιταλία αδυνατεί να λύσει τους λογαριασμούς της με
το παρελθόν. Αποδιοπομπαίους τράγους αναζητεί. Σε μια άλλη χώρα, ο Σόφρι
μπορεί να ήταν υπουργός. Στην Ιταλία, αρθρογραφεί στις μεγαλύτερες εφημερίδες
μέσα από ένα κελί.

«Στο εξής, όταν διαβάζετε τα άρθρα μου, θα ξέρετε ότι τα υπογράφει ένας
συνένοχος των δολοφόνων του επιθεωρητή Καλαμπρέζι», σαρκάζει ένας σύντροφος
του Σόφρι, ο Γκαντ Λέρνερ, που αρθρογραφεί επίσης στη «Ρεπούμπλικα». Κατά τον
Λέρνερ, ο Σόφρι πληρώνει επειδή υπερασπίστηκε τη συλλογική τιμή της ιστορίας
του ίδιου και των συντρόφων του. Την τιμή της «κόκκινης τρομοκρατίας», θα
έλεγαν οι κατήγοροί του. Πότε λοιπόν θα αποδοθούν ευθύνες γι’ αυτή την
τρομοκρατία; Και γιατί οι πρώην κομμουνιστές που βρίσκονται σήμερα στην
κυβέρνηση τηρούν σιγήν ιχθύος; Μήπως είναι αλήθεια αυτό που υπαινίχθηκε ο
Σόφρι περί συμφωνίας κράτους και κόμματος για να ενοχοποιηθούν μόνο οι παλιοί
αριστεριστές κι όλοι οι άλλοι ­ από τους κομμουνιστές μέχρι τους φασίστες ­ να
εμφανιστούν ως αμέτοχοι και άσχετοι μ’εκείνα τα γεγονότα;

Η Ιταλία στέλνει ένα προικισμένο της παιδί στη φυλακή για τον ίδιο λόγο που η
Αυστρία ανοίγει σ’ ένα διεστραμμένο της παιδί τις πόρτες της εξουσίας: επειδή
οι δύο αυτές τόσο διαφορετικές χώρες συναντιούνται στην άρνησή τους να
κοιτάξουν κατάματα το παρελθόν τους. Και η Ευρώπη, ενωμένη μόνον ως προς το
νόμισμά της, λάμπει και στις δύο περιπτώσεις διά της απουσίας της. Είναι μύθος
ότι η Αυστρία θα υποστεί κυρώσεις αν μετάσχει στην κυβέρνησή της το
ψευδεπίγραφο «Κόμμα της Ελευθερίας». Ένας από τους γνωστότερους πολιτικούς της
αναλυτές, ο Άντον Πελίνκα, αναγνωρίζει ότι η χώρα του θα απομονωνόταν διεθνώς
μόνο αν ο Χάιντερ γινόταν υπουργός Εξωτερικών. Και κάτι τέτοιο δεν πρόκειται
να συμβεί. Ο άνθρωπος που έχει εξάρει το Τρίτο Ράιχ για την πολιτική του
απέναντι στην απασχόληση, που θεωρεί ότι οι Ες-Ες αξίζουν κάθε τιμή και
σεβασμό, που επιρρίπτει στους ξένους την ευθύνη για την ανεργία στη χώρα του
(μόλις 4%), θα παραμείνει προς το παρόν κυβερνήτης της Καρινθίας. Από εκεί θα
ελέγχει την κυβέρνηση. Και στις επόμενες εκλογές, όταν το κόμμα του κατακτήσει
την πρώτη θέση, θα γίνει επιτέλους πρωθυπουργός.

Ας σκεφτούμε προς στιγμήν την ακριβώς αντίθετη εικόνα: τον Σόφρι στην
κυβέρνηση και τον Χάιντερ στη φυλακή. Να ένα σύνθημα, συμβολικό ασφαλώς, για
μια σύγχρονη, πρωτοποριακή, αληθινή Αριστερά.