Πάλη χωρίς τέλος

Πριν από σχεδόν 1.000 χρόνια, ο Πάπας Ούρμπαν ζήτησε από τους χριστιανούς
να ξεκινήσουν σταυροφορία κατά των άπιστων μουσουλμάνων. Την περασμένη
εβδομάδα το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών προειδοποίησε για «τρομοκρατική
δράση» στις Ηνωμένες Πολιτείες, που ενδεχομένως να συμπέσει με τον ιερό
μουσουλμανικό μήνα του Ραμαζανιού.

Όπου Χαλίφ ελ Χακίμ ­ κατέστρεψε τον Ναό της Αναστάσεως ­ βλέπε Οσάμα Μπιν
Λάντεν ­ αυτοανακηρυγμένος εχθρός της διεφθαρμένης Δύσης. Όπου Ναός των
Ιπποτών, βλέπε ηγέτες του ελεύθερου κόσμου. Τι έχει αλλάξει κατά την τελευταία
χιλιετία; Τι θα αλλάξει κατά την επομένη; Για περίπου 25 χρόνια, είμαι
ανταποκριτής στη Μέση Ανατολή ­ βλέπετε πώς χρησιμοποιώ ακόμη αυτή τη φράση,
τη μειωτική έκφραση για το κέντρο του μουσουλμανικού κόσμου; Η τεχνολογία ­
γράφω σε λαπ τοπ ­ ήταν το δώρο των Αράβων. Η αστρονομία και τα μαθηματικά
επίσης. Ήταν ο μουσουλμανικός κόσμος που μας έδωσε το μηδέν ­ «σεφρ» στα
αραβικά ­ στα μαθηματικά επιτρέποντάς μας τους μεγάλους διαχωρισμούς. Οι
Σταυροφόροι ήταν ανεκπαίδευτοι. Ο στρατός τους ήταν ισχυρός, όμως οι τακτικές
τους ελλιπείς. Στη Συρία, επιδόθηκαν σε κανιβαλισμούς. Όμως, ήμασταν εμείς, η
Δύση, που τελούσαμε υπό «πολιτιστική» αποστολή. Όταν οι σταυροφόροι μας
έφτασαν στην Ιερουσαλήμ έσφαξαν μουσουλμάνους και Εβραίους, μέχρι που το αίμα
έφτασε στα πόδια των αλόγων τους. Όταν οι Γάλλοι επέστρεψαν στο Λεβάντ το
1918, ενήργησαν σε μια «αποστολή εκπολιτισμού». Όταν ο στρατηγός Ενρί Γκουρό ­
με στόχο τον διαμελισμό της Συρίας και τη δημιουργία του τεχνητού, υπό τον
έλεγχο των χριστιανών, κράτους του Λιβάνου ­ έφτασε στον τάφο του μεγάλου
Σαρακηνού ηγέτη στη Δαμασκό, αναφώνησε δημόσια «Σαλαντίν επιστρέψαμε». Και ο
Λίβανος διαλύθηκε μπροστά στα μάτια μου πριν από 16 χρόνια.

Σκληρός αγώνας. Χίλια χρόνια διαρκεί η πάλη Αράβων – Δύσης

Πώς βλάψαμε τόσο πολύ αυτήν την περιοχή; Πώς κατέρρευσαν οι Άραβες; Ίσως η
Αναγέννησή μας ήταν ο Μεσαίωνάς τους. Αντιμέτωποι με το γεωγραφικό πλεονέκτημα
της Δύσης, τον αποικιοκρατικό τυχοδιωκτισμό της, οι μουσουλμάνοι της Μέσης
Ανατολής βρέθηκαν αμυνόμενοι, απρόθυμοι να αμφισβητήσουν την άποψη που
κυριαρχούσε ως δεδομένη. Ο Χριστιανισμός, μου εξήγησε ένας Άραβας καρδινάλιος,
ήταν πιο ισχυρός από το Ισλάμ, γιατί εμείς έπρεπε να βρούμε τον δρόμο της
πίστης μας μέσω της αυτο-αμφισβήτησης. Στους μουσουλμάνους ειπώθηκε η θεϊκή
αλήθεια και το μόνο που έπρεπε να κάνουν, ήταν να το δεχτούν. Οι Άραβες
υπάκουαν στις διαταγές.

Και συνέχισαν να το κάνουν. Όταν οι Βρετανοί ενθάρρυναν τη δημιουργία εβραϊκού
κράτους στον μουσουλμανικό κόσμο ­ μια επιστροφή των Εβραίων, όπως τους είπαν,
των οποίων οι μακρινοί πρόγονοι είχαν σκορπίσει από τους Ρωμαίους ­ οι
Παλαιστίνιοι Άραβες εξεγέρθηκαν, για λίγο όμως και οπισθοχώρησαν (μαζί με τους
ύπουλους Άραβες γείτονές τους) στην πραγματικότητα ενός ισραηλινού κράτους.

Στο τελευταίο μισό του αιώνα, ένα Ισραήλ, υποστηριζόμενο από την υπερδύναμη
του κόσμου, διδάχθηκε να φοβάται μόνο αυτούς τους Άραβες που είναι πολύ άγριοι
για να συμβαδίσουν στην κοινή γραμμή. Εντός του χρόνου, μας είπαν ότι θα
έχουμε ειρήνη ανάμεσα στους πειθήνιους Άραβες γείτονες και το «νέο» Ισραήλ του
Έχουντ Μπαράκ, μια ειρήνη που θα σηματοδοτήσει τη νέα χιλιετία. Μακάρι. Αν το
Ισραήλ επιστρέψει όλα τα συριακά Υψίπεδα του Γκολάν. Αν επιστρέψει το Γκολάν
και αφήσει τον Λίβανο. Αν επιστρέψει όλα τα παλαιστινιακά εδάφη που κατέλαβε
στον πόλεμο του 1967. Αν επιτρέψει στους Παλαιστινίους πρωτεύουσα στην
Ανατολική Ιερουσαλήμ. Αν τερματίσει τον εποικισμό στα κατεχόμενα εδάφη. Αν
μπορέσουν να επιστρέψουν οι πρόσφυγες. Όμως οι πρόσφυγες δεν μπορούν να
επιστρέψουν. Το είπε ο κ. Μπαράκ.

Και τώρα, Άραβες και Εβραίοι απαιτούν μαζική αμνησία για να υποστηρίξουν αυτήν
την «ειρήνη». Πρέπει πάντα να θυμόμαστε το εβραϊκό Ολοκαύτωμα, αλλά να μη μας
περνούν από τον νου αυτά που υπέφεραν οι Παλαιστίνιοι από τον εβραϊκό στρατό
το 1948. Πρέπει να θυμόμαστε την εισβολή του Σαντάμ Χουσεΐν στο Κουβέιτ, το
1990, γιατί το Κουβέιτ ήταν φίλος μας, όχι όμως και την εισβολή του Σαντάμ
Χουσεΐν στο Ιράν το 1980, γιατί το Ιράν ήταν εχθρός μας… Και έτσι, ανάμεσα
σε τόσο πολλά διπλά στάνταρ, μας ζητάνε να πιστέψουμε στην ειρήνη. Στη
διάρκεια της έναρξης του νέου γύρου των ειρηνευτικών συνομιλιών μεταξύ Ισραήλ
– Συρίας στην Ουάσιγκτον, ισραηλινά πυρά τραυμάτισαν 25 παιδιά σε ένα λιβανικό
σχολείο. Ο κόσμος σιώπησε. Αν αυτά τα πυρά ήταν συριακά και τα θύματα
Ισραηλινοί, ο κόσμος θα καταδίκαζε «δικαιωματικά» έντονα.

«Ξεχάστε πολλά…»

Ξεχάστε ότι το Ισραήλ θα διατηρηθεί σε κατεχόμενη παλαιστινιακή γη, ότι δεν θα
δοθεί στον Αραφάτ τμήμα της Ιερουσαλήμ, ότι σχεδόν κάθε αραβική πρωτεύουσα
διοικείται από έναν δικτάτορα του οποίου οι μυστικοί αστυνομικοί εκπαιδεύονται
όλο και συχνότερα από εμάς. Ξεχάστε επίσης το γεγονός ότι η χώρα που
περισσότερο δεν εμπιστευόμαστε ­ το Ιράν ­ είναι πιο κοντά στην αληθινή
δημοκρατία απ’ όλες της μουσουλμανικής Μέσης Ανατολής. Όμως, δεν ξαναπεράσαμε
αυτήν την αμνησία και στο παρελθόν; Γιατί ακόμη και οι Ισραηλινοί που ζουν στη
γη άλλου λαού αποκαλούνται «έποικοι»; Και το μέλλον; Το πετρέλαιο σαφώς θα
εξαντληθεί σε μερικές εκατοντάδες χρόνια. Η Μέση Ανατολή δεν θα αποτελεί πλέον
μια τόσο στρατηγικής σημασίας περιοχή για «μας», αν και τρεις θρησκείες θα
παραμείνουν να δηλητηριάζουν το έδαφος.

Οι Άραβες, έπειτα από όλα αυτά, ίσως θα μπορούσαν να βρουν ανακούφιση σε ένα
πράγμα στο τέλος του αιώνα. Στην απειλή ότι η ίδια η αρχαία τους τεχνολογία θα
μπορούσε να επιβληθεί στην αυτοϊκανοποιημένη Δύση την παραμονή του νέου έτους.
Το «ελάττωμα της χιλιετίας» αφορά στα ψηφία «00» ­ στα «σεφρ» των Αράβων, σε
δύο από αυτά τα μηδενικά που μας δώρισαν.