ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Εκστρατεία στην Ομόνοια

Στο γραφείο η προετοιμασία μου για την αποχώρηση κάθε βράδυ έχει γίνει κάτι
σαν ανέκδοτο. Με δεδομένο πως έχω αποφασίσει να μην χρησιμοποιώ αυτοκίνητο για
το Κέντρο, η διαδρομή μου μέχρι την Ομόνοια και τον Ηλεκτρικό θυμίζει
εκστρατεία. Καταρχήν φροντίζω πάντα να συνοδεύομαι, έστω κι αν αυτό σημαίνει
αγγαρεία για τους ευγενείς συναδέλφους μου.

Κατά δεύτερον παίρνω μέτρα αυτοπροστασίας, όπερ σημαίνει: στη μια τσέπη
μπαίνει το πορτοφόλι ­ χωρίς τις πιστωτικές και τις λοιπές κάρτες και
ταυτότητες. Όλα αυτά μπαίνουν σε μια δεύτερη τσέπη. Σε τρίτη τσέπη μπαίνει το
κινητό τηλέφωνο και τα κλειδιά του σπιτιού. Το εξαιρετικά χρήσιμο που απομένει
στην τσάντα μου, εκτός από πούδρα, καραμέλες και τα λοιπά… διαπιστευτήρια
του γιου μου, είναι η ατζέντα μου, η οποία όμως υπάρχει σε φωτοαντίγραφα.

Γιατί όλα αυτά; Μα, γιατί πολύ απλά, φοβάμαι. Δεν αισθάνομαι πλέον το κέντρο
της Αθήνας ως μια ασφαλή περιοχή για να κινούμαι με άνεση. Φοβάμαι γιατί ξέρω
πως αν συμβεί κάτι, δεν θα βρεθεί κάποιος να βοηθήσει ­ αυτό, τουλάχιστον,
είναι το πιθανότερο να γίνει.

Και βέβαια, δεν είμαι καθόλου βέβαιη για το αν εγώ η ίδια θα προσέτρεχα να
βοηθήσω κάποιον που βρισκόταν σε κίνδυνο. Δεν ξέρω αν είναι η αδιαφορία ή ο
φόβος αυτό που υπερισχύει.

Και θα μου πει κανείς πως έχουν βελτιωθεί τα πράγματα, αφού οι αστυνομικοί
βγήκαν στους δρόμους και, όπως μαθαίνω, σύντομα θα βγουν κι άλλοι. Κι όμως,
εγώ αισθάνομαι ότι η διμοιρία που σχεδόν μόνιμα βρίσκεται στην Ομόνοια, για
παράδειγμα, απλώς «συμπληρώνει» τον χάρτη της περιοχής και επισημαίνει πως
υπάρχει πρόβλημα, χωρίς ωστόσο να το λύνει.