[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Τι βλέπεις; Τον (φερ’ ειπείν) Ασλάνη με τον (επίσης φερ’ ειπείν) Φραγκούλη.
Είσαι σίγουρος πως τους βλέπεις; Μα, φυσικά, δες και μόνος σου. Μ’ αυτό που
νομίζεις πως βλέπεις, δεν είναι αυτό που νομίζεις πως βλέπεις. Κατάλαβες;

Είναι απλό. Για όσους μάλιστα νομίζουν πως εξακολουθούν να βλέπουν σωστά, ο
Μπάρι Λέβινσον σκηνοθέτησε ταινία με τον τίτλο «Whag the dog» (εν Ελλάδι
κυκλοφόρησε με τη μετάφραση «Ο πρόεδρος, ένας πόλεμος κι ένα ροζ σκάνδαλο»).
Θυμίζω ­ εν τάχει ­ την υπόθεση, ώστε και ο έσχατος «αόμματος» του… εξώστη
να αντιληφθεί το μέγεθος της τύφλας μας. Επειδή, λοιπόν, η δημοτικότητα
κάποιου (υποθετικού) πλανητάρχη κατρακυλούσε με ταχύτητα Κωστάκη Καραμανλή, οι
σύμβουλοι εισηγήθηκαν ένα οπτικό-τηλεοπτικό κόλπο. Να κατασκευαστεί
ντοκουμέντο, εντός του οποίου ο κάποιος εχθρικός στρατός κάποιας πρώην
καταραμένης κομμουνιστικής χώρας βομβαρδίζει γέρους, γυναίκες, μωρά, σκυλιά,
γάτες και γενικώς πάσης φύσεως απροστάτευτα «κατοικίδια». Διά χειρός παραγωγού
του Χόλιγουντ το ντοκουμέντο κατασκευάστηκε, εντός μικροσκοπικού στούντιο, στο
πιτς φυτίλι. Στη συνέχεια πακεταρίστηκε, μεταδόθηκε σε πανεθνικό τηλεοπτικό
δίκτυο και εντός μερικών ωρών σύμπας ο αμερικανικός λαός παραληρούσε εναντίον
του εχθρού, ενώ ολόκληρη η φυλή των αναλυτών, των ειδικών και των πολιτικών
συντακτών εξηγούσε το φαινόμενο προστάζοντας την κυβέρνηση να τσακιστεί και να
αποστείλει Αμερικανούς λεβέντες και άφθονους Κρουζ εναντίον των βαρβάρων.
Κάπως έτσι άρχισε η υστερία εναντίον του αόρατου εχθρού και κάπως έτσι η
δημοτικότητα του πλανητάρχη επανήλθε σε φυσιολογικά ­ δηλαδή ανώτερα ­
επίπεδα. Σας λέει τίποτα αυτό;

Εμένα μου λέει τα εξής: πρώτο, να δυσπιστώ σε ό,τι «βλέπω». Τηλεοπτικώς,
κινηματογραφικώς, φωτογραφικώς. Δεύτερο, να γυρίζω την πλάτη μου σε πάσης
φύσεως και μορφής οπτικά «ντοκουμέντα». Διάολε προσβάλλουν την νοημοσύνη του
11χρονου γιου μου, ο οποίος με τα πλήκτρα ενός κομπιούτερ μετρίων δυνατοτήτων
και επιδόσεων μπορεί να τοποθετήσει τον Μάκη στη θέση του Κορκολή και την
Κατσέλη στη θέση της «ακέφαλης» 13χρονης. Και, τρίτο, μου επαναλαμβάνει την
εξής εφιαλτική αλήθεια που όσο βαθύτερα θα μπαίνουμε στον 21ο αιώνα θα την
βρίσκουμε μπροστά μας. Η πραγματικότητα δεν είναι αυτή που βιώνουμε (που
πιάνουμε), αλλά αυτή που βλέπουμε. Με άλλα λόγια; Έτσι είναι, αφού έτσι θέλει
ο (φερ’ ειπείν) Μάκης.