Ο σεισμός ένωσε κυβέρνηση – Αβραμόπουλο για το μιλένιουμ

Το φουά γκρα στο περίπτερο του «Διονύσου» θα είναι εκλεκτό. Η σαμπάνια
πρώτη ποιότητας και παλαιάς χρονολογίας. Οι άνθρωποι θα φορούν τα καλά τους
και η πόλη τα καλύτερά της. Στους δρόμους του κέντρου το «άρτος και θεάματα»
θα αντικατασταθεί από το «οίνος και γιορτές». Η προσφορά ­ στο πρώτο της μισό
­ θα έχει γεύση μπρούσκο και μορφή μποτίλιας. Όχι όποιας κι όποιας… Ο
designer έχει ήδη πάρει την παραγγελία, χαρτί και πενάκι και οι συνεταιρισμοί
οινοποιίας τρέχουν και δεν φθάνουν με τόση ζήτηση. Πραγματικά νοιάζεται κανείς
για αριθμητικές πράξεις που να βεβαιώνουν ή να διαψεύδουν ότι η νέα χιλιετία
μπαίνει σε λίγες ημέρες, κατά μία άποψη, ή σ’ ένα χρόνο και λίγες ημέρες κατά
την αντίπαλη; Το 1999 φεύγει, το 2000 έρχεται και ποτέ άλλοτε δεν έγινε τόσος
ντόρος, παγκοσμίως, για τρία ολόκληρα μηδενικά. Με ήχους, χρώματα και
μουσικές, αλλά και πυρσούς και ακτίνες λέιζερ ­ ιδού η αλυσίδα των χιλιετιών
«προσωποποιημένη» ­ η Αθήνα ετοιμάζεται για το ραντεβού της με το Millennium.
Επίκεντρο της γιορτής η Ακρόπολη. Είπε κανείς ότι η φράση «όταν εσείς τρώγατε
βελανίδια, εμείς χτίσαμε Παρθενώνες» δεν διατηρεί ως αντίληψη την επικαιρότητά
της, στον βαθμό που δεν υπάρχουν νεώτερα επιτεύγματα να την αντικαταστήσουν;
Βεβαίως, ο Παρθενώνας θα ντυθεί, ειδικά για την περίσταση, με λέιζερ γερμανικά
και εισαγόμενα, αλλά γίναμε ή δεν γίναμε Ευρώπη; Αυτό δεν σημαίνει απαραιτήτως
πως απαρνηθήκαμε και ό,τι μας χαρακτηρίζει ως λαό. Αλίμονο… Το «καλώς τηνε
κι ας άργησε» μπορεί να μην είναι κυριολεκτικό ­ η Αθήνα θα βρίσκεται στο
ραντεβού της από τις 10 το βράδυ της παραμονής. Θα φορέσει το καλύτερο
χαμόγελό της και θα κρύψει το λαχάνιασμα που την έφερε μέχρις εδώ. Και όταν
όλα θα έχουν τελειώσει και θα ‘χουν πάει καλά, θα γυρίσει σπίτι της και δεν θα
τολμά να το ομολογήσει ούτε στον εαυτό της. «Α, ρε… μήπως τελικά μας αξίζει
ένας Αβραμόπουλος;»…

Παπαζώη – Αβραμόπουλος. Στις 2 Δεκεμβρίου ανακοίνωσαν μαζί το πρόγραμμα των εκδηλώσεων

Η εποχή με τίποτα δεν το δικαιολογούσε. Έξω το θερμόμετρο «χτυπούσε» τους 38
βαθμούς. Ο λαός ήταν ακόμη απασχολημένος με τα μπάνια του και η κυβέρνηση
τελείωνε, απρόθυμα πλην αναγκαστικά, τα δικά της.

Κι όμως, εκείνο το πρωινό, στα τέλη Αυγούστου, παγωνιά επικρατούσε στο
εσωτερικού του Μαξίμου και δεν ήταν από τα κλιματιστικά. Η ομάδα που είναι
επιφορτισμένη με την επικοινωνιακή στρατηγική και τακτική της κυβέρνησης
τελείωνε αισιόδοξα τον απολογισμό του καλοκαιριού κι έμπαινε στον
προγραμματισμό του χειμώνα. «Είπαμε χειμώνα… χειμώνα και θυμήθηκα το
μιλένιουμ. Αλήθεια, τι κάνουμε με το θέμα αυτό;».

Πριν η συζήτηση περάσει στο ζουμί, έγινε η δέουσα ανάλυση. Ναι, όλοι
συμφωνούσαν, και δεν ήταν η πρώτη φορά, ότι το πέρασμα στο 2000 είναι ένα
σημαντικό γεγονός που πρέπει να τιμηθεί όπως του αξίζει. Άλλωστε γι’ αυτό ο κ.
Ευάγγελος Βενιζέλος είχε βγει ένα χρόνο πριν, ως υπουργός Πολιτισμού, τότε, να
ανακοινώσει την πρόθεση της κυβέρνησης να είναι όχι μόνο παρούσα, αλλά και
κινητήριος μοχλός στη «γιορτή της χιλιετίας», δίνοντας το «στίγμα της
ιστορικής διάστασης του έθνους μας στο πέρασμα των αιώνων».

Μεγάλα κονδύλια

Ναι, όλοι συμφωνούσαν ότι πρέπει να διατεθούν μεγάλα κονδύλια για κεντρικού
χαρακτήρα εκδηλώσεις. Είναι ανάγκη, είπαν, να μην απουσιάζει η χώρα διεθνώς
από την παγκόσμια αυτή γιορτή. «Εκείνο το βράδυ θα φτάσουν εικόνες εξαιρετικής
λαμπρότητας στα σπίτια όλου του κόσμου, μέσω της τηλεόρασης, στο εσωτερικό και
στο εξωτερικό. Εικόνες που θα δώσουν στους Έλληνες οντότητα και την αίσθηση
ότι έχουν λόγο… “ναι, ήμουν κι εγώ εκεί”… την ώρα που στην Αθήνα ή στην
ύπαιθρο θα βλέπεις όλον τον κόσμο να γιορτάζει». Αυτά θεωρητικώς. Γιατί
πρακτικώς οι επικοινωνιολόγοι ξέρουν καλύτερα από τον καθένα σε τι άλλο
μεταφράζονται τα γλέντια κι οι χαρές. «Ο κόσμος τα βλέπει με καλό μάτι,
προκαλείται μια σχέση συμπάθειας προς τον φορέα του γλεντιού ή στη χειρότερη
περίπτωση περιορίζει την αρνητική σχέση μαζί του, που μπορεί να υπήρχε μέχρι
τότε». Επομένως: «Τι έχουμε κάνει με το μιλένιουμ;».

Σ’ αυτήν την ερώτηση έπεσε η πρώτη παγωνιά. Η απάντηση που δεν δόθηκε ­ γιατί
αυτό που δόθηκε μόνον ως ψέλλισμα μπορεί να περιγραφεί ­ προκάλεσε το δεύτερο,
ακόμη πιο παγωμένο ερώτημα: «Δηλαδή, θα μείνει ο δήμαρχος μόνος του σ’ αυτή
την ιστορία; Εμείς δεν θα κάνουμε κάτι;». Το σενάριο φάνταζε εφιαλτικό. Στα
μάτια τους είχαν ήδη αρχίσει να κάνουν βόλτα τα υψηλότατα διψήφια νούμερα
δημοτικότητας, στα οποία εκτοξευόταν, σύμφωνα με τα γκάλοπ, ο κ. Αβραμόπουλος,
ύστερα από κάθε πρωτοχρονιάτικη εκδήλωση στο Σύνταγμα κι ας διερρήγνυον
κάποιοι τα ιμάτιά τους, ότι ήταν η αποθέωση του κιτς. «Κι αν πέρυσι και
πρόπερσι δεν πείραζε, το 2000 που είναι και έτος εκλογών, έχουμε την
πολυτέλεια να το αγνοούμε;».

Ο Πρωθυπουργός ενημερώθηκε αμέσως. Και το απόγευμα της επόμενης κιόλας ημέρας
κάλεσε εσπευσμένως στο γραφείο του τον κ. Λαλιώτη και την κ. Ελισάβετ Παπαζώη,
διάδοχο στο υπουργείο Πολιτισμού του κ. Βενιζέλου. «Κόψτε τον λαιμό σας», τους
είπε, αν ο Πρωθυπουργός μας επιτρέπει να αποδώσουμε ελεύθερα αυτό που πράγματι
τους είπε και προφανώς δεν απευθυνόταν στον κ. Λαλιώτη. Και σημείωσε στο
περίφημο μπλοκάκι του: «Να μην ξεχάσω την επόμενη Δευτέρα να ρωτήσω τι έχει δρομολογηθεί».

Ο δήμαρχος

Την ίδια στιγμή ο κ. Αβραμόπουλος πρόσθετε ακόμη ένα κομματάκι στο παζλ της
δικής του στρατηγικής για το ίδιο θέμα που είχε αρχίσει να σχηματίζει πριν από
δύο χρόνια.

«Αγαπητέ Βαγγέλη»… ξεκινούσε την επιστολή που απέστειλε δύο χρόνια πριν στον
κ. Βενιζέλο. «Οι πόλεις και οι κυβερνήσεις όλων των πολιτισμένων χωρών
συνεργάζονται για να υποδεχθούν τη νέα χιλιετία. Ευελπιστώ και στη δική μας
συνεργασία για εκδηλώσεις αντάξιες της πόλης, της χώρας μας και της ιστορίας της».

Απάντηση, βεβαίως, δεν πήρε, αλλά αυτό ουδόλως τον πτόησε. Κάθε ευκαιρία που
έβρισκε δεν την άφηνε να πάει χαμένη. Και η προεκλογική περίοδος των δημοτικών
εκλογών που ακολούθησε του έδωσε πολλές τέτοιες ευκαιρίες. Βλέπετε, κατά τις
συναντήσεις του με τους συλλόγους ξενοδόχων και τουριστικών πρακτόρων μία ήταν
η μόνιμη επωδός: «Αν υπήρχε από τώρα η δυνατότητα να γνωρίζουμε τι εκδηλώσεις
θα γίνουν για το μιλένιουμ, θα μπορούσαμε να το “δουλέψουμε σαν πακέτο” για να
προσελκύσουμε τουρίστες στην Αθήνα». Ο δήμαρχος έδειχνε ότι κατανοεί το θέμα,
υποσχόταν ότι ο ίδιος θα κάνει ό,τι μπορεί και επανερχόταν με οχλήσεις στο
υπουργείο Πολιτισμού.

Γιατί τόση εμμονή; Απλούστατα, γιατί γνωρίζει ακριβώς ό,τι και οι
επικοινωνιολόγοι του Μαξίμου, λένε οι καλόπιστοι. Γιατί οι τελετές, οι
εκδηλώσεις και οι δημόσιες σχέσεις είναι η ειδικότης του, επιμένουν οι υπόλοιποι.

Όπως και να έχει το θέμα, ο δήμαρχος ήξερε πολύ καλά δύο πράγματα: Πρώτον, ότι
φέτος δεν μπορούσε να περιοριστεί στο να βάλει την… πρίζα για να ανάψουν τα
φωτάκια του δέντρου της Πλατείας Συντάγματος. Χρειαζόταν κάτι πιο λαμπρό, κάτι
πιο μεγαλειώδες. Δεύτερον, ότι η λαμπρότητα και η μεγαλειότητα χρειάζονται
χρήματα, τα οποία ο δήμος δεν διαθέτει. Εδώ έχει χρειαστεί να περιοριστούν τα
φώτα στις γειτονιές για να αντιμετωπιστούν τα έξοδα του αυξημένου
χριστουγεννιάτικου ηλεκτροφωτισμού των κεντρικών δρόμων της Αθήνας, πού να
περισσέψουν κι άλλα; Τρίτον, ότι η ανάληψη κοινών πρωτοβουλιών προσθέτει
πόντους στο προφίλ του συναινετικού και συνεργαζόμενου ­ για το καλό των
πολιτών ­ με την κυβέρνηση που εξαρχής έχει επιλέξει να προβάλλει.

Πάντως, για καλό και για κακό κι επειδή τελικά έχει εμπιστοσύνη μόνο στον
εαυτό του, είχε αρχίσει από την περασμένη άνοιξη να προετοιμάζεται για την
περίπτωση να χρειαστεί ο δήμος να σηκώσει μόνος του το βάρος των εκδηλώσεων.
Οι συνεργάτες του είχαν ήδη ετοιμάσει έναν ογκώδη φάκελο με προτάσεις για
καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, πολυπρόσωπες αναπαραστάσεις εποχών κ.λπ.,
προσαρμοσμένες εναλλακτικά στην υπόθεση ότι το αίτημά τους για την παραχώρηση
της Ακρόπολης (που και ο δήμος την είχε φανταστεί ως το επίκεντρο των
εκδηλώσεων) αντιμετωπιζόταν θετικά ή αρνητικά. Περιττό να πούμε ότι μια άλλη
ομάδα συνεργατών του δημάρχου είχε αρχίσει ήδη τις κρούσεις σε υποψήφιους
χορηγούς για οικονομική στήριξη.

Όλα μέλι – γάλα

Βεβαίως, όλα αυτά ήταν σε γνώση της κυβέρνησης ­ πόσο μάλλον που ο κ.
Αβραμόπουλος έδειχνε να κινεί τα νήματα των πρωτοβουλιών, έχοντας ήδη κλείσει
ένα ραντεβού με την κ. Παπαζώη για τις 9 Σεπτεμβρίου ­, πράγμα που έκανε την
αμηχανία στην περίφημη αυγουστιάτικη σύσκεψη στου Μαξίμου ακόμη μεγαλύτερη.
Μια εσπευσμένη συνέντευξη που δίνει η υπουργός Πολιτισμού στις αρχές
Σεπτεμβρίου περιορίζεται σε γενικόλογες αναφορές στο θέμα των εκδηλώσεων για
τη νέα χιλιετία και αφήνει την αίσθηση στους δημοσιογράφους που την
παρακολουθούν ότι κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς θα γίνει την 31η Δεκεμβρίου,
ακριβώς τρεις μήνες πριν.

Ένας σεισμός μάς «σώζει»; Τελικά, φαίνεται πως ναι, όσον αφορά τις εκδηλώσεις.
Ο καταστροφικός σεισμός της 7ης Σεπτεμβρίου αποδεικνύεται πως λειτούργησε σαν
κυματοθραύστης στις καταστάσεις που πήγαιναν να δημιουργηθούν. Το ραντεβού του
δημάρχου αναβλήθηκε, ο προϋπολογισμός των εκδηλώσεων περικόπηκε κατά πολλές
δεκάδες εκατομμυρίων, τα μεγαλεπήβολα σχέδια του κ. Αβραμόπουλου μπήκαν στο
συρτάρι και οι δύο πλευρές κατέληξαν στο ότι πρέπει να συνεργαστούν με ό,τι
μπορεί να προσφέρει η καθεμία. Από εκείνη τη στιγμή και πέρα, βεβαιώνουν
συνεργάτες και του υπουργείου Πολιτισμού και του Δήμου Αθηναίων, όλα πάνε μέλι
– γάλα.

Η συνεργασία είναι άψογη, ο καθένας περιορίζεται στον ρόλο που μπορεί να
σηκώσει ­ μεγαλύτερος για την κυβέρνηση, μικρότερος για τον δήμο ­ και η
γκρίνια εξανεμίστηκε. Επιστέγασμα της καλής συνεργασίας, η κοινή εμφάνιση
Παπαζώη – Αβραμόπουλου στη συνέντευξη της 2ης Δεκεμβρίου, κατά την οποία
ανακοινώθηκε, επιτέλους, το πρόγραμμα των εκδηλώσεων.

Όλη η Ελλάδα στη λαμπερή γιορτή

Η νύχτα θα γίνει ημέρα από τα φωτιστικά εφέ του Γερμανού ειδικού κ. Χοφ. Η ισχύς τους θα είναι 1,5 μεγαβάτ, όση δηλαδή καταναλώνει ολόκληρη η Αθήνα μέσα σε ένα 24ωρο

Αν το «μια θέση στο Δημόσιο» κρατάει τα σκήπτρα του δημοφιλέστερου αιτήματος
όλων των εποχών στην Ελλάδα, για το τρίμηνο αυτό της προετοιμασίας των
εκδηλώσεων για το μιλένιουμ ένα άλλο πήρε τη θέση του.

Ουδέποτε άλλοτε ­ βεβαιώνουν οι διοργανωτές ­ υπήρξε τόσο αθρόα επιθυμία
μουσικών συνόλων, ομάδων, παιδικών χορωδιών, επαρχιακών συγκροτημάτων να
συμμετάσχουν στις εκδηλώσεις. «Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι κάθε δήμος απ’
όλη τη χώρα, που διαθέτει μπάντα ή παιδική χορωδία, μάς τηλεφώνησε ζητώντας να
συμμετάσχει. Το αντίτιμο, μια φωτογραφία δηλαδή, που να αποδεικνύει ότι “ήμουν
κι εγώ εκεί, στην υποδοχή του 2000” έχει αναχθεί στο μεγαλύτερο φετίχ της εποχής».

Η εποχή, βεβαίως, πάει πακέτο με το τσουχτερό κρύο. Αυτό ουδόλως προβληματίζει
τους καλλιτέχνες που θα πάρουν μέρος στο πλέον επίσημο μέρος του προγράμματος,
που θα εξελιχθεί απέναντι από την Ακρόπολη, μπροστά στο περίπτερο του
Διονύσου. Οι συναυλίες της Ορχήστρας των Χρωμάτων, του Μίκη Θεοδωράκη και του
Διονύση Σαββόπουλου θα δοθούν (από τις 10 το βράδυ μέχρι τις 2 το πρωί της
επομένης) πάνω σε θερμαινόμενη εξέδρα ­ ειδική παραγγελία ­ που ήρθε κι αυτή
από το εξωτερικό.

900 χορωδοί

Στη ζεστασιά της ψυχής τους πρέπει να αρκεστούν οι 900 χορωδοί, από τους
οποίους οι 700 είναι παιδιά ­ που για 25 ολόκληρα λεπτά, μοιρασμένα πριν και
μετά την αλλαγή του νέου χρόνου, θα στηθούν ακίνητα και μαυροφορεμένα μπροστά
από τους άσπρους κίονες του Παρθενώνα, στα Προπύλαια και περιμετρικά του Ιερού
Βράχου για να αποδώσουν σε νέα ενορχήστρωση τον Ολυμπιακό Ύμνο, το Φως Ιλαρόν
και τον Ύμνο στην Ελευθερία.

Τη θαλπωρή της νύχτας ­ που θα γίνει μέρα από τα φωτιστικά εφέ του Γερμανού
ειδικού κ. Χοφ ­ και του κλειστού χώρου θα απολαύσουν οι 700 προσκεκλημένοι
του «Διονύσου». Η ηγεσία του τόπου ­ πολιτική, πνευματική και κοινωνική ­ ή εν
πάση περιπτώσει όση χωράει στον αριθμό των 700 έχει προσκληθεί στο επίσημο
αυτό δείπνο που, τελικά, αποφασίστηκε να έχει τη μορφή… μπουφέ. Ο Πρόεδρος
της Δημοκρατίας, ο Πρωθυπουργός, αλλά και ο… δήμαρχος (που θα κάνει αργότερα
μια περατζάδα από το Σύνταγμα) θα είναι εκεί και δεν θα υπολείπονται στην
επιθυμία όλων των κοινών θνητών ­ τέτοια μέρα ­ να είναι αυτοί οι τυχεροί του
φλουριού ­ έμπνευσης Ελισάβετ Παπαζώη που κρατείται ως επτασφράγιστο μυστικό ­
της βασιλόπιτας που θα κοπεί κατά το έθιμο.

10.000 μπουκάλια κρασί

Μυστικό παραμένει και το σχέδιο του μπουκαλιού που παρήγγειλε στον γλύπτη
Παύλο ο Δήμος Αθηναίων. Δέκα χιλιάδες τέτοια μπουκάλια γεμάτα κρασί θα
μοιραστούν εκείνο το βράδυ στους δρόμους της Αθήνας και όσοι ενδιαφέρονται για
ένα επετειακό, συλλεκτικό κομμάτι ας σπεύσουν. Οι υπόλοιποι θα περιοριστούν σε
ένα ή περισσότερα ποτηράκια κρασί που θα ρέει πλουσιοπάροχα σε πολλά σημεία
της πόλης. Άλλωστε οι συνεταιρισμοί οινοποιίας δεν πρόφταιναν να δέχονται
παραγγελίες. Οι διοργανωτές περιμένουν μέχρι και ένα εκατομμύριο κόσμο εκείνο
το βράδυ κι έχουν τους λόγους τους να το υπολογίζουν έτσι. Περίπου μισό
εκατομμύριο άνθρωποι υπολογίζει η Αστυνομία ότι έκαναν μια στάση γύρω από το
Σύνταγμα στις περυσινές εκδηλώσεις του Δήμου Αθηναίων (μόνον οι αλλοδαποί που
ζουν στην πρωτεύουσα, και που μάλλον δεν έχουν καλύτερο τρόπο να περάσουν
εκείνο το βράδυ, ξεπερνούν τις 150.000). Να μη διπλασιαστούν φέτος, με τόσο
λαμπρές γιορτές που επεκτείνονται σε ένα πολύ ευρύτερο κομμάτι του κέντρου,
έχουν ποικιλία και μπορούν να ικανοποιήσουν όλα τα γούστα;..

Πολυθέαμα

Και μόνον το πολυθέαμα του κ. Χοφ ­ φωτιστικά εφέ ισχύος 1,5 μεγαβάτ, όσης
δηλαδή καταναλώνει ολόκληρη η Αθήνα μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο ­ και τα 5.000
βεγγαλικά που θα εκτοξευθούν στον αέρα είναι από μόνα τους ένα κίνητρο.
Κίνητρα υπάρχουν κι άλλα, συνδεδεμένα με «τη χαρά, τη συμμετοχή και την
αντίληψη των Ελλήνων για το γλέντι». Έτσι, εκτός από την κεντρική εξέδρα του
Διονύσου, ένα τετράωρο λαϊκό πάλκο θα στηθεί στο Θησείο, με τη συμμετοχή των
Στέλιου Βαμβακάρη, Μανόλη Δημητριανάκη, Γιάννη Λεμπέση, Μπάμπη Τσέρτου,
Γιώργου Ξηντάρη.

Στο Ζάππειο η νεολαία θα έχει τη δική της γιορτή και την ευκαιρία να
απολαύσει, αμέσως μετά τα μεσάνυχτα, τους: Φοίβο Δεληβοριά, Μικρούς Ήρωες,
Ενδελέχεια, Εύοι Ευάν, Έξις, Νίκο Ζερβουδάκη, Νίκο Ζιώγαλο, Λουδοβίκο των
Ανωγείων, Μάτζικ ντε Σπελ, Μάσκες, Μικρό Μπλε, Ονειροπαγίδα, Βασίλη
Παπακωνσταντίνου, Νίκο Πορτοκάλογλου, Διονύση Τσακνή, Λαυρέντη Μαχαιρίτσα,
Υπόγεια Ρεύματα και Μανώλη Φαμελλο.

Οι παραδοσιακοί

Η περιοχή του Μακρυγιάννη ανήκει στους παραδοσιακούς. Ομάδες μουσικών και
χορευτών θα ξεχυθούν μετά τα μεσάνυχτα από τους παράδρομους της Διονυσίου
Αρεοπαγίτου και θα καλούν όλους να ενωθούν μαζί τους. Συμμετέχουν έξι
πολυπρόσωπα συγκροτήματα με το κλαρίνο του Γιώργου Κωτίνη, το βιολί του
Γιώργου Μαρινάκη και το τραγούδι των Παναγιώτη Λάλεζα και Καίτης Κουλιά. Μαζί
τους οι χορευτικές – μουσικές ομάδες του Λυκείου Ελληνίδων, του συλλόγου
διάδοσης ελληνικής μουσικής «Σίμων Καρράς», του ομίλου ελληνικών λαϊκών χορών
Ελένης Τσαούλη, της Ομάδας Κέντρου Αιγαιακών Λαογραφικών και Μουσικολογικών
Ερευνών Φ. Σουλακέλης και οι Γλεντιστάδες από τον Μεσοπόταμο της Λέσβου.