ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Έχει καρέκλα, πένα, αλλά δεν έχει αιδώ

Φοβάμαι τους ανθρώπους που απέτυχαν να δουν τα όνειρά τους ­ εφηβικά και
μετεφηβικά ­ να γίνονται πραγματικότητα, γιατί ήταν αναντίστοιχα των
δυνατοτήτων τους. Τρέμω στην ιδέα να με κρίνει εκείνος που επιδιώκει να
ξεφύγει από την ανωνυμία του.

Που φιλοδοξεί να αποκτήσει εξουσία, αλλά και χρήματα. Ανησυχώ για όσα θα πει
και θα κάνει εκείνος ­ ο ανικανοποίητος ­ για όλους τους άλλους που πέτυχαν το
ποθητό.

Με ζώνουν τα φίδια όταν η ενασχόλησή του αγγίζει όλους όσοι πέτυχαν αυτό που ο
ίδιος επεδίωκε στη ζωή του. Λυπάμαι εκείνους που μπαίνουν στο στόχαστρό του.

Που είναι πιο αδύναμοι απ’ αυτόν και μπορεί ­ ή νομίζει ότι μπορεί ­ να τους
συντρίψει.

Γιατί έχουν οικογένεια που την τιμούν, ενώ εκείνος την ξεπούλησε. Γιατί έχουν
αξίες που εκείνος δεν έμαθε να υπηρετεί.

Γιατί λένε και ακούν μία πραγματική ευχή.

Γιατί απολαμβάνουν όσα θα ήθελε να απολαύσει.

Γιατί η φύση τούς προίκισε και η ζωή τούς αντάμειψε.

Με περιλούει κρύος ιδρώτας όταν κάποιος με απωθημένα και συμπλέγματα, με βίο
έκλυτο και περιθωριακό, αποκτά εξουσία.

Αναδεικνύεται παίζοντας τον ρόλο ενοχλητικού παράσιτου σε πλούσια σοδειά.

Η «δύναμή» του σκιαμαχεί ανεπιτυχώς τις αδυναμίες του.

Έχει καρέκλα, πένα, αλλά δεν έχει αιδώ. Έχει χρήματα βρώμικα όσο και ο ίδιος.

Πανικοβάλλομαι στην ιδέα να αντιμετωπίσω ένα τέτοιο κατασκεύασμα, γιατί ο
δρόμος θα είναι ένας και θα οδηγεί στη φυλακή…