ΜΑΤΙΕΣ Τα νησιά (3)

Όποτε η Αθήνα μού σπάει τα νεύρα, λέω στον εαυτό μου: «Τι κάθεσαι και τρως εδώ
τη ζωή σου, Χριστιανέ μου; Πάρε μια απόφαση, επιτέλους… Μάζεψ’ τα και τράβα
να μείνεις σ’ ένα νησί, σ’ ένα χωριουδάκι, μπροστά στη θάλασσα, με το FAX και
τα χαρτιά σου… Θα αναπνέεις καθαρό αέρα, θα γράφεις, θα κάνεις παρέα με
ψαράδες και γεωργούς, θα κοιμάσαι νωρίς, τα ψάρια θα ‘ναι κάθε μέρα στο πιάτο
σου κι όταν “στη βαράει”, για κάνα θέατρο, για κάνα μεγάλο ματς, για κάποια
σπουδαία συναυλία, θα καβαλάς το αεροπλάνο και θα ‘ρχεσαι, για λίγο, στην ­
δολοφονική ­ πρωτεύουσα…».

Τα ίδια μου ‘λεγε και η Μελίνα. Ήθελε να ‘ρθει μαζί μου, στον Μόλυβο, να
φτιάξει ένα σπίτι και «να αράξει». Όχι ακριβώς «να αράξει»: την ενδιέφερε να
γίνει και δήμαρχος του χωριού. Κουβέντες… Εκείνη, μακριά από το Κολωνάκι,
δεν μπορούσε στιγμή! Εμένα, όμως, θα μου άρεσε πολύ, να ζω σ’ ένα χωριό, σ’
ένα νησί, τώρα που η κόρη μου τελείωσε με το σχολείο. Γιατί δεν παίρνω την
«απόφαση»; Σκέφτομαι: έτσι και με χτυπήσει ένα καινούργιο έμφραγμα στον Μόλυβο
και μάλιστα νυχτιάτικα, τι θα απογίνω; Ώσπου να φτάσω στο νοσοκομείο, στη
Μυτιλήνη, θα ‘χω τινάξει τα πέταλα! Εδώ, είδαμε και πάθαμε να σώσουμε τον Παν.
Παν., που τον βρήκε το «κακό» στην καρδιά του Αυγούστου, με όλους τους
γιατρούς στα πόστα τους και δέκα αυτοκίνητα στη διάθεσή μας!

Δεν είναι, λοιπόν, μόνο το πρόβλημα της ανεργίας, που υποχρεώνει τους νέους,
κυρίως, να εγκαταλείπουν τα νησιά τους. Είναι και το πρόβλημα της ανασφάλειας:
γνωρίζω πολλούς νησιώτες, κάποιας ηλικίας, που επειδή φοβούνται ένα έμφραγμα ή
κάτι άλλο, προτιμούν να τσιγαρίζονται στην Αθήνα, παρά να ζουν στον τόπο τους.
Καλή η τηλεϊατρική ­ ή όπως αλλιώς λέγεται ­ καλά τα ελικοδρόμια, που
φτιάχνονται, καλά τα «ελικόπτερα παντός καιρού», που χρόνια τα παραγγέλνουμε,
αλλά στο νησί, έτσι και αρρωστήσεις ή τραυματισθείς βαριά, τα πράγματα είναι
ζόρικα. Γιατί υπάρχει και το ζήτημα των γιατρών.

Ήταν σαφής στο Συνέδριο, ο γ.γ. του υπουργείου Αιγαίου Γιάννης Μαχαιρίδης:
«… Η πολιτεία, είπε, δεν σταμάτησε να δίνει κίνητρα στους γιατρούς.
Δυστυχώς, η ανταπόκριση είναι πολύ μικρή. Ελπίζουμε ότι, με τις τελευταίες
πρόσθετες ρυθμίσεις, θα υπάρξει, επιτέλους, ανταπόκριση γιατρών ειδικοτήτων.
Και έτσι, μαζί με την προμήθεια των αεροπορικών υγειονομικών μέσων, που θα
εδρεύουν και στα νησιά, πλέον, θα νιώσουν οι κάτοικοι των νησιών την
απαραίτητη ασφάλεια. Ασφάλεια ότι θα έχουν περίθαλψη και δεν θα κινδυνεύουν,
ανά πάσαν στιγμήν, από δυσάρεστες περιπέτειες».

Κακά τα ψέματα: στα νησιά, ακόμα και γερός να είσαι, αισθάνεσαι απομονωμένος
και ανήσυχος. Το πιο απλό: για να πας από το ένα νησί στο άλλο, χρειάζεται,
συχνά, ν’ αλλάξεις τέσσερα λεωφορεία και δύο καράβια! Πάνω σ’ αυτό και
ειδικότερα για το «δίκτυα μεταφοράς στις νησιωτικές περιοχές» και τη
δημιουργία «Μετρό του Αιγαίου», έκανε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εισήγηση η
σύμβουλος του υπουργού Αιγαίου Ουρανία Σίδερη. Ας τη μελετήσουν οι
αρμόδιοι, με τη δέουσα προσοχή.