ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΠΥΡΟΥ Αν δεν ήμουν αθλητής, θα ήμουν κλέφτης!

Από τους ανερχόμενους πρωταγωνιστές της άρσης βαρών, ο Χρήστος Σπύρου. Κέρδισε ήδη τον θαυμασμό των Ελλήνων φιλάθλων.

Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Άρσης Βαρών, κατηγορία 85 κιλών. Κι ενώ οι Έλληνες
φίλαθλοι ανυπομονούν να χειροκροτήσουν τις προσπάθειες του αγαπημένου τους
Πύρρου Δήμα, ένας “θρασύς” μεγαλόσωμος νεαρός, με “ιταλικό” μούσι και κρίκο
στο αριστερό αυτί, κάνει την εμφάνισή του στο πλατό. Το βλέμμα του άγριο και
πεινασμένο. Η αποφασιστικότητα και οι τεράστιες δυνατότητές του τού χαρίζουν
το αργυρό μετάλλιο στο ζετέ, αφήνοντας πίσω τον Πύρρο. Πανηγυρίζει έξαλλα όταν
σηκώνει την μπάρα, της ζητάει εξηγήσεις όταν αποτυγχάνει! Ο Χρήστος Σπύρου
είναι ο αθλητής που χρειαζόταν η άρση βαρών. Διαθέτει τα στοιχεία εκείνα που
συνθέτουν τον παραδοσιακό Έλληνα. Λαϊκός, έξω καρδιά, μάγκας, πάνω απ’ όλα
θρήσκος. Και μια ψυχή δώδεκα μποφόρ!

Αγαπούσε από μικρός το ποδόσφαιρο, αλλά την τελευταία στιγμή τον κέρδισε η
άρση βαρών, αφού ακολούθησε τα χνάρια του πατέρα του. Δεν είναι “δήθεν”.
Προτιμάει να λέει τα πράγματα με το όνομά τους, με οποιοδήποτε κόστος. “Αν δεν
ήμουν αρσιβαρίστας, θα ήμουν ποδοσφαιριστής ή κλέφτης! Εγώ δεν είμαι για
σπουδές, πανεπιστήμια και διαβάσματα. Αυτά είναι για άλλους, όχι για μένα”,
τονίζει με ρεαλιστικό ύφος.

Ο Σπύρου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην περιοχή Γκύζη το 1976. Δεν συμβιβάστηκε
με τα… πιστεύω της περιοχής που ήθελαν τον Παναθηναϊκό κυρίαρχο και ξεκίνησε
προπονήσεις στο σωματείο όπου εργαζόταν ο πατέρας του, στον Ολυμπιακό. Και στα
15 του μπήκε εντελώς συμπτωματικά στα “κουρμπέτια” της άρσης βαρών. “Αγαπούσα
πολύ το ποδόσφαιρο και έπαιζα κάθε μέρα. Όμως ο πατέρας μου με προέτρεψε να
ασχοληθώ με την άρση βαρών. Όταν ήμουν 15 ετών ο θείος μου, που ήταν
προπονητής της Εθνικής Παίδων, με κάλεσε να δοκιμάσω να προπονηθώ. Διέθετα
ιδανική σωματική διάπλαση για το συγκεκριμένο άθλημα και από εκεί ξεκίνησαν
όλα. Βέβαια, παράλληλα έπρεπε να πηγαίνω και στο σχολείο, όπου δεν τα
κατάφερνα και τόσο καλά. Το πρωί σχολείο, το βράδυ προπόνηση. Έτσι κυλούσε η
ζωή μου περίπου τρία χρόνια. Πάντως τα πρώτα μου βήματα τα οφείλω στον πατέρα
μου και στον θείο μου. Ήταν οι πρώτοι δάσκαλοι για μένα. Χάρη σε αυτούς
απέκτησα σωστές βάσεις και βαδίζω σε καλό δρόμο”.

«Όταν αγωνίζομαι, προσπαθώ να μη σκέφτομαι απολύτως τίποτα. Το παραμικρό με αγχώνει», τονίζει ο Σπύρου.

Ένα χρόνο μετά το ξεκίνημά του, ο Χρήστος Σπύρου έλαβε μέρος στην παρθενική
του διοργάνωση. Το πρωτάθλημα νέων αθλητών στη Γλυφάδα ήταν ο πρώτος σταθμός
του 16χρονου έφηβου, του οποίου το αίμα “έβραζε” για τα καλά. Ήθελε να κάνει
τη δική του επανάσταση και διψούσε για επιτυχίες.”Τα πήγα αρκετά καλά για
πρώτη διοργάνωση. Εκεί κατάλαβα το νόημα του ανταγωνισμού. Δύο χρόνια αργότερα
έλαβα μέρος στο Παγκόσμιο και τερμάτισα έβδομος. Συνειδητοποίησα ότι το
μετάλλιο δεν ήταν μακριά. Όμως κατάλαβα επίσης πόσο σκληρά έπρεπε να δουλέψω.
Σιγά σιγά βελτιωνόμουν όλο και περισσότερο. Στα Παγκόσμια και Ευρωπαϊκά Εφήβων
των ετών ’95 και ’96 είχα συνολική συγκομιδή δώδεκα μετάλλια (2 χρυσά, 8
αργυρά, 2 χάλκινα). Αυτό λειτούργησε θετικά στην ψυχολογία μου. Το 1996
ακολούθησα την αποστολή στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα, αλλά δυστυχώς
κατέλαβα τη 13η θέση. Εκεί πείσμωσα και έθεσα στόχο την κορυφή! Από τότε δεν
σκέφτομαι τίποτε άλλο. Μόνο την πρωτιά. Δεν ήρθε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα,
ωστόσο θα έρθει σύντομα. Πολύ σύντομα”.

Ο Χρήστος, όσος καιρός κι αν πέρασε, δεν ξεχνάει αυτούς που τον βοήθησαν. Πολύ
περισσότερο τις συμβουλές που δέχτηκε. “Οταν αγωνίζεσαι, μη σκέφτεσαι απολύτως
τίποτα. Να βλέπεις τον αγώνα σαν μια προπόνηση. Το άγχος δεν χωράει στον
αθλητισμό”, του έλεγε επανειλημμένως ο πατέρας του. Και αυτήν τη φράση ο πολλά
υποσχόμενος αρσιβαρίστας τη “βάφτισε” ως την καλύτερη και πιο χρήσιμη συμβουλή
που του έχουν δώσει στη ζωή του. Την εφαρμόζει ή, καλύτερα, προσπαθεί να την
εφαρμόσει, όταν βρίσκεται στην ώρα αιχμής. “Εκείνη τη στιγμή δεν μπορώ να
σκεφτώ τίποτα. Προσπαθώ να μην ακούω το κοινό. Δεν το κατάφερα στο Παγκόσμιο
Πρωτάθλημα και είχα αποτυχίες. Δεν λέω ότι φταίει αυτό, αλλά το κακό με μένα
είναι ότι αγχώνομαι με το παραμικρό”. Η διασκέδαση παίζει σημαντικό ρόλο στη
ζωή του Χρήστου, αν και είναι εξαιρετικά δύσκολο να ξεκλέψει λίγο χρόνο και να
πάει να πιει ένα ποτό με τους φίλους του.

Όσον αφορά τις επιλογές, δεν τίθεται θέμα. Ο Νότης Σφακιανάκης παίζει τον
πρώτο ρόλο στο μουσικό “ρεπερτόριο” του νεαρού αθλητή. “Είναι ο καλύτερος.
Νότης και πάλι Νότης! Όταν δεν προπονούμαι, στο σπίτι μου ακούω όλες τις
επιτυχίες του. Και βέβαια όταν μου δίνεται η ευκαιρία, πηγαίνω και τον βλέπω
“ζωντανό” εκεί όπου τραγουδάει. Παρ’ όλ’ αυτά, επειδή το πρόγραμμά μου είναι
βεβαρημένο, χαλαρώνω με τους φίλους μου σε κάποια καφετέρια της συνοικίας μου.
Δεν μπορώ να ξενυχτάω. Ο πρωταθλητισμός θέλει θυσίες”.

ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ

Μπορούσα ακόμα και χρυσό μετάλλιο

Ο Χρήστος Ιακώβου γυμνάζει τον Σπύρου εδώ και δώδεκα χρόνια. Είναι κάτι σαν πατέρας για τον νεαρό αθλητή. Στο στιγμιότυπο με τον μεγάλο Πύρρο Δήμα και τον Γιάννη Σγουρό

«Έλαμψε” με την απόδοσή του στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ο Χρήστος Σπύρου. Ο
νεαρότερος αθλητής της ελληνικής “ντριμ τιμ” αποδείχτηκε ότι έχει καρδιά
λιονταριού, όταν κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στο ζετέ, αφήνοντας τρίτο τον
ηγέτη Πύρρο Δήμα. Και υποχρέωσε τους περίπου 10.000 θεατές να χειροκροτήσουν
όρθιοι την αξιοθαύμαστη προσπάθειά του. Αλήθεια, ποιος το περίμενε. Ο ίδιος
μας αφήνει άναυδους και είναι κατηγορηματικός.

“Εγώ πάντως περίμενα να πάω καλύτερα”, τονίζει υψώνοντας τον τόνο της φωνής
του. “Δεν μπορώ να πω ότι είμαι απόλυτα ικανοποιημένος. Σκεφτείτε το καλύτερα.
Οι προσπάθειες όπου απέτυχα, στο αρασέ 177,5 και στο ζετέ 212,5, μπορούσαν να
μου χαρίσουν το χρυσό μετάλλιο στο σύνολο.

Τι να κάνουμε. Ίσως επειδή ήταν οι πρώτες σοβαρές εξετάσεις που έδωσα. Την
επόμενη φορά θα έχω σαφώς περισσότερη εμπειρία. Πάντως χάρηκα και με το αργυρό
μετάλλιο. Το σημαντικό είναι να μην πετάω στα σύννεφα. Μόνο έτσι θα πετύχω
στην καριέρα μου. Τώρα πλέον έχω μεγαλύτερες ευθύνες προς τους Έλληνες
φιλάθλους που με στήριξαν. Βέβαια μπορώ να πω ότι με άγχωσαν στις προσπάθειές
μου, αφού ήθελα να τους ευχαριστήσω, με συνέπεια να κάνω κάποιες λάθος
κινήσεις”.

­ Τελικά, τι είναι αυτό που χρειάζεσαι για να αποδώσεις καλά;

“Πάνω απ’ όλα ηρεμία. Προσπαθώ να μη σκέφτομαι τίποτα. Αγχώνομαι με το
παραμικρό. Ειδικά όταν έχω την μπάρα στα χέρια θέλω να είμαι απολύτως ήρεμος.
Πριν βγω στο πλατό, ο Ιακώβου επιχειρεί να με ντοπάρει ψυχολογικά λέγοντας
“άντε, να μπεις γερά, με δύναμη, μην υπολογίζεις τίποτα”. Είναι σαν πατέρας
μου, αφού με γυμνάζει από 11 ετών. Του χρωστάω πολλά. Είμαι σίγουρος ότι και
στο Σίδνεϊ θα έχουμε ανάλογη συνεργασία. Αυτό που υπόσχομαι στους Έλληνες
είναι ότι θα δώσω τον καλύτερό μου εαυτό”.

Όταν του κάνουμε λόγο για τη μάστιγα των αναβολικών στον αθλητισμό, εκείνος,
απρόσμενα, χαμογελάει. Και μιλάει με φυσικότητα: “Δεν γνωρίζω για τα άλλα
αθλήματα. Εγώ είμαι αθλητής της άρσης βαρών και μόνο γι’ αυτό μπορώ να μιλήσω.
Στον χώρο μας πραγματοποιούνται πολλά ντόπινγκ κοντρόλ. Συνεπώς είναι δύσκολο,
αν όχι αδύνατο, να κάνει κάποιος χρήση αναβολικών ουσιών. Να φανταστείτε, πριν
από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, υποβληθήκαμε σε τρία ντόπινγκ κοντρόλ. Δεν
υπάρχουν πολλά περιθώρια για κάποιον να παραβεί τους κανόνες. Να ξέρετε ότι
πάντα το μυστικό της επιτυχίας είναι η σκληρή δουλειά. Όσα χάπια και να
πάρεις, αν δεν έχεις κάνει την κατάλληλη προπόνηση, είναι αδύνατο να πετύχεις”.

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ

Ο Μπάγιεβιτς είναι ο καλύτερος προπονητής

Το αργυρό μετάλλιο στο ζετέ, που κατέκτησε στο Παγκόσμιο της Αθήνας, ήταν η μεγαλύτερη μέχρι στιγμής διάκριση του 23χρονου αρσιβαρίστα

Εξαίρεση στον… κανόνα αποτελεί ο Χρήστος Σπύρου. Αν και μεγάλωσε σε
“πράσινη” συνοικία (Γκύζη), η καρδιά του ανήκει στον “αιώνιο” αντίπαλο. “Στον
Θρύλο”, όπως τονίζει με υπερηφάνεια. Παρ’ όλ’ αυτά, οι καλύτεροί του φίλοι
είναι Παναθηναϊκοί, οι οποίοι του στάθηκαν στις δύσκολες στιγμές. Ακόμα κι
όταν σήκωνε τα βάρη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, ο Χρήστος είχε προσωπική εξέδρα!
Πολλοί γνωστοί και… μη εξαιρετέοι από την καφετέρια όπου συχνάζει, στο
Γκύζη, τον εμψύχωναν και τον αποθέωναν όταν η μπάρα βρισκόταν στον αέρα. Ο
Σπύρου δεν αγαπάει μόνο την άρση βαρών. Έχει άποψη και για το ποδόσφαιρο, το
οποίο παρακολουθεί όποτε βρίσκει ελεύθερο χρόνο. Πηγαίνει και στο γήπεδο για
να δει την αγαπημένη του ομάδα. “Ο Ολυμπιακός είναι θρησκεία! Προσπαθώ να
ξεκλέβω λίγο χρόνο για να βρεθώ στο γήπεδο και να θαυμάσω τον Θρύλο”,
υπογραμμίζει και συνεχίζει, κάνοντας τις δικές του κρίσεις: “Ο Μπάγιεβιτς
είναι ο κορυφαίος προπονητής για τα ελληνικά δεδομένα. Πήρε τον Ολυμπιακό και
τον έκανε πρωταθλητή. Δεν γνωρίζω τους λόγους για τους οποίους έφυγε, αλλά
πιστεύω ότι ήταν ο κατάλληλος για την ομάδα. Ο Μπιγκόν δεν έχει δείξει κάτι
σημαντικό, μέχρι στιγμής, όμως χρειάζεται πίστωση χρόνου. Είναι Ιταλός και
γνωρίζει ποδόσφαιρο”. Θέλετε κι άλλα; “Ο αγαπημένος μου ποδοσφαιριστής είναι ο
Ανατολάκης. Μου αρέσει ο τσαμπουκάς που κρύβει μέσα του. Δεν διστάζει πουθενά.
Είναι ιδανικός παίκτης για τον Ολυμπιακό. Με το μπάσκετ δεν ασχολούμαι.
Μπροστά στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχει άλλο άθλημα, εξίσου συναρπαστικό”.

­ Κάποιος αγώνας που σου έμεινε αξέχαστος; “Με τον Άγιαξ, πέρυσι, στο
Ολυμπιακό Στάδιο. Νικήσαμε 1-0 και παίξαμε φοβερή μπάλα. Ο κόσμος ήταν
εκπληκτικός. Καμία ομάδα δεν μπορούσε να περάσει εκείνη τη βραδιά. Φυσικά,
θυμάμαι και το ματς με τη Γιουβέντους όπου ήρθαμε ισόπαλοι 1-1. Ήταν
συγκλονιστικό παιχνίδι, όμως δυστυχώς στο τέλος ήπιαμε το πικρό ποτήρι του αποκλεισμού”.