Αφροδίτη, τρώω!

Ένα ήσυχο βράδυ πριν από λίγες ημέρες ξεκινήσαμε για τη συνηθισμένη μας
εκστρατεία σε ένα από τα πολλά καινούργια εστιατόρια. Αυτήν τη φορά η βόλτα
μας έφερε σε μια έρημη γωνία του έμμεσου κέντρου, όπως μας είπε η φωνή στην
άλλη άκρη του ακουστικoύ. «Κοντά στο κρέας και στο αριστερά-δεξιά, Πειραιώς,
στα φανάρια της Πέτρου Ράλλη δεξιά, και αμέσως δεξιά». Βρήκαμε θέση για το
γεροντάκι σκαραβαίο μας, ακριβώς απέναντι και προχωρήσαμε προς τα κόκκινα νέον
γράμματα που φώτιζαν έναν ολόκληρο, τεράστιο τοίχο. «Αφροδίτη».

Η «Αφροδίτη» παίρνει το όνομά της όχι από τη θεά του Έρωτα, αλλά από το θερινό
σινεμά με το οποίο συστεγάζεται και συμβιώνει. Το μαγαζί λειτούργησε και φέτος
το καλοκαίρι, αλλά περισσότερο σαν μπαρ. Η «Αφροδίτη» του φαγητού άνοιξε μόλις
πριν από λίγες ημέρες. Πρέπει, μάλιστα, να ήμασταν από τους πρώτους επισκέπτες
της.

Πέρασα καλά εκείνο το βράδυ, με μια παρέα φίλων στον εντελώς ορίτζιναλ χώρο,
ανάμεσα στα απαλά πορτοκαλί και λευκά χρώματα, σαν να βρισκόμουν στην καρδιά
ενός Creamsickle, αυτού του παγωτού ξυλάκι με τη γεύση πορτοκάλι απ’έξω και
την κρέμα μέσα. Το λάτρευα μικρή, στις δεκαετίες ’60 και ’70. Μας αγκάλιασαν
οι μαξιλάρες στις καρέκλες και οι πρώτες μας συζητήσεις ήταν για την
ιδιαιτερότητα των επίπλων του χώρου. Εδώ τα τραπέζια είναι στημένα με έναν
τρόπο, που θυμίζει σχολική καφετέρια. Το ένα ακουμπάει στο άλλο, σαν ντόμινο,
και έτσι, εάν θέλεις, έχεις άμεση επαφή με τους δίπλα ή τους πίσω ή τους
μπροστά. Από την κύρια τζαμαρία βλέπεις την αυλή και τη γιγαντιαία οθόνη του
σινεμά. Το μπαρ επάνω με τις καρέκλες από δέρμα λουστρίνι και τα έπιπλα στο
χρώμα του πάθους, βαθύ κόκκινο, έχει κάτι το φουτουριστικό αλλά και συγχρόνως
retro. Μ’ αρέσει διότι γενικώς ο χώρος έχει χιούμορ. Τα φωτιστικά είναι
παιδικά, αρκουδάκια πλαστικά που λάμπουν από μέσα φωτίζοντας το κάθε τραπέζι
μαλακά.

Οι ιδιοκτήτες της «Αφροδίτης» είχαν και το «Κουτί» στο Μοναστηράκι, και
ορισμένα από τα best-sellers τοποθετήθηκαν στο καινούργιο μενού. Όποιος
θυμάται το μοσχάρι με μέλι, ένα σύνολο από μικροκομμένα κομματάκια μοσχάρι σε
μία σχεδόν γλυκόξυνη καραμελωμένη σάλτσα, θα το βρει και εδώ. Δεν είναι από τα
δικά μου φαβορί, αλλά η παρέα το καταβρόχθισε. Το αρχικό πιάτο με τα ορεκτικά
είναι συμπαθές και πλήρες: μελιτζανοσαλάτα καλή, αλμυρούτσικη ταραμοσαλάτα,
χταποδάκι, κανένα-δυο ντιπ κ.λπ. Παραγγείλαμε το κοκτέιλ καπνιστών ψαριών, ένα
λοφάκι συμπαγές από πέστροφα, σολομό, σε στρώσεις με κυβάκια από αγγουράκια.
Δροσερό ήταν και καλούτσικο, χωρίς να είναι πολύ ιδιαίτερο. Το λαβράκι
μαριναρισμένο, ένα συνηθισμένο πιάτο από ωμό ψαροφιλέτο «ψημένο» στο λεμόνι,
ήταν καλό. Η σαλάτα από ωμά μαριναρισμένα λαχανικά συμπαθέστατη, το κοτόπουλο
γεμιστό μια χαρά. Στα γλυκά, κάποιος έχει καλό χέρι. Η κρεμ καραμελέ ήταν πολύ
πλούσια και σωστή, αλλά το μπράουνι έκλεψε την παράσταση. Σωστότατη υφή,
πλούσια, στρογγυλή σοκολατένια γεύση, αμαρτωλό αποτέλεσμα.

Η «Αφροδίτη» δεν είναι κανένα μαγαζί με σούπερ gourmet κουζίνα και ευτυχώς,
είτε εκούσια είτε ακούσια δεν βρίσκεται μέσα σε αυτήν την πολυφορεμένη
κατηγορία «δημιουργικής» κουζίνας. Μάλιστα το μενού είναι σχεδόν ταβερνίσιο,
με αρκετά κρέατα, εντόσθια, κ.λπ., ορισμένες συνηθισμένες μακαρονάδες,
πλούσιες σαλάτες και λαχταριστά γλυκά. Δεν είναι πολύ ακριβό, το περιβάλλον
είναι παιχνιδιάρικο, τα παιδιά που το δουλεύουν συμπαθητικά. Ένα νεανικό μέρος
με απλή κουζίνα στο Ρουφ, όπου παλαιότερα ο μόνος λόγος για να πας ήταν εάν
είχες κάποια δουλειά στη Στρατολογία!

«Αφροδίτη». Ανδρονίκου 7-9, Γκάζι – Ρουφ, 3425890