ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η καρφίτσα

Τότε, τον περασμένο Σεπτέμβριο, νόμιζα πως δεν θα ξανακλάψω για τίποτα πέρα
από τον θάνατο, ότι ποτέ ξανά δεν θα δώσω σημασία στα «μικρά» και «ασήμαντα»,
ότι ποτέ δεν θα επιτρέψω στον εαυτό μου να θεωρήσει σπουδαίο κάποιο
αντικείμενο.

Παρ’ όλα αυτά, συνέχισα να φορώ τη μοναδική μου καρφίτσα, να την έχω μαζί μου
σε κάθε ταξίδι, να την τοποθετώ στο περβάζι, δίπλα στο χρυσόμαυρο μπουκαλάκι,
όταν ήμουν σπίτι.

Αργά – αργά άρχισα να πιστεύω ότι ήταν μια μεταφυσική προστασία, μια απόδειξη
πως ο Μάγος ήταν πραγματικός, πως δεν υπήρχε μονάχα στο μυαλό μου, τον
καθρέφτη μου και κείνα τα άλλα, περίεργα και άλογα, βάθη.

Και έτσι ξαφνικά, σε μια πτήση που δεν προμήνυε τίποτε κακό, στο τρίωρο που
χωρίζει τη Ρώμη από την Αθήνα, η καρφίτσα-ασπίδα χάθηκε, χωρίς σπαρακτικούς
αποχωρισμούς και χωρίς καβγάδες.

Συνέχισα το ταξίδι υποκρινόμενη ότι δεν συμβαίνει τίποτα, προσπαθώντας να
πείσω τον εαυτό μου ότι σε αυτήν την ηλικία δεν αρμόζει να θρηνώ για τέτοια
πράγματα, ότι η ψυχραιμία είναι μεγάλο προσόν.

Μετά, όμως, άρχισα να κρυώνω, όλο μου το σώμα πονούσε σαν να είχα ανέβει
ολόκληρο βουνό, φοβόμουν να βγω από το σπίτι και να οδηγήσω, δεν μπορούσα ούτε
να μιλήσω, γιατί πάλι φοβόμουν ότι δεν θα ακούσω τη φωνή μου ή δεν θα ‘χω τι
να πω. Και κάθησα ώρες πολλές και στιγμές λίγες να μετρώ πώς είναι να μην
έχεις καμία προστασία, να μην έχεις καν την ψευδαίσθησή της.

Κι έτσι, ήρθε άλλη μια απουσία στη ζωή μου…