Πέτυχε το 35ωρο!

Ο οινοπαραγωγός Ζαν Πιερ Σουμπί δεν μπορεί ακόμα να πιστέψει την τύχη του.
Η επιχείρησή του, που παράγει κρασί Μπορντό, πηγαίνει πολύ καλά χάρις στην
εφαρμογή μιας κυβερνητικής πολιτικής από την οποία οι οικονομολόγοι περίμεναν
καταστροφικά αποτελέσματα, της εβδομάδας των 35 ωρών.

Η νομοθεσία για την εβδομάδα των 35 ωρών προβλέπει υψηλές επιδοτήσεις για τους Γάλλους «πατρόν» και αυστηρούς ελέγχους για την τήρηση του ωραρίου (το σκίτσο από τους «Τάιμς»)

Ο Σουμπί ήταν ο πρώτος στην περιοχή που δέχτηκε τον περιορισμό των ωρών
εργασίας από 39 σε 35 εβδομαδιαίως. Το συμβόλαιό του με το τοπικό γραφείο
εργασίας έχει τον αριθμό 001. Τώρα υποστηρίζει ότι το αμφισβητούμενο πρόγραμμα
ήταν ευλογία και όχι καταστροφή.

Όπως πολλοί έξυπνοι Γάλλοι επιχειρηματίες, ο Σουμπί αντιλήφθηκε αμέσως ότι
μπορεί να εκμεταλλευτεί το 35ωρο για να οργανώσει με πιο ευέλικτο τρόπο την
απασχόληση των εργατών του και να αποσπάσει επιδοτήσεις από την κυβέρνηση για
κάτι που θα συνέβαινε ούτως ή άλλως.

Κρατική επιδότηση

Στο κτήμα του, το Σατό ντε Λιζέν στη Γιρόνδη, ο Σουμπί απασχολεί πέντε εργάτες
που καλλιεργούν έναν αμπελώνα 500 στρεμμάτων και παράγουν 400.000 μπουκάλες το
χρόνο. Με το παλιό ωράριο δεν είχε άλλη επιλογή από το να τους απασχολεί
σταθερά 39 ώρες την εβδομάδα ανεξάρτητα από την εποχή. Η νέα νομοθεσία που
ψήφισε η σοσιαλιστική κυβέρνηση του επέτρεψε να διαπραγματευτεί μαζί τους την
κατανομή του ετήσιου χρόνου εργασίας. Οι εργάτες απασχολούνται τέσσερις ημέρες
την εβδομάδα (32 ώρες) τους καλοκαιρινούς μήνες και μέχρι 38 ώρες στη διάρκεια
της συγκομιδής το φθινόπωρο. Επιπλέον ο Σουμπί μπόρεσε να προσλάβει έναν έκτο
εργάτη. Ο μισός μισθός του για τον πρώτο χρόνο πληρώνεται ουσιαστικά από
κρατικές επιδοτήσεις.

Ο Ζοσπέν είχε υποσχεθεί την εφαρμογή της εβδομάδας των 35 ωρών στην
προεκλογική του εκστρατεία το 1997 σαν μέτρο για τον περιορισμό της χρόνια
υψηλής γαλλικής ανεργίας. Η νομοθεσία για την εφαρμογή του μέτρου έχει πλέον
ολοκληρωθεί. Από τον Ιανουάριο του 2000 το 35ωρο είναι υποχρεωτικό για όλες
τις μεγάλες και μεσαίες επιχειρήσεις ενώ από τον Ιανουάριο του 2002 και για
εκείνες που απασχολούν λιγότερα από 20 άτομα.

Αύξηση απασχόλησης

Πάνω από 15.000 εργοδότες και 2 εκατομμύρια εργαζόμενοι καλύπτονται αυτή τη
στιγμή από συμφωνίες όπως αυτή του κ. Σουμπί με το τοπικό γραφείο εργασίας. Η
κυβέρνηση Ζοσπέν υποστηρίζει ότι η εφαρμογή του μέτρου διατήρησε ή δημιούργησε
μέχρι τώρα περισσότερες από 100.000 θέσεις εργασίας.

Οι οικονομολόγοι αντιμετωπίζουν καχύποπτα τις κυβερνητικές ανακοινώσεις, δεν
μπορούν όμως να βρουν αποδείξεις για την καταστροφή που προέβλεπαν ότι θα
προκαλέσει η εφαρμογή του μέτρου στη γαλλική οικονομία. Και ο Οργανισμός
Οικονομικής Συνεργασίας και Αναπτύξεως (ΟΟΣΑ), που αντιμετώπιζε το μέτρο με
επικριτική διάθεση, επαινεί στην τελευταία εξαμηνιαία έκθεσή του τη γαλλική
οικονομία και υποστηρίζει ότι έχουν δημιουργηθεί οι προϋποθέσεις για ανάπτυξη,
αύξηση της απασχόλησης και πτώση της ανεργίας.

Ο ΟΟΣΑ επισημαίνει ότι η εβδομάδα των 35 ωρών δεν δημιουργεί αυτόματα νέες
θέσεις εργασίας, επισημαίνει όμως ότι η εφαρμογή του μέτρου έχει έμμεσα θετικά
αποτελέσματα για την αγορά εργασίας, εξ αιτίας της μεγαλύτερης ελαστικότητας
που επιτυγχάνεται μέσω των ρυθμίσεων.

Κοστίζει πολύ ακριβά στο κράτος

Τα συνδικάτα, που αντιτίθονταν πάντοτε στην ελαστικοποίηση της αγοράς
εργασίας, είναι υποχρεωμένα να την αποδεχθούν στο πλαίσιο της εβδομάδας των 35
ωρών.

Φυσικά δεν είναι όλοι ευχαριστημένοι. 25.000 εργοδότες διαδήλωσαν τον
περασμένο μήνα για να διαμαρτυρηθούν εναντίον του 35ώρου.

Υποστηρίζουν ότι το μέτρο είναι περιοριστικό, γραφειοκρατικό και υπονομεύει
την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων.

Όταν οι Γάλλοι μάνατζερ εγκαταλείπουν τα γραφεία τους, οι ανταγωνιστές τους
στην Ευρώπη εξακολουθούν να δουλεύουν.

Το μέτρο είναι ελκυστικό όμως για τους περισσότερους παραδοσιακούς εργοδότες,
γιατί προσφέρει μεγάλες επιδοτήσεις.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα.

Η εφαρμογή του μέτρου στοιχίζει πολύ ακριβά στο γαλλικό κράτος και επιδρά
αρνητικά στο δημόσιο έλλειμμα. «Χρειαζόμαστε 6,5 δισ. λίρες (περίπου 3 τρισ.
δραχμές) για να το χρηματοδοτήσουμε.

Κανείς δεν γνωρίζει από πού θα έρθουν αυτά τα χρήματα», υποστηρίζει ο Πατρίκ
Αρτούς, που διευθύνει ένα γραφείο οικονομικών ερευνών στο Παρίσι.