ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κλίντον ήταν και πέρασε

«Έλα, με είδες που κυνηγούσα τους αναρχικούς;».

Ο αστυνομικός προχωρεί μπροστά μας με το κινητό στο χέρι περιγράφοντας τις
«ηρωικές»… οδομαχίες της Πανεπιστημίου και της Σταδίου δύο ώρες νωρίτερα.
Δεν ακούσαμε περισσότερα! Βάλαμε τα γέλια και αποφασίσαμε με τον Στέφανο να
πιούμε έναν καφέ. Μα πώς έγινε έτσι η πλατεία απόψε; Στο «ντα Κάπο» έχουν
μαζέψει όλες τις καρέκλες, σε Ακαδημίας, Σόλωνος, Μηλιώνη, Σκουφά, Τσακάλωφ,
Αναγνωστοπούλου εκατοντάδες ένστολοι, άνδρες και γυναίκες, άλλοι με πασατέμπο,
άλλοι με καφεδάκι περιφρουρούν το κέντρο… Δε βαριέσαι, Κλίντον ήταν και πέρασε.

Καταστρώσαμε σχέδιο προσέγγισης των σπιτιών μέσα από διαδρομές γεμάτες από
σκουπίδια και περιφρούρηση. Την επομένη στο γραφείο ακούσαμε απίστευτες
ιστορίες από φίλους για τα δικά τους σχέδια. Κι όταν φτάσαμε σπίτι διαβάσαμε
με βουλιμία όλα τα ρεπορτάζ και είδαμε όλες τις εικόνες στα δελτία: για τη
μοναξιά της Αθήνας, τα δακρυγόνα, τη λάμψη της φωτιάς, την ολοένα και πιο
υπέροχη Χίλαρι, τον καταπληκτικό δικό μας Πρόεδρο, το βλέμμα ικανοποίησης του
Πρωθυπουργού την ώρα που τον άκουγε, τις απουσίες, τις παρουσίες, τις
γκριμάτσες του Μπιλ, τις ελιές, τις κυρίες που πήγαν, τις κυρίες που δεν
πήγαν, αυτό το μενού που το μάθαμε απ’ έξω πια…

Και μετά είδαμε το αεροπλάνο να απογειώνεται και να φεύγει.

«Ξέρεις, εγώ εκείνη τη στιγμή ένιωσα μια ανεξήγητη μελαγχολία», εξομολογήθηκε
ο Σπύρος. «Όταν είδα το αεροπλάνο να φεύγει. Και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς τον
Κλίντον; Όχι ότι θα μου λείψει ιδιαίτερα, αλλά να, μου άρεσε που κράτησε ο
ίδιος την ομπρέλα, που χαιρετούσε και δεν αγνοούσε τους τσολιάδες.

Κάτι τέτοιες λεπτομέρειες κράτησα. Γιατί τα υπόλοιπα τα ξέραμε, έτσι δεν
είναι;». Αλήθεια. Τι να κάνει τώρα ο Μπιλ;