ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Γυναίκα, δηλαδή έργο τέχνης

Λετίσια Κάστα. Η φωτογραφία από το ημερολόγιο της Pirelli

Η Pirelli είχε δίκιο που ανέθεσε σε μια γυναίκα, την 50χρονη Άννι Λίμποβιτς,
να επιμεληθεί το ημερολόγιο της εταιρείας για το 2000. Και η διάσημη
Αμερικανίδα φωτογράφος είχε δίκιο που διάλεξε ως σύμβολο κάθε μήνα αυτής της
ιδιαίτερης χρονιάς την ομορφότερη εικόνα στον κόσμο: ένα γυμνό γυναικείο σώμα,
φωτογραφημένο κατά τρόπο που να θυμίζει ένα έργο τέχνης. Με τις γυναίκες στο
προσκήνιο, από τον κινηματογράφο ώς τις επιχειρήσεις και από την πολιτική ώς
τον αθλητισμό, ανατέλλει η νέα χιλιετία. Κι αν ανατείλει δύο φορές, φέτος και
του χρόνου, τόσο το καλύτερο: ο ύμνος στη θηλυκότητα θα επαναληφθεί. Το
χρωστάμε στις γυναίκες, το χρωστάμε στον εαυτό μας.

Πριν ακόμη κυκλοφορήσει το ημερολόγιο, που κάθε χρόνο μοιράζεται σε 40.000
επιλεγμένες προσωπικότητες απ’ όλο τον κόσμο και αποτελεί ένα είδος φετίχ, ο
ιταλικός Τύπος είχε προβάλει την παρουσία της Λετίσια Κάστα, η οποία επελέγη
να συνοδεύει τον Ιούνιο. Το 20χρονο μοντέλο από την Κορσική, που υποδεχόμαστε
αύριο στην Αθήνα, έρχεται κατά καιρούς στη δημοσιότητα για διάφορους λόγους.
Άλλοτε για τις εκρηκτικές συνεντεύξεις της («Δεν έχετε τίποτα άλλο να με
ρωτήσετε εκτός από το στήθος μου;»), άλλοτε για τις εκρηκτικές αμοιβές της
(λέγεται πως φθάνουν τα 5 εκατομμύρια δρχ. την ημέρα), πριν από λίγο καιρό για
την ψήφισή της ως συμβόλου της Γαλλικής Δημοκρατίας. Πίσω απ’ όλα αυτά,
βέβαια, βρίσκεται ένα υπέροχο σώμα, η «απόλυτη ομορφιά», όπως είπε ένας
αισθητικός χειρουργός, οι τέλειες αναλογίες: 90-60-88. Εκείνη κάνει πως
θυμώνει με αυτές τις αναφορές. Αλλά δεν μας εμποδίζει να τη θαυμάζουμε. Η
υπέροχη φωτογραφία της στο ημερολόγιο, γράφει ο Ενρίκο Αρόζιο στο «Εσπρέσσο»,
θυμίζει φωτογραφίες του Μαν Ραίη από τη δεκαετία του ’30, ίσως ακόμη και την
περίφημη «Προσευχή», εκείνη τη γυναίκα με τα χέρια πλεγμένα πίσω από τους
γλουτούς, στρογγυλούς σαν φεγγάρι, «το τοπίο του πισινού» όπως έλεγε ο
αθυρόστομος Φλαγιάνο.

Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, η Λετίσια δεν αποτελεί την εντυπωσιακότερη
παρουσία του ημερολογίου. Η φωτογραφία του Απριλίου απεικονίζει τα πόδια της
Αμερικανογιαπωνέζας χορεύτριας Τζουν Ομούρα, ξαπλωμένης ανάσκελα, το δεξί πόδι
λυγισμένο να ακουμπά τη φτέρνα στο τεντωμένο αριστερό. Το μυαλό πηγαίνει
αμέσως στον Τιτσιάνο, στην Αφροδίτη και τη Δανάη του, μα και σε όλες τις
Αφροδίτες και τις Δανάες του κόσμου, αυτές που ονειρευτήκαμε κι εκείνες που
κοιμούνται δίπλα μας έχοντας περιέργως το δεξί πόδι λυγισμένο να ακουμπά το
αριστερό. Κι αυτά τα χέρια μπροστά στο στήθος της χορεύτριας Τζούλι Ουόρντεν,
στη φωτογραφία του Αυγούστου, σε κάποιο μουσείο τα έχουμε συναντήσει ή στο
ίδιο μας το σπίτι;

Το σώμα και η τέχνη. Η κλασικότητα της τέχνης και η αιωνιότητα του σώματος. Ο
θρίαμβος της γυναίκας: της ερωμένης (συναρπαστικό το βιβλίο που παρουσιάζεται
στα σημερινά ΠΡΟΣΩΠΑ) και της συζύγου, της αδελφής και της φίλης, της
συγγενούς και της ξένης. Υποκλινόμαστε.