Η άποψη του Αισώπου

* ΗΤΑΝ κάποτε μια Ομάδα, που είχε πολλούς
οπαδούς, πολλά λεφτά και πολλές φιλοδοξίες. Για μία περίπου δεκαετία, όσες
κινήσεις και να έκαναν αυτοί που τη διοικούσαν τόσο περισσότερο η Ομάδα
στενοχωρούσε τους πρώτους, ξόδευε άσκοπα τα δεύτερα, μετέτρεπε σε ανέκδοτο τις
τρίτες κι έστελνε στη φυλακή τους τέταρτους.

* Ώσπου στην Ομάδα έφθασε (δεν έχει σημασία
το πώς) ένας Πρόεδρος που δεν έμοιαζε με τους άλλους. Σε μια κοινωνία όπου
ένας ήταν μέχρι τότε ο Πρόεδρος, αυτός γρήγορα αποδείχθηκε καλύτερος από τον
έναν. Πέρα από τη συνήθη κίνηση όλων των Προέδρων, εκτός του ενός (να βάζουν
το χέρι στην τσέπη), ο Πρόεδρος κατάλαβε κάτι σημαντικό: ότι όσο λιγότερο
ασχολιόταν με την Ομάδα τόσο καλύτερα θα τα πήγαινε αυτή. Βέβαια, για να γίνει
αυτό, έπρεπε να βρει έναν άνθρωπο με ικανότητες.

* Έτσι λοιπόν στη σκηνή ανέβηκε ο
Προπονητής. Όπου πέρναγε έκανε επιτυχίες, αλλά ποτέ δεν έμοιαζε
ικανοποιημένος. Αγαπούσε την Ελλάδα αλλά έμενε ξένος, πονούσε τις ομάδες του
αλλά τον πλήγωναν, κοίταγε μπροστά χωρίς να χαίρεται τα περασμένα. Ο Προπονητή
είχε τις ιδέες του, ήξερε πως ήταν σωστές, αλλά πως θα δυσκολευόταν να τις
εμπνεύσει και πως θα τον φθονούσαν όταν τα κατάφερνε.

* Ο Προπονητής, όπως όλοι περίμεναν, τα
κατάφερε και στη νέα ομάδα του. Εκεί που έχανε στο παρά πέντε, η ομάδα του
Προέδρου άρχισε να κερδίζει από τις παρά δέκα. Και να κερδίζει τόσο πολύ που ο
Πρόεδρος όλο και λιγότερο αναμειγνυόταν στα εσωτερικά της. Ώσπου η Ομάδα
έφθασε να απειλήσει μια βασίλισσα της Ευρώπης κι ο Πρόεδρος αποφάσισε να την
ενισχύσει, για πρώτη φορά, με κάτι παίκτες που στην πιάτσα ­ και στα ταμεία ­
τους λένε «μεγάλα ονόματα».

* Έφθασαν αίφνης και οι Παίκτες. Ο ένας ήταν
γεννημένος χορευτής και γρήγορα άρχισε να χορεύει. Ο δεύτερος διαλέχτηκε για
αρχιτέκτονας αλλά κανείς δεν καταλάβαινε τα σχέδιά του. Ο Προπονητής, που πιο
πολύ είχε επιμείνει για τον αρχιτέκτονα παρά για τον χορευτή, στενοχωρήθηκε,
αλλά ο Πρόεδρος, που ποτέ δεν κατάλαβε γιατί πλήρωσε για τον αρχιτέκτονα
περισσότερα από ό,τι για τον χορευτή, είπε για πρώτη φορά τη γνώμη του. Κι ως
γνωστόν, η γνώμη του Προέδρου είναι βαρύτερη από τη γνώμη του προπονητή, ακόμα
και του Προπονητή.

* Πάνω στην αναμπουμπούλα θύμωσε κι η Τύχη,
που πέρσι, χωρίς τους Παίκτες, είχε σταθεί σύμμαχος και της Ομάδας και του
Προέδρου και του Προπονητή. Πριν φθάσει στη βασίλισσα, η Ομάδα αποκλείσθηκε
από κάτι Σταχτοπούτες. Ο Πρόεδρος θύμωσε, ο Προπονητής πόνεσε κι ο
αρχιτέκτονας γδύθηκε. Το γδύσιμο, λέει ο μύθος, έφαγε τον Προπονητή. Μετά ο
Πρόεδρος έφερε τον Ιταλό και μας μπέρδεψε τόσο που αφήνω το δίδαγμα σε σας.